تاريح • 18 ناۋرىز, 2020

جازىلبەك دەگەن قويشى بولعان

2174 رەت
كورسەتىلدى
14 مين
وقۋ ءۇشىن

بۇل جازبانى «جازىلبەكتىڭ جۇلدىزدارى» دەپ اتاۋعا دا بولار ەدى. ويتكەنى ول كىسى تۇسىندە جۇلدىز كورگەن, جۇلدىز ونىڭ مارتەبەسى, جۇلدىز ونىڭ جان تازالىعى. تاڭەرتەڭ ەرتە توسەگىنەن اتىپ تۇرىپ: «بايبىشە, تۇسىمدە اسپانداعى جۇلدىز بىتكەننىڭ ءبارى كەۋدەمە قوناقتاپ تۇر ەكەن» دەپتى. «سابىر ساقتا, قارا قويىڭدى باعىپ جۇرە بەر. قولىڭ تازا عوي» دەيدى كونتەرلى بايبىشە قوساعىنىڭ كەڭ ماڭدايىنا كوز استىمەن قاراپ.

جازىلبەك دەگەن قويشى بولعان

جازىلبەك قولىن كىرلەتپەگەن پەندە. تاقۋا دەسە دە بولار ەدى. وتىرىك ايتىپ, كولگىرسۋدى بىلمەي­تىن. ءۇنسىز تىڭداپ وتىرىپ ءبىر-اق كەسەتىن. باسشى دا, قوسشى دا بى­لىكتى قويشىنىڭ بىلگىرلىگىنە ءتانتى بوپ تاك تۇراتىن.

ول ستالين قىلىشىنان قان تامىپ تۇرعان 1948 جىلى سوتسيا­ليستىك ەڭبەك ەرىنىڭ العاشقى التىن جۇلدىزىن كەۋدەسىنە تاق­تى. قاراكول قويىن باپتاپ ءوسى­رىپ, قاراكول ەلتىرىسىن مولىنان الىپ, «ايدارلىنىڭ» اتىن اس­پانعا شىعاردى. قاراكول و زاماندا قات ەدى. گەنەرالدار مەن ساياسي بيۋرو مۇشەلەرىنىڭ با­سىندا قوقىرايعان پاپاح پەن قاراكول جاعالى پالتو, جاعاسى جايلاۋدا جۇرگەن شىركىندەردىڭ ۇستىنە ىلگەنى شەتتە قالعان مو­يىن­قۇمنان شىققان ەدىلباي قويى­نىڭ ەلتىرىسى ەدى.

جازىلبەك بالا كۇننەن شامشىل, ءار نارسەگە قولىن بىلعا­ماي كىرپياز بولىپ ءوسىپتى. ءتۇبىت مۇرت شاعىندا, كومەكشى شوپان بولىپ جۇر­گەندە, قىستاۋعا اۋداننان ۋا­كىل كەلىپتى. اعا شوپان الدىنان ءوتىپ, ءبىر قويدىڭ القىمىن وتكىر پىشاقپەن ورىپ جىبەرگەننەن كەيىن قازاندا بىلقىلداپ قايناپ جاتقان ەتكە قاراپ تابەتى شاۋىپ, تەمەكى ءتۇتىنىن تاناۋىنان ىت­قىتىپ تۇرعان ۋاكىلگە قاراپ: «بۇل ەتتى سەن جەمەيسىڭ, مۇنى اناۋ قورادا شوپكە جارىماي ماڭى­راپ تۇرعان قوي جەيدى» دەپ, الا كوزىمەن اتا قارايدى. وتتا تۇرعان قازاندى كوتەرىپ اپارىپ, ون ەكى جىلىكتى تۇگەل ءبىر قورا قويعا ءبولىپ بەرگەندە ۋاكىل: «مۇنى ەشكىم ەستىمەسىن. تەز ءشوپ ءتۇسىرىپ بەرىپ, قوراسىنىڭ توبەسىن بۇتىندەڭدەر» دەپ كولىگىنە قاراي تۇرا قاشقانى اقيقاتتان تۋعان اڭىز. سورپا­نى يتاياققا اكەپ قۇيعاندا جەتى قازىنانىڭ ءبىرى كەتكەن ۋاكىلدى ارس ەتىپ شىعارىپ سالىپ, سورپانى شىلپ-شىلپ جالاعانى – ءومىر­دىڭ سۋرەتى, شىندىقتان تۋعان شىنايى كورىنىس. ادامزات قورىق­قا­نىن سىيلايدى. سودان كەيىن ۋاكىل اتاۋلى وسى ءبىر دەمبەلشە كەلگەن, ورتا بويلى, مىعىم قوي­شىدان سەسكەنىپ جۇرسە, ونىڭ قولى­نىڭ تازالىعى مەن نە ىستەسە دە قو­رىق­پاي ىستەيتىن باتىل ارەكەتى اتىن شىعاردى. جازىلبەك ەسىمى جال­پاق جۇرتقا جاريا بولدى.

