اندا-ساندا جولاي ۇلكەن ۇيگە تۇمسىق سۇعاتىن ادەتىممەن سوندا تابان تىرەپ, جەڭگەمە:
– اعام ءبىر جاققا كەتىپ پە ەدى؟ – دەپ ەدىم:
– قايدا بولۋشى ەدى, دەمالىس بولسا ءبىتتى – مونشاسىنا ءتۇسىپ «تەرلەپ-تەپشيدى» ەمەس پە! ارعى بەتتەگى كورشىنىڭ مۇك باسقان ماجەنتوپاي مونشاسىندا. ءتىلى كۇرمەلىپ, كوزى قىليلانباي تۇرعانىندا بارىپ الىپ كەل! كورشى دە كوكەزۋ بىرەۋ. سيراعى شىققان سيديعان نەمە, – دەدى تىجىرىنىپ.
كەلەسى كەلگەنىمدە جەڭگەم «اعام قايدا؟» دەگىزبەدى.
– تۇسكەن سوڭ مونشانىڭ دا تاۋىرلەۋىنە بارعان ءجون بە دەپ قالدىم. اعاڭ وتكەندە باجاسىمەن باسقا ءبىر تاۋىرلەۋ مونشاعا بارىپ كەلىپ ەدى, ءوزى دە, ءسوزى دە ءتۇزۋ. باجاسى ەكەۋىنىڭ تىرلىكتى قوزعاعان اڭگىمەلەرىنىڭ شەتىن ەستىپ ء«اپ, بارەكەلدى!» دەپ شي سىندىردىم. بارعان مونشالارى دا تاۋىرلەۋ, وندا باستالىپ, ۇيدە جالعاسىن تاۋىپ جاتقان اڭگىمەلەرى دە كوڭىلگە قونادى, – دەدى جىلى جۇزبەن.
تاعى ءبىر جەكسەنبىدە قاراشاڭىراققا بارا قالىپ ەدىم, جەڭگەم:
– اعاڭ مونشادا ەمەس, ورتالىقتاعى وڭاشا ساۋنادا. وتكەندە سوعان جەتەعابىل بىرەۋىنە بارىپ باعى جاندى... ونداعىلار وسالدار ەمەس, تانىسا كەلە, بىلىسە كەلە كوپ نارسەدەن كوزى اشىلىپ كوسەمسىپ كەلدى. باعى جاندى دەيتىنىم, سۇراسا كەلە, بىلىسە كەلە بىرەۋى اعاڭدى اقشاسى ءتاپ-ءتاۋىر قىزمەتكە دە كىرگىزىپ جىبەردى, – دەپ جەلپىنگەنى بار.
كەلەسىدە اعاما ەسىك الدىندا امانداسىپ قالدىم. اسىعىس, قولدورباسىنان «تەرلەپ-تەپشۋگە» كەتىپ بارا جاتقانىن ءتۇسىندىم.
ۇيگە كىرىپ ۇندەمەسەم دە جەڭگەم:
– كىم بىلگەن, بىلسەك تە مونشا جارىقتىقتىڭ نەشە ءتۇرى بولاتىنىنان ماقۇرىم ەكەنبىز. بۇگىن ونىڭ ەڭ مىقتىسىنا ءبىر-اق تارتتى. وتكەندەگى وڭاشا ساۋناعا بارعان سايىن باعى جانىپ... نەگىزى, ءتاپ-تاۋىرلەرمەن تانىس-ءبىلىس بولىپ, ورەسى ورگە وزىپ, ءورىسى كەڭىدى دەسەم بولادى. ارىدەن ايتقان اڭگىمەسىنە, سونداعىلاردىڭ دەمەۋىمەن بەل بۋىپ كىرىسكەن كورىم ىسىنە ريزامىن. ساۋلىعىن تىلەپ, بۇرىندارى ايىنا ءبىر باراتىن «بازارىنا» جەتى سايىن جەلپىندىرىپ وتىراتىن بولدىم, – دەدى كوز جانارى جايناپ.
بىردە جەڭگەمە دۇكەن ماڭىندا جولىعا قالىپ ەدىم:
– ەرتەڭ جەكسەنبى ەمەس پە, اعاڭنىڭ اندا اپاراتىندارىن الىپ ءجۇرمىن. اعاڭ ەرلەدى, اللا جازسا قالاۋى بولىپ, دەگەنىمىزگە جەتەرمىز! – دەپ جونەلە بەردى.
بارماعالى ءبىراز بولعان, ۇلكەن ۇيگە تۇمسىق سۇعىپ ەدىم, جەڭگەمنىڭ قاباعى قاتۋ, ءوڭى ءورت سوندىرگەندەي:
– كەلدىڭ بە! – دەپ كىرجيدى. – بۇك-شىك مونشا تۇبىنە جەتتى! ءبىر كرۋتويدىڭ كرۋگىندە بولاتىن. سولارمەن شومىلىپ جاتىپ, ولاردىڭ ءبىر كەرىس-ۇرىسىنا تاپ كەلىپ, قارسىلاسى ۇردا-جىق يت ەكەن, بۇلاردى بۋ بولمەسىندە باس كوز دەمەي ساباپ ءولىمشى ەتىپ... قان-جوسا قالپى اۋرۋحاناعا ءتۇسىپ, ارەڭ-پارەڭ ايىققان بولىپ, قولتىقتاپ كوتەرىپ كەشە ۇيگە اكەلگەنبىز. قايتەيىك, ومىرتقادان وپىرىلىپ ءجۇرىپ-تۇرۋدان قالىپتى... جۋىنىپ-شايىنسىن دەپ قولاربامەن ارعى بەتتەگى كورشىنىڭ مۇك باسقان ماجەنتوپاي مونشاسىنا اپارعانمىن... سيراعى شىققان كوكەزۋ كورشىمەن ءىشىپ ءتىلى كۇرمەلىپ, كوزى قىليلانباي تۇرعانىندا بارىپ الىپ كەل! – دەدى تىجىرىنىپ.
بەرىك سادىر