«اپىر-اۋ, قازىر عانا وسى جەردەن وتكەن سياقتى, – دەدى جاۋلىعىنىڭ ۇشىمەن كوزىن ءسۇرتىپ. – جارىقتىق, جاينامازىن قولتىعىنا قىسىپ, اناۋ اعاشتىڭ كولەڭكەسىنە بارىپ, ناماز وقيىن دەگەندەي بولعانىن قاراشى...»
جۇرەگىم شىم ەتە ءتۇستى. اجەم جازدىگۇنى ءدال وسى ۋاقىتتا بەسىن نامازىن سول ءبىر ورىك اعاشىنىڭ كولەڭكەسىندە وتىرىپ وقۋشى ەدى...
وزگەرىس نىشانى
ەكىنشى سىنىپتا وقيتىن بالامىزدىڭ ءبىر دوسى جاڭا پاتەرگە كوشىپتى. كۇنى بويى سول جاقتا بولىپ, وزىنشە قولعابىس جاساپ كەلگەن ول كەشكىلىك بىزگە مىنانداي ءبىر قىزىق جاڭالىق ايتتى:
– ولاردىڭ جاڭا پاتەرى جارقىراپ تۇر! مىنە, مىناۋسكي!!! (باس بارماقتى قايقايتتى.) ەسىك, تەرەزە, ەدەن, قابىرعا – ءبارى-ءبارى جاپ-جاڭا. بىراق پاپاسى مەن ماماسى ءالى سول بۇرىنعىسىنشا ەسكى بوپ ءجۇر!..
بارەكەلدە-ە, ءۇي وزگەردى ەكەن دەپ, ادامدار دا اياق استىنان وزگەرىپ شىعا كەلۋى كەرەك پە؟!
جاڭا پاتەرگە كوز ۇيرەنىپ, كوڭىل ورنىققانشا سو باياعى ەسكى شاڭىراقتىڭ قايتا-قايتا ەسكە تۇسە بەرەتىنى دە سودان بولار-اۋ!
تىرشىلىك تۇيتكىلى
1996 جىلدىڭ قاڭتار ايى ەدى.تروللەيبۋستىڭ تەرەزەسىنەن اپ-انىق كوردىك... باكەڭە بويلى, قارنى شەرميگەن ءبىر ميليتسيونەر جۇگىرىپ كەلدى دە, ايالدامانىڭ جانىندا پىستە ساتىپ, ءبۇرىسىپ وتىرعان ءبىر بايقۇس كەمپىردىڭ الدىنداعى قاپشىقتى بار پارمەنىمەن تەۋىپ كەپ جىبەردى. سول ساتتە قاپشىقتاعى قاپ-قارا پىستە سۋبۇرقاق سەكىلدى كوككە اتىلىپ بارىپ... ساۋ ەتىپ جەرگە توگىلدى.
الگى تاسباۋىر قاپشىقتى ەمەس, تاپ ءبىر ءوزىمىزدى تەۋىپ جىبەرگەندەي وكپە-باۋىرىمىز سولق ەتە ءتۇستى.
«وي, وي, انادان تۋماعان سورلى-اي!», دەدى سالونداعى ءبىر قارت ايەل كۇڭىرەنىپ.
باسقا جۇرت ەشتەڭە ايتا المادى...
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
