شەشەم تەرەزەگە تەلمىرىپ تۇر. مەنىڭ بالا كۇنىمدە دە سولاي ەدى. بۇگىن دە وزگەرمەپتى. سونداعىسى مەكتەپتە مۇعالىم بولىپ ىستەيتىن اكەيدى كۇتەدى. كەيدە قايناپ جاتقان قازاننىڭ كوبىگىن الىپ جاتىپ:
– اكەڭ كورىنبەي مە؟ – دەيدى.
مۇندايدا ەتپەتتەپ جاتىپ كىتاپتان كوز الماعان كۇيى مەنىڭ جاۋابىم بىرەۋ-اق.
– جوق!
وعان قاناعاتتانباي, ءوزى قارايدى. تەرەزەدەن بەس ءجۇز مەتر جەردەگى مەكتەپ انىق كورىنگەندىكتەن, اكەمنىڭ سۇلباسى الىستان-اق بايقالادى.
– بالالار شىقتى. اكەڭ دە كورىندى. تاماقتى تۇسىرەيىن. ىشەگىڭ قابىسىپ جاتقاندا مۇنداي سوزدەر راسىمەن سۇيكىمدى ەستىلەتىن.
بالا كۇنگى وسى وتباسى قاعيداسى, اكەڭ كەلمەي داستارقانعا وتىرماۋ, ۇلكەن استى باستاماۋ ءالى كۇنگە دەيىن ءبىر ۇزىلمەپتى عوي. اشتان بۇراتىلىپ, كوزىڭ قاراۋىتسا دا, ول داستارقانعا كەلمەي قارنىڭا اس بارمايدى.
كەشەگى دەمالىستا بارعانىمدا, شەشەم سول داعدىسىنان جاڭىلماپتى. بەس-التى جىلدان اسا دۇربەلەڭى كوپ قالادا كەز كەلگەن ۋاقىتتا تاماقتانىپ, قۋ جاققا ءبىر تىنىم بەرمەيتىن مىنا مەن, شال-كەمپىردىڭ بالاسى بولعان ەركىندىگىمدى العا تارتىپ:
– اۋ, كەشكى تاماق جەمەيتىن بە ەدىك؟ ءىنىم مىرس ەتتى.
– اسقازانىڭ حابارلاما جازىپ جاتىر ما؟
– ساعات 9 بولدى عوي.
– پاپانى كۇتەمىز. وسى كەزدە شەشەم سوزگە ارالاستى.
– اكەڭ مەكتەپكە جينالىسقا كەتكەن. تىم شىداماي جاتساڭ, توڭازىتقىشتان بىردەڭە تالعاجاۋ ەتە تۇر.
– قايدان بىلەسىڭدەر, جينالىس تۇنگى ون ەكىدە بىتەتىن شىعار, – دەدىم مەن قيسىق سويلەيتىن ادەتىممەن. كوپ كۇتتىرمەي-اق, «كەمپىرىم, اس-سۋىڭ دايىن با ەدى؟» دەپ شەشەمنىڭ مۇعالىم شالىنىڭ دا توبەسى كورىندى عوي...
بىلاي قاراساق, بايقالمايدى دا عوي. قازاق ايەلى ەجەلدەن ءۇي يەسىن الدىندا ۇستاپ, كوتەرمەلەپ وتىرعان. قاراپ وتىرسام, ەكەۋىنىڭ رەنجىسۋى دە, تاتۋلاسۋى دا تەز. ودان بولەك, جوعارى سىنىپتاردا مەنىڭ ەسىمدە قالعانى «اكەڭنىڭ كويلەكتەرىن وتەكتەپ قوي», «اياقكيىمىن شوتكەلە», «سىرت كيىمى مەن قۇلاقشىنىن تازالا, جوعارىعا قوي» سياقتى سوزدەر ەدى.
بۇگىندە بۇل تىرلىكتى ءۇيدىڭ كەنجەسى, كىشى ۇل ءمىنسىز اتقارىپ ءجۇر ەكەن.
شەشەمنىڭ ەردى سىيلاۋ, اكە قۇرمەتتەۋدى ايتىپ ەمەس, كورسەتىپ ۇيرەتكەنىنىڭ ءوزى عاجاپ. ونىڭ دا ەرلىگى وسىندا جاتىر ەكەن-اۋ...
ەرجان قوجاس