اۋىل جىگىتتەرىنىڭ قولى بوس. قىزىل سۋ تىيىلىپ, جەر قارايعان سوڭ تاقىمدارىنا باسقان قىلقۇيرىقتىلارىن جاراتا باستايدى. بۇرىنعىداي ەمەس, ەل ىشىندە بايگە كوپ. كوڭىل اۋلايتىن ءبىر قىزىق وسى.
ات ۇستاعاننىڭ كەز كەلگەنى تولىباي سىنشى ىسپەتتى. الدىنا كولدەنەڭ تارتقان جىلقى بالاسىنىڭ بار ءبىتىمىن تۇگەندەپ, قاۋقارىن تارازىعا تارتقانداي ايتىپ بەرەدى. ىرىم ەتكەنى قىرىن كەتىپ جاتسا دا, جۇزدەرى جىعىلمايدى-اۋ.
القاقوتان وتىرعانبىز. اسەت ءوزىنىڭ بەستىسىن ماقتاي جونەلدى. جاي جەل ءسوز ەمەس, ناقتى مىسالمەن كومكەرىلگەن وقيعا.
– قىس ءىشى بولاتىن, – دەيدى اسەت. – بەسىن اۋا بەستىمدى اۋىل قوتانىنداعى قۇدىقتان سۋارايىن دەپ بارا قالمايمىن با, اۋىل شەتىنەن «قاسقىر, قاسقىر!» دەگەن داۋىس شىقتى.
اسەتپەن كوجەتامىرلىعى بار ەسەنباي قوستاي جونەلدى.
– بيىل, – دەيدى ول, – جەلتوقساننىڭ سوڭىندا قاراقۇرىم ەلىك اۋىپ كەلدى ەمەس پە؟ بىلەتىندەردىڭ ايتۋلارىنا قاراعاندا, ءسىبىردىڭ ەلىگى ءتارىزدى. ءبىزدىڭ جەردەگى, كوز كورىپ جۇرگەن ەلىكتەي ەمەس, تۇرقى ءسال كىشكەنتاي. وزىمىزدىكى ەكەۋ-ۇشەۋدەن جۇرسە, اۋىپ كەلگەن ەلىك جۇزدەپ, ۇيىرىمەن كەزدەسەتىن. اش قاسقىر تۇمەننىڭ قالىڭ ورمانىنان اۋعان ەلىكپەن بىرگە كەلۋى ابدەن ىقتيمال.
قوستاۋشى تابىلعان سوڭ اسەت اڭگىمەنىڭ تيەگىن اعىتتى. ايتۋىنا قاراعاندا, ەرتتەپ شىعۋعا ۋاقىت بولماي, بەستىسىنە جايداق ءمىنىپ, كەلىمسەك قاسقىردى قۋىپ بەرسە ەكەن.
– قوزىكوش جەرگە ۇزاتپاي قۋىپ جەتتىم, – دەيدى اسەت. – س ۇلى جەپ, ەرىگىپ تۇرعان بەستى ءبورىنىڭ ۇستىنە ءمىنىپ كەتە جازدادى. اتايىن دەسەم يىعىمدا مىلتىعىم جوق. اسىعىپ ءجۇرىپ قابىرعادا سۇيەۋلى تۇرعان قايىڭ سويىلىمدى دا الماپپىن. جالما-جان ۇزەڭگىنى اعىتىپ الىپ, قاسقىردى قارا تۇمسىقتان پەردىم-اي كەلىپ.
ءوزى دە ات ەكپىنىمەن لىقسىعانداي تەڭسەلىپ كەتتى. وڭ قولىن انتەك كوتەرىپ, قۇددى ۇزەڭگىسىن سىلتەگەندەي سوزا بەرگەندە, جانىندا وتىرعان قۇرمان بىلەگىنەن ۇستاي الىپ: – ء«اي, سەن مانا جايداق شىعىپ ەدىڭ عوي», – دەدى.
قىزىق اڭگىمەنىڭ قىرتىسى وسى جەردە جازىلماي قالعانى. اڭشىلار دا ايتا بەرەدى-اۋ.
كوكشەتاۋ قالاسى