پايداسىز ىستەن اۋلاق بولۋ ءۇشىن كۇندەلىكتى ءومىرىن ۇشكە بولەدى. ءبىر بولىگىن يەسىنە ارنايدى, ونىڭ تاپسىرماسىن تياناقتى ورىندايدى. ەكىنشى بولىگىن اللاعا قۇلشىلىق ەتۋگە, ءۇشىنشى بولىگىن ءىلىم ۇيرەنۋگە جۇمسايدى. كوزى ءتىرى ساقابالار دارىسىنە قاتىسىپ, حاديس ىلىمىنە قانىعادى. مەككەلىك ايەل ق ۇلىنىڭ ىلىمگە دەگەن ىنتاسىنا قىزىعىپ, «سەن بۇدان بىلاي ءىلىم ۇيرەنىپ يسلام جولىندا قىزمەت قىل!» دەپ, قۇلدىقتان بوساتىپ جىبەرەدى.
وسى كۇننەن باستاپ اتا ۋاقىتىن پايداسىز وتكىزۋدەن ساقتاندى. ونىڭ ۇنەمى اۋزىنان تاستاماي ايتاتىن ۋاعىزى «ادامدى جاقسىلىققا باستامايتىن ءىستىڭ ءبارى بوس اۋرەشىلىك جانە اۋىزدان شىققان ءاربىر ءسوز جازۋلى, دەمەك بوس ءسوزدەر ءۇشىن اللا قۇزىرىندا ۇيالعاننان جامان نارسە جوق» دەيدى ەكەن.
تاعى بىردە اسا وقىمىستى عالىم ادام قاجىلىق ەتۋ ءۇشىن مەككەگە كەلەدى. بارلىق پارىزدارىن وتەپ بولىپ, سوڭعى ۇكىم شاشىن الدىرۋعا شاشتارازعا كەلەدى. ورىندىققا وتىرا بەرگەندە شاشتاراز:
– قۇبىلاعا قاراپ وتىرىڭىز؟ – دەيدى. عالىم ۇيالىپ قالادى دا, ۇندەمەي قۇبىلاعا بۇرىلادى. سودان كەيىن باسىنىڭ سول جاق بولىگىن ىڭعايلاپ ۇسىنادى, شاشتاراز بولسا: «باسىڭىزدىڭ وڭ جاعىن ىڭعايلاڭىز؟» دەيدى. شاشتاراز عالىمنىڭ شاشىن الۋعا كىرىسەدى, عالىم ءۇنسىز وتىرادى. شاشتاراز ايتادى: «نەگە ءۇنسىز وتىرسىز, تاكبىر ايتىپ وتىرىڭىز؟». عالىم ۇيالعاننان تاكبىر ايتا باستايدى. شاشىن الدىرىپ بولىپ كەتپەككە ىڭعايلانادى. شاشتاراز: «الدىمەن ەكى راكاعات ناماز وقىڭىز دا, قالاعان جاعىڭىزعا كەتە بەرىڭىز!» دەيدى. ۇلكەن عالىم قاراپايىم شاشتارازدىڭ مىنا ىسىنە قاتتى تاڭدانادى. مۇنداي ادەپتەردى بىلمەگەنىنە وكىنەدى. اقىرى شاشتارازدان سۇرايدى.
– باۋىرىم, ءسىز مۇنداي جاقسى ادەپتەردى قايدان ۇيرەندىڭىز؟
– ۇستازىمىز اتا يبن راباح وسىلاي جاسايدى.
زامانىندا تاقۋالىعىمەن اتى شىققان اتا راباق بايلىق يەلەنۋگە مۇمكىندىگى بولا تۇرا, ومىردەن 5 دەرحام تۇراتىن جالعىز كويلەك كيىپ وتكەن. پاتشالار مەن ءىرى بايلار بۇل ادامدى وزىنە جاقىن تارتىپ, ۇنەمى شاقىرعان. بىراق اتا بۇلارعا جولاماعان. ويتكەنى بۇلاردىڭ ۇسىنىسىن قابىلداسام, ولار ماعان دۇنيە-مال بەرەدى, ول مەنىڭ دىنىمە زيان دەيدى ەكەن.
جوعارىداعى اتا ابىز تۋرالى حوراساندىق عالىم وسپان ءال-حوراسانيدىڭ ەستەلىگىندە بىلاي دەلىنەدى: «مەنىڭ بالا كەزىم ەدى. اكەم ەكەۋمىز داماسكىگە ساپارلاپ كەلە جاتىپ, جولاي ەسەك مىنگەن جۇپىنى سۇرىقسىز ادامعا جولىقتىق. مەن ونىڭ تۇرىنە قاراپ كۇلە باستادىم. اكەي «بالام, كۇلمە, بۇل كۇللى حيجازعا ءايگىلى اتاقتى عۇلاما اتا راباق» دەدى. ەكەۋى قۇشاقتاسىپ امانداستى. پاتشا سارايىنىڭ سىرتىنا كەلىپ, ۇشەۋمىز جايعاسىپ وتىردىق.
ۇلكەن عالىمنىڭ كەلگەنى جايلى سارايعا حابار جەتىپ, ءبىزدى ورداعا الىپ كىردى. پاتشا عالىمنان «نەندەي بۇيىمتايىڭىز بار؟» دەپ سۇرادى. عالىم ءۇش ءوتىنىشىن ايتىپ, سوڭىندا: «ۋا, پاتشا, ءسىز مىنانى ەسكەرگەيسىز, قازىر ءسىز قاپتاعان ۋازىرلەردىڭ القاۋىندا وتىرسىز, بارلىعى قولپاشتاۋدا, بىراق قيامەتتە بۇلاردان قايىر بولمايدى, تەك جالعىز ءوزىڭىز جاۋاپ بەرەسىز. وسىنى ۇمىتپا!». بۇل ءسوزدى ەستىگەن پاتشا ەڭكىلدەپ جىلاپتى.
جاقسى ىسىمەن كۇللى جاماعاتقا ۇلگى بولعان اتا ابىز ۇزاق ءومىر ءسۇرىپ, 100 جاسقا جەتىپ, وسى باياندى عۇمىرىندا 70 دۇركىن قاجىلىق جاساپ, ومىردەن وتكەن ەكەن.