ول قارا قويمەن ءبىر تۋعان قازاق ەدى. جالشى بولدى دەيمىز, جالشى بولىپ تا جارىتقان جوق, بۇل – باي مەن كەدەيدى تەڭەستىرۋ ءۇشىن قوعامدىق قۇرىلىسقا وراي ايتىلعان ءسوز. ورتاشانىڭ بالاسى, ەشكىمگە الاقان جايىپ ناپاقا سۇراماعان, مالشىنىپ تىرلىك ىستەپ, ءوز كۇنىن ءوزى كوردى. 1928 جىلعى كولحوزداستىرۋ جەكە جۇرگەن جىگىتتىڭ بەتىن بەرى بۇرىپ, الدىنا مال سالىپ, كوللەكتيۆتى شارۋاشىلىق ءۇشىن اق تاياقتى نىق ۇستادى. قويدىڭ بابىن جا­سادى, ەدىلباي تۇقىمىنىڭ ەر­تەڭىن ويلادى, جارىق دۇنيەگە شىققاندا ەكى-اق مينۋت ءومىر سۇرەر قاراكول قوزىسىنا ءتىرى جان عوي دەپ ءىشى اشىپ تۇرسا دا, ونىڭ تەرىسى بۇزىلماي, ەلىمنىڭ ەر­تەڭىنە جاراسىن دەپ جانىن شۇبە­رەككە ءتۇيدى. كارى قويدىڭ ءىشىن جارىپ, قاراكول قوزىسىن زاقىمسىز جارىققا شىعاردى. بۇل دا ەكىنىڭ ءبىرىنىڭ قولىنان كەلمەس تىرلىك. قاراكول عىلىمي-زەرتتەۋ ينستيتۋتىنىڭ ءبىلىمپازدارى قوي­شىنىڭ وسى تاجىريبەسىن تاقى­رىپ ەتىپ الىپ, تالايلار ديسسەرتاتسيا قورعاپ, عىلىمي دارەجەگە قول جەتكىزدى.

1949 جىلى بۇرىن بەيمالىم كۇرىش دەگەن داقىلدىڭ اتى اس­پانداپ, سىر بويىندا ىبىراي جاقاەۆ ەسىمدى ديقان ەلگە جاريا بولدى. التىن جۇلدىز تاققان, وزىنەن بەس جاس ۇلكەندىگى بار ءدان سىرىنا قانىق اداممەن جۇز­دەسىپ, ءومىر بويىنا اعا تۇتىپ ءوتتى. اعالى-ىنىلىدەي بولعان تەكتى كوڭىل­دەردىڭ ءبىر-ءبىرىن ۇكىلەپ ۇن­دەسۋى, ەل مەن جەردىڭ تاعدىرىن ايتىپ, بولاشاقتى بارلاۋ – دالا­نىڭ قوس الىبى ءۇشىن ءبىر-ءبىرىن كورە الماسا تۇرا المايتىن قيماس جاقىندىققا ۇلاستى.

