اتامىز اتقا مىنبەپ پە ەدى؟..

– قازىر سۋرەتكە تۇسەمىن دە, وسكە­مەن­دەگى قايىن جۇرتىما سالىپ جىبە­رەمىن, – دەپ قويادى.

ءوزى قالا بالاسى بولۋى كەرەك, تۇرقى ۋىزعا جارىماعان جەتىم توقتىداي پونيدىڭ قامشىلار جاعىنان مىنبەك. جاز بويى تالايدىڭ تاقىمى ءتيىپ, ەر­قاشتى بولدى ما ەكەن, ەرگەجەيلى جىلقى بالىقتاي بۇلتىڭداپ, جىگىتتىڭ يكەمىنە كونەر ەمەس. سۇتپىسىرىمەي ۋاقىت اۋرە بولدى. ءوزىنىڭ دە جان تەرى شىقتى. الدەن ۋاقىتتا تاياپ كەلگەن قىزىل شىرايلى, كەسپەلدەك دەنەلى اقساقال اتقا ءمىنىپ كورمەگەن ءالجۋازدى تىيماق بولىپ ءتىل قاتقان.

– ءاي, بالام, – دەدى ول, – قولىڭداعى قىلىشىڭ مەن قالقانىڭدى تاستا, ساۋىتىڭدى شەش. كورگەن ەلدەن ۇيات-تاعى. زامانىندا جارتى الەمدى تىتىرەنتكەن الاش بالاسى مىنانداي جەرمەن جەكسەن بولىپ تۇرعان ماق ۇلىققا مىنبەگەن. تۇلپار ءمىنىپ, تۋ ۇستاعان جاۋجۇرەك ۇلدىڭ كەسكىنى دە سەندەي ەمەس ەدى.

جۇيەلى ءسوز جۇيەسىن تاپتى-اۋ دەيمىن, الگى جىگىت قاۋمالاعان ەلدىڭ قۇشاعىنان سىتىلىپ شىعا بەرگەن. ۇزاي بەرىپ, شاقپا تاستاردىڭ قوس قاپتالىنداعى مالتاپقىشتاردى كوردىك. كادىمگى بۇر­كىتتەردى سۋرەتكە ءتۇسۋ ءۇشىن جالعا بە­رەدى ەكەن. تۇلكى تىماعىڭدى كيىپ, وقالى شاپان كيىپ, قولىڭا بۇركىت قون­دىرساڭ, جاراسىپ-اق قالاتىن سياقتى. كونە زاماننىڭ قولامتاسى كوكىرەگىڭدى قىزدىراتىن شىعار, بىراق قىران بۇركىتتىڭ سىقپىتى مۇلدەم ۇناماعانى. ءبىر عاجابى, بۇركىتىن جالعا بەرەتىندەردىڭ دەنى وزگە ۇلت وكىلدەرى. الدەكىمدەردىڭ ۇيپالاقتاپ, جۇلمالاعانىنان با ەكەن, قيانداعىنى قىرىپ تۇسىرەتىن قىران مىنەزىنەن پىشاق كەسكەندەي ايىرىلىپتى. قۇددى, قولدا وسكەن ءۇي تاۋىعى ىسپەتتى.

ۇزاي بەرىپ, ارقىراعان ارعىماق ەمەس, قول باسىنداي پونيعا اياق ارتا الماعان جىگىت ەسىمىزگە تۇسكەنى. ءۇن-جىرعاسىن جىقسا, جەردەگى ادام تۇگىلى, كوكتەگى قىران دا تاۋى شاعىلىپ, پۇشايمان بولادى ەكەن-اۋ.