...ت ۇلىمشاعى جەلبىرەپ, كوڭىلى الدەنەگە ەلجىرەپ, ەسىك الدىنان اناداي ەڭىسكە, توپتانا بەرى بەت تۇزەگەن اتتىلى ادامدارعا قاراي ىزعىتا جونەلگەن كىشكەنە قىز ءوز اياعىنا شالىنىپ, جەر سۇزە مۇرتتاي ۇشتى. ازاندا قىزبەل اۋىلىن دۇرلىكتىرە جوسىعان «مىرجاقىپ كوپ اداممەن كەلە جاتىر ەكەن», دەگەن حاباردى قۇلاعى شالىپ قالعان ءتورت جاسار گۇلنار ەدى بۇل. وسى اۋىلعا قايتىپ ورالماق بوپ اكەسى مىرجاقىپ, ءبىراز كۇن بۇرىن اتباسار اسىپ كەتىپ ەدى...
اۋىل سىرتىندا شوعىرلانىپ, قوناقتاردى كۇتۋگە سايلانىپ تۇرعان ءبىراز ادام ىشىندە بوتاگوز اپاسى دا بار ەدى, گۇلنارىنىڭ ءبىر جەرى مايىپ بولمادى ما دەپ, زىر جۇگىرىپ قاسىنا ۇشىپ جەتىپ, ۇشىقتاپ كوتەرىپ, ءۇستى-باسىنىڭ شاڭىن قاققىلاي باستادى:
– مۇنىڭ نە, ق ۇلىنشاعىم!
– احمەت اتەكەمدى بىرگە قارسى الامىز دەگەن ءوزىڭ ەمەسسىڭ بە؟ مەنى تاستاپ كەتىپ... – وكىرىپ ءجى- بەرمەك بوپ جۇتقىنشاعىن ويناتا, اۋزىن لوقسي كەرە ءتۇسىپ, كىلت تيىلدى. – قانداي كىسى ول؟ كورسەت ماعان! احمەت دەگەن كىم؟ پاپامنىڭ دوسى ما؟ كورسەت, قازىر!
سول-اق ەكەن, اتتىلار كۇتىسكەن توپقا جاناسا كەپ, سالەم الىپ, بارشاسى قاۋقىلداسا قاۋىشىپ, ىشىندەگى مىرجاقىپ كوزىن تاڭدانا الايتىپ جىبەرىپ, قىزىن جەردەن كوتەرىپ الدى دا:
– بۇل ەسىمىن وزىڭىزگە سىرتتاي قانىق ەتكەن گۇلنارىم عوي, – دەپ, ات ۇستىندەگى احمەت اعاسىنىڭ قولىنا جەڭىل قاقپاقىلداي قويدى.
– ۇلكەيىپ قالىپتى عوي ءوزى, ناعىز ءىزباسارىڭ بولادى ەكەن, – دەپ احمەت ءسابيدىڭ بەتىنەن ۇڭىلە يىسكەپ, قۇشاعىنا ءسال قىستى دا اكەسىنە كەرى ۇمسىندى.
– مەنىڭ اتىم گۇلنار, – دەپ تاق ەتە قالدى سوندا احمەت اتاسىنىڭ قۇشاعىنان بوساعىسى كەلمەي تىپىرلاعان ءسابي. – مەن بىلەم, سەنى, پاپام ايتقان... ايدىك جاقسى كورەم, ءوزىڭدى!
– ال مەن شە, اكەڭدەي سۇيىنىشپەن, ىستىق كورەم سەنى!
بويشاڭ, اقسارى ءوڭدى, كورىكتى احمەتتىڭ قوماقتى كەلگەن مۇرنىنا سالعان پەنسنەسىنىڭ قارا جىبەك باۋى وڭ جاق توسقالتاسىنا, وراي شالعان ءتۇبىت شالماسىنىڭ استىنا جاسىرىنعان ەكەن, گۇلنار سونى ۇستاعىسى كەلىپ ۇمتىلعانىمەن, اكەسى اتىن تەبىنىپ قالىپ, ءسال وزا ءتۇستى دە, احاڭ اعاسىنا جىميا كوزىن قىسىپ قويدى.
– گۇلنارىڭ بولعالى تۇر ەكەن! – دەگەن احمەت كەۋىلدەنە جايناڭ ەتىپ, سىلاڭ جورعاسىمەن قاپتالداسا, تايپالتا سىرعىتتى.
* * *
– اتا, اتەكە!
– تۋ, اينالايىن-اي, اتا, اتەكە دەگەن مەيىرىمدى سوزدەردى سەنەن العاش ەستىدىم-اۋ! – دەپ ءاليحان بوكەيحان اتاسى, ءجۇزىن كەكسەلەۋ ەتىپ كورسەتەتىن قويۋ مۇرتىن ءبىر سيپاپ, احمەتتىڭ وڭ تىزەسىندە وتىرىپ, قوس قولىن ۇسىنا تالپىنعان گۇلناردى وزىنە يكەمدەپ شاقىردى.