جازىلبەك جينالىستا سويلە­مەي­تىن. ءسوز بەرە قالسا: «مەن ءوزى ساۋاتى جوق اداممىن. مەنىڭ شەشىمىم مىناۋ» دەپ, وتكىر پىشاقپەن وسىپ تۇسكەندەي توقە­تەرىن ءبىر-اق ايتاتىن. ايتقاندا ءبىلىپ ايتاتىن. قوي تۇقىمىن اسىلداندىرۋ ءۇشىن وعان جاقسى جايىلىم مەن كۇتىم كەرەك, قۇ­نارلى جەم-ءشوپ كەرەك» دەپ فەرما مەڭگەرۋشىلەرىنەن ىقپاي, شىن­­دىقتى بەتكە ايتاتىن. سجك دەگەن اسىلداندىرعىش دارىگە و باس­تان قارسى بولدى. «قا­راق­­­­تارىم-اۋ, جاقسى اكەدەن جاق­­سى بالا تۋادى», «سجك» دەپ قويعا ينە سۇققانشا, ءمۇيى­زى قا­را­عايداي, پىسپەگى بىزدەي قوش­­قار دايىنداڭدار. قوشقار­دىڭ كۇتىمى جاقسى بولسا, قوي ەشقاي­دا كەتپەيدى. سوندا قوي سەمىز, قوزىنىڭ تەرىسى باعالى بولادى. ۇكىلدەن (ۋكولدان) تۋعان قوزى­نىڭ تەرىسى قوتىر بولىپ, ءبىر كۇنگە جەتپەي ءجيدىپ كەتەدى. سوسىن قاراكول پاپاح كيىپ, قارا­كول جاعاسىن كوتەرگەندەر مازا­لارىڭدى الادى» دەپ بيۋرودا دا, ايقاي دالادا تۇرىپ تا شىن ءسوزىن ايتىپ سالاتىن. بۇل كىسىنىڭ ءبىر قاسيەتى – ءتۇزۋ ءسوزدى باسقادان جاسىرا المايتىن, بۇلتالاقتاماي پاتۋاعا جۇگىنەتىن.

1958 جىلى ەدىلباي قويىن ءوسىرۋ مەن ەلتىرى ساپاسىن ارتتى­رۋ­داعى قازاق شوپانىنىڭ مول تا­جىريبەسىن باعالاپ, كرەمل كەۋ­دەسىنە ەكىنشى التىن جۇلدىزدى تاقتى. ول ەشكىمنەن جۇلدىز دامەتكەن جوق. تەك كورگەن ءتۇسىن ون التىسىندا باس قوسقان كونتەرلى بايبىشەسىنە سىر عىپ ايتتى. ەكىنشى جۇلدىزدى تاققاسىن اكىمقارالارعا: «اتا­عىن مەن كورەيىن, راحاتىن سەندەر كورىڭدەر» دەپ, ەكىنشى وتانى – وتارىنا جەتكەنشە اسىقتى.

جازىلبەك قوعامشىل ەدى. ول ءوزىنىڭ اتاق-داڭقىن كىندىك قانى تامعان مويىنقۇمدى كور­كەيتۋگە جۇمسادى. بىتپەي جات­قان «ساقالدى» قۇرىلىستاردى بىتىرۋگە بەدەلىن سالدى, ونىڭ ىشىندە اۋداندىق مادەنيەت ءۇيى دە بار. «اۋ, ءبىزدىڭ بالدارىمىز نەگە جەمىس-جيدەك جەپ وسپەيدى» دەپ, ايتاقىرعا جەمىس-جيدەك سوۆ­حوزىن اشۋ ءۇشىن اۋدان باسشىسى ايتباي نازاربەكوۆپەن بىرگە مىنىستىرگە كىرىپ, ماسەلەنى وڭىنان شەشىپ قايتتى. ءسويتىپ 220 گەكتار الما باعى ومىرگە كەلدى. بۇل تۋرالى كەزىندە «پراۆدا» گازەتىندە «قۇمداعى باۋ-باقشا» اتتى ماتەريال جاريالاندى. سول جەردە القىزىل گالستۋك بايلاعان پيونەرلەر لاگەرى اشىلدى. اۋداندى اۋىز سۋمەن قامتاماسىز ەتۋ ءۇشىن وبلىستىق اتقارۋ كوميتەتىنىڭ توراعاسى سەيىلحان اققوزيەۆپەن بىرگە رەسپۋبليكا باسشىلارى­نا كىرىپ, ەل-جۇرتىن ءومىر نارى­مەن سۋسىنداتۋعا سەپتىگىن تيگىز­دى. ال­ماتى مەن ماسكەۋگە «ياك-40» ۇشتى. اۋداننان استاناعا ايىر­­پلان ۇشىرۋ بۇرىن بول­ماعان جاعداي. اۋدان باسشىسى س.نازاربەكوۆ جازەكەڭدى العا سالىپ, شالعاي اۋداننىڭ جول قاتىناسىنىڭ قيىندىعىن دالەل­دەپ, ۇكىمەتتەن كومەك سۇرادى. ءسويتىپ قوس قانات كوككە سامعادى. ادام ءۇشىن, اۋىل قازاعى ءۇشىن بۇدان ارتىق قۋانىش بار ما ەكەن.

ەل ادامىنىڭ مۇقتاجى بىتكەن بە؟ ول الدىنا كەلىپ, شارۋاسىن ايتقان جەرلەس-جۇراعاتتىڭ ءسوزىن جەرگە تاستاي المايتىن. قولى قىسقالاردى ەمدەتتى, وقۋعا تۇسە الماي بەتى قايتىپ جۇرگەن زەردەلى ءجاسوسپىرىمنىڭ جولىن اشتى. تەك جاماناتقا ۇشىراعان ارام قولداردىڭ ىسىنە ارالاسپادى, ادال قولىن بىلعاعان جوق, جىڭىشكە جولعا تۇسكەندەردىڭ بەتىن ءتىلىپ, تاۋىن شاعىپ وتىردى.

جازىلبەك ءبىر پەرزەنتكە زار بولدى. قولعا قوندىرعان ۇل – بەيسەننىڭ ورنى بولەك. بۇل ءوزى جاراتىلىسى بولەك ادامداردىڭ پەشەنەسىنە جازىلعان سىباعا ما دەرسىڭ. جەتپىسكە كەلگەن جاسىندا ەمىرەنىپ, ءبىر پەرزەنتتىڭ جورگەگىن يىسكەۋ مۇڭ بولدى. اعا دەپ العا ۇستاعان ىبىرايمەن سىرلاستى. «سىزگە قۇداي قوس پەرزەنت بەردى. بىرەۋىن سوعىسقا بەردىڭىز, بىرەۋى قولىڭىزعا سۋ قۇيىپ ءجۇر» دەپ جىڭىشكە مۇڭ ايتتى. «اياقتان, جازىلبەك, اياقتان. سەن اناۋ توقسانىندا تۇقىم قالدىرعان وكىرەش نايماننان كەمسىڭ بە؟ سەن جالايىرسىڭ. جەگەنىڭ قوي­دىڭ سەمىز ەتى, ىشكەنىڭ مايلى سورپا. جازىلبەك اتىڭ بار», دەپ ارقا­­سى­نان قاقتى. «زامان قالاي قارار ەكەن؟» دەپ قوعامدىق قۇرى­­لىستى, ءوزىنىڭ مەملەكەت ادامى ەكەنىن دە ەسكە الدى. «پەر­زەنت ءۇشىن ەشكىمنىڭ ماسەلەسى قارال­مايدى. ەكەۋمىز بىرگە بارىپ قوناەۆپەن سويلەسەمىز. پەرزەنت قامىن ءبىر بىلسە, سول بىلەدى», دەپ توقەتەر توقتام ايتتى.

