اتا-بابا ارۋاعىنا تاعزىم ەتىپ, قۇران باعىشتايتىن ەلمىز. شەلپەك ءپىسىرىپ, ءيىس شىعارۋ قازاق دۇنيەتانىمىنىڭ ەجەلدەن جالعاسقان ءداستۇرى. الايدا ءدال وسى تۇسىنىك قيىرداعى مەكسيكالىقتاردا دا بار بولىپ شىقتى.
ولار دا قايتىس بولعان تۋىستارىنا جوقتاۋ ولەڭ ايتىپ, ارنايىلاپ كۇلشە نان پىسىرەدى. تەك وعان بال جاعىپ, ءتاتتى قىلادى. افريكانىڭ تاعى تايپالارىندا دا وسى ءداستۇر كەزدەسەدى. عالىمدار مۇنى كۇللى ادامزاتقا ورتاق ميفتىك سانامەن بايلانىستىرادى. ياعني ادام اتا مەن حاۋا انا بيداي جەپ, پانيگە قۋىلعاننان كەيىن, ءدال وسى داقىل – ادام ارحەتيپىندە ەكى دۇنيەنىڭ دانەكەرى رەتىندە ساقتالعان. «اڭىز ءتۇبى – اقيقات», بۇل پىكىردى دە ەسەپكە الماۋعا بولماس.