گۇلنار احمەت اتاسىنىڭ وڭ تىزەسىنەن لىپ ەتىپ ىرعىپ ءتۇستى دە ەكى-ءۇش قادام جەردە وتىرعان ءاليحان اتاسىنىڭ قوينىنا قويىپ كەتتى.
– اينالايىن, سول! – دەپ گۇلناردىڭ سەلكىلدەگەن ت ۇلىمشاعىنان, ماڭدايىنان يىسكەلەگەن اتاسى ماۋقىن باسقانداي بوپ, اسا جادىراپ, شاتتانا ك ۇلىمسىرەدى. – ايتشى, گۇلنارتايىم, احمەت اتاڭ ەكەۋمىز سەنى قالاي جاقسى كورىپ, ەركەلەتىمىز, وسى؟ ءسابي ويىن سەزىپ-بىلمەككە دەگەن استارلى ءسوزىن احمەتكە قاراپ كوزىن قىسىڭقىراپ اياقتادى.
– ءيا, ايتا عوي, – دەپ احمەت تە ونى جاۋاپقا جەتەلەي ءتۇستى.
گۇلنار ەش سۇراققا توسىلمايتىن. اكە-شەشەسىمەن ەركىن, ويناقى, قىسىلماي سويلەسىپ, ويىن اشىق ايتۋعا ىسىلىپ قالعان كەيىپپەن, بۇل جولى دا تاق-تاق ەتكىزىپ شۇبىرتىپ جىبەردى:
– مەنى ءاليحان اتەكەم ماڭدايىمنان يىسكەلەپ جاقسى كورەدى, كوپ-كوپ ەركەلەتەدى, بىراق تىكەنەك مۇرتىنىڭ پىسپەگىنەن قورقام, – دەپ ەكەۋىن دە دۋ كۇلدىرىپ الدى دا, احمەت اتاسىنا كوز قيىعىن سالا ءسوزىن ءارى جالعادى. – ال احمەت اتەكەم قوس بەتىمنەن شوپىلدەتىپ ءسۇيىپ الىپ, ولەردەي جاقسى كورەدى!
قوس تۇلعانىڭ نەمەرە سۇيمەگەن كەزدەرى عوي, «اتەكەلەگەن» ءتاتتى ءسوزدى العاش رەت وسى گۇلناردىڭ اۋزىنان ەستىگەندە دە جاندارى شىرايلانىپ, شالقىپ-تاسىپ, ءماز بولىسقان ەدى. مىنە, تاعى ماسايراپ, اۋىر ويدان اراشالانىپ, كەۋىلدەرى كوتەرىلىپ وتىرعان جايى بار. ۇلت تاعدىرىن قىزعىشتاي قوريتىن الاپات اۋىس-ءتۇيىس كەزەڭدە وسىلاي جۇيكە تىنىقتىرىپ, وي سەرگىتپەكتىڭ دە قاجەتتىگىنە كوڭىل سەنىپ قانا ەمەس, وزدەرىن ۇمىتا «بالا بوپ» كەتكەندىكتەرىنە ىشتەي تۇلەپ, شيرىعىسقاندارىن قايتەرسىز. مىنا قاراشى, كىشكەنە جۇرەك «ولەردەي جاقسى كورەدى» دەپ سۇيىسپەنشىلىكتىڭ ءوزىن جىككە ءبولىپ تۇر-اۋ! احمەت ءسابي سارابىنىڭ تەرەڭدىگىنە ءتانتى بولىپ, بۇل ءسوزدىڭ قادىرىن ونىڭ ءوز اۋزىنان ەستىمەككە قۇمارتتى دا:
– گۇلنار بالام, سەنى ءاليحان اتاڭ دا مەن سەكىلدى الالاماي, تەڭ جاقسى كورەدى عوي, «ولەردەي جاقسى كورەدى» دەپ, ماعان قاراتا ايتتىڭ. سوندا ەكى اتاڭنىڭ جاقسى كورۋىندە ايىرماشىلىق بار دەپ ويلايسىڭ با؟
گۇلنار كوزىن باقىرايتا اشىپ:
– ءيا, ويلايمىن! – دەپ سالسىن تىكەسىنەن.
– نە سەبەپتەن؟ قالاي؟ – احمەت كادىمگىدەي ابدىراپ, توسىلا كۇتتى جاۋابىن.
– ويتكەنى, ويتكەنى... سەن, اتەكەم, مەنى وڭ تىزەڭە وتىرعىزىپ اڭگىمە ايتىپ بەرەسىڭ عوي. – جان-جاعىنا الاقتاپ ءاليحان اتاسىنىڭ كوڭىلىن جىعىپ المايىن دەگەندەي, ءسال بوگەلىپ مىرس ەتسىن. – بۇل اتەكەم, مەنى ىلعي سول جاق تىزەسىنە مىنگىزىپ, اتكەنشەك تەپكىزەدى. اڭگىمەسىنە بالبىراپ ۇيىقتاپ كەتەم.