جازەكەڭ باتىر تۇلعالى مى­عىم ادام. جاسىندا قازاقشا كۇرەس­كە ءتۇسىپ, قاتار-قۇربىلارىن باسى­نان اسىرا لاقتىرسا, كوكپار تارت­قاندا ج ۇلىپ اكەتىپ ءار ۇيگە سالىم تاستاپ, ولجاعا قارىق قى­لادى ەكەن. وسى بولمىسى بو­لەك جان جەتپىسىندە جاس توقال­مەن نەكەسىن قيدى. نەكەسى قيىل­عان كۇن­گى شاي ۇستىندە داۋسى جارىق­شاق­تانا شىعىپ, جۇمىر سويلەدى: «شاڭىراقتا شىڭ ەتكەن ارتىق دىبىس شىقپاسىن. مەن ەكەۋىڭە دە جەتەمىن». كەڭقولتىق بايبىشە كوزىنە تىك قارادى, توقال بولسا ىسىلى باسىلماعان ساماۋىرعا قاراي ىسىرىلا ءتۇستى. بولىسكەي شاينەك شوق سالعان ساماۋىردىڭ توبەسىنەن ءتونىپ تۇر... توعىز اي, توعىز كۇندە ەگىز ۇلدى بولىپ, كەۋدەسىندە تا­عى قوس جۇلدىز جارقىرادى. اس­­پان­داعى كوپ جۇلدىزدىڭ ەكەۋى تاعى دا كوكىرەگىنە قۇلادى. «تاۋبە!» دەدى كۇبىرلەپ. بىرەۋىنىڭ ەسىمىن ىبىراي اعاسى ارنايى كە­لىپ, «توي توي­لاپ ءجۇرسىن» دەپ توي­شى­باي قويدى, بىرەۋىن ء«وزىم سياق­تى قويشى بولسىن» دەپ ءوزى قويشىباي دەپ نىسپى بەردى. ەندى قارا قويشى­دا ارمان جوق. ەكەۋىن باسقان ءىزىن قالت جىبەرمەي, كوزدەن تاسا قىلماي ءوسىردى. قوس كوكورىم ءتۇبىت مۇرت جىگىت بولدى. ەكەۋى مەكتەپ بىتىرگەن كۇنى اسىرا سىلتەۋدە پوگون تاققانداردىڭ استامشىلىعىن كوپ كورگەن كونە كوز قوس پەرزەنتىن جەتەلەپ دىن­مۇحامەد قوناەۆقا كەلدى. «قوناي بالا (ەل اعاسىن ەركەلەتىپ وسى­لاي اتايتىن), ەكەۋىن دە سوتتىڭ وقۋىنا ءتۇسىر. قۇداي بىلە­دى, مەنەن تۋعان بالا ءادىل سوت بولادى. كورەسىنى سولاردان كور­دىك قوي» دەپ نىق سويلەدى. ديمە­كەڭ توقسانعا تاقاعان دالا ادامى­نىڭ كيىك كوڭىلىنە راحاتتانا ءبىر ك ۇلىپ الىپ: «جازەكە, بىرەۋى سوت بول­سىن, بىرەۋى ءوزىڭىز سياقتى قوي­شى بولماي ما؟» دەپ رياسىز اقتا­رىلدى. «مۇنىڭ دا دۇرىس ەكەن. مەنىكى ەلەۋرەگەن كوڭىل, شالدىڭ ءسوزى عوي. قويدى تاستاپ, قايدا كەتەمىز» دەپ سوزگە توقتاپ, ءبىرىن زاڭ فاكۋلتەتىنە, ءبىرىن زوو­تەحنيكالىق-مالدارىگەرلىك ينس­تي­تۋتىنا ءتۇسىرىپ قايتتى. قازىر ەكەۋى دە جازىلبەكتىڭ كوزى, كەلگەن جۇرتقا «اسسالاۋماعالەيكۇم!» دەپ امانداسار, الدىڭنان شىعىپ تۇرار ات بايلار ەر-ازامات.

وتكەن عاسىردىڭ 90-جىلدارى­نىڭ اياعىندا جازەكەڭ مولتەكتە­تىپ سىر بولىسەر اعاسى ىبىرايدى ىزدەپ سىر بويىنا تارتىپ كەتتى. توقسانعا جەتىپ, كارىلىك جەڭگەن ديقان مەن قويشى تاعى دا بەتتەستى. «مەن الىس ساپارىما اتتانىپ بارامىن, سەن ارتىمدا قالاسىڭ. ەكەۋمىزدىڭ ايتار ءسوزىمىزدى سەن ايتىپ ءجۇر. ۋاقىت جەتكەندە نە ايتىپ, نە قويعانىڭدى ماعان ايتىپ كەلەرسىڭ», – دەدى قالجىڭ­نىڭ شىلبىرىن بوساتىپ. بۇل – ەكەۋىنىڭ سوڭعى سىرلاسۋى ەدى. ارادا اي وتكەندە ىبىراي و دۇنيەگە اتتاندى. جازىلبەك «وي, باۋىرىمداپ» داۋىس سالىپ كەلدى. قاتارى كەتىپ, كوڭىلى ورتايىپ قالدى. ەل مەن جەردىڭ ەرەجەسى دە جاڭاشا باعىتقا بەت بۇردى. «مەيلى, ۇرلىق بولماسىن, ادامزات اش قالماسىن. قۇداي 32-ءشى جىلعى ناۋبەت پەن 37-ءشى جىلعى اسىرا سىلتەۋدەن ساقتاسىن» دەپ كوڭىلىن توق سانادى. بەس جىلدان كەيىن جازىلبەك تە ماڭگىلىك مەكەنىنە اتتاندى. جەر بەتىنەن اقىرعى كورگەنىن اعاسىنا ايتىپ باردى. ەكەۋى شۇيىركەلەسىپ قالعانى انىق. بۇعان رۋح كۋا. ولار ءبىر-ءبىرىن تۇسىنىسكەن تازا جۇرەكتەر. قايدا جۇرسە دە ەل مەن جەردىڭ ارەكەتىن ويلاپ الەك. سوندا ەكەۋى قوي مەن كۇرىشتىڭ قامىن ايتپادى دەيسىڭ بە؟ ەكەۋى دە اباي ايتقانداي, «ىس­تىق قايرات, نۇرلى اقىل, جىلى جۇرەكتىڭ» ادامى ەمەس پە؟

جازىلبەك قۋانىشباەۆ كەلەر جىلى 125-كە تولادى. ەسكە الىپ, قوي­شىنىڭ قاسيەتىن كەيىنگىگە اي­تۋ – ەل پارىزى. ءمايىتى اۋدان ورتالىعىنا قويىلعان, كەلگەن-كەت­كەندەر قۇران باعىشتاپ, گۇل قويىپ ءجۇر. مويىنقۇمنىڭ ءدال كىندىگىندە اق تاياق ۇستاعان ادامنىڭ ءمۇسىنى «قارا قوي باق­قان قارا قازاعىڭ مەن بولامىن» دەپ, الىسقا ايبارلانا قاراي­دى. مۇراجاي­داعى مۇراعاتتار دۇنيەگە قويشى بولىپ كەلگەن پەندەنىڭ كەلبەتىن ايشىق­تاسا, ەرەكشە ەكسپونات – اق تاياعى قوي قايىرىپ تۇرعانداي كورىنەدى. «قويىم قايىرۋسىز قالماسىن». جازەكەڭ قايدا وتىرسا دا وسى ءسوزدى قايتالاپ وتىرادى ەكەن. جاقىندا سول جەردىڭ توپىراعىن باستىم. قالىڭ سەكسەۋىلدىڭ اراسىندا تۇرىپ, ومىردەن جازىلبەك دەگەن قويشى وتكەنىن ءبىلدىم, تابان ىزىنە ءتانتى بوپ قايتتىم.

 

قۋاندىق تۇمەنباي

 

جامبىل وبلىسى

سوڭعى جاڭالىقتار