اتەكەلەرى قوسارلانىپ, سەلكىلدەي ك ۇلىستى.
– ەە-ەە, ءمانىس قايدا جاتىر! سۇيىسپەنشىلىك پەن جاقسى كورۋدىڭ دە وڭ مەن سولى بولارىن وسى بالا بىزگە سىپايىلاپ جەتكىزىپ وتىرماسا نە قىلسىن, ءباتىر-اۋ! – دەپ ءاليحان كۇلكىدەن جاساۋراعان كوزىن ۋقالاپ, احمەتكە كادىمگىدەي وي تاستاي سويلەپ, بۇرىلدى.
– بالا دەيمىز-اۋ!.. – احمەت باسىن ك ۇلىمسىرەي يزەدى...
ال گۇلنار تاقىلداۋىن قويار ەمەس, ءاليحان اتاسىنا ۇڭىلە قاراپ:
– سەندە بالا بار ما؟ – دەدى دە, وسى سۇراعىن الگىندەگى عانا جادىراڭقى قاباعى كەنەت ءتۇسىپ كەتكەن احمەت اتاسىنا اينىتپاي قايتالادى.
ءاليحان دەگبىرسىزدەنىپ, كوزىنىڭ استىمەن احمەتكە جانارىن جۇگىرتە قويدى... ءتىلى كۇرمەلىپ, تۇنەرىپ كەتىپتى... ءوزى بولسا, بارىن «بار» دەپ ايتۋعا ءجۇدا جۇرەكسىندى...
* * *
گۇلناردىڭ جيىرماعا جەتەر-جەتپەس شاعى. اكەسى ايداۋدا, ءوزى شەشەسىمەن سەپتەسىپ, ون جاسار الىبەك ءىنىسىن باعىسىپ, كۇنەلتىسىپ جۇرگەن قيامەت كەزەڭ. مامىر تاڭى دۇنيەنى مامىراجاي كۇيگە بولەپ, الماتىنى ەرتەگىدەي سىلاڭداتىپ تاستاعانىمەن, مولدىرلىك تە قۇبىلمالى عوي. تابيعات توسىن تومسارعان الماعايىپ, اجارسىز ءبىر كۇنى الاتاۋدان تۇنەرە تۇسكەن قارا بۇلت بۇلاردىڭ بوساعاسىنا قايعى شەڭگەلىن سىعىمداي سالعان.
بەتىن جىرتقان عاينيجامالدىڭ قۇيقا شىمىرلاتار جان داۋىسى اۋانى تىلگىلەيدى. «ايىرىلدىم, ايىرىلدىم, جالعىز تۇياقتان!» دەپ جۇرەك جىرتقان زارىمەن جەرگە دومالاي ءتۇسىپ, قوبىراعان شاشىن ج ۇلىمدايدى. «قوي, گۇلنارىڭ بار, اللادان مەدەت سۇرا سوعان!», دەگەن باسۋ سوزدەر قۇلاعىنا جەتەر ەمەس. ورشەلەنە تۇسەدى, ورەكپىپ. مىرجاقىپتىڭ كىندىگىنەن تاراعان ابىلاي, حاليدا, ناۋرىزبايلاردىڭ سوڭىنان كەتكەن مىنا الىبەگىن اتاتەك جالعاسىنا بالاپ, باۋىر ەتىندەي كورۋشى ەدى... «كەتتى, كەتتى, الىبەگىم! جالعىز گۇلنارىم ساۋ بولسىنشى!..» داۋىسى قارلىقتى, اۋا قارماي القىنا سىبىرلادى: «مىرجاقىپ-اۋ! جۇرەگىڭ ءۇزىلىپ تۇسپەدى مە, نە سەزەسىڭ, سەن؟ ءبىر سۇمدىقتى ەلەستەتىپ جاتىرسىڭ با؟ الىبەگىڭ جوق ەندى, جوق ەندى!..»
وسى كەزدە ەسىك الدىنا جيىلعان الماتىنىڭ وڭكەي بەتكەۇستارلارى الدەكىمگە جول بەرىپ, سالەمدەسە ىعىسقانداي بولىپ, دۇرلىگىڭكىرەپ قالدى. «احمەت اعا كەلە جاتىر, مىنا قاپتالدى اشىڭدار, شەگىنىڭدەر», دەگەن ەسكەرتۋلەردەن قايعى بۇلتى تىپتەن قالىڭداي تۇسكەندەي بولدى. جوقتاۋ, ايقاي-ۇيقاي ءسال سايابىرسىپ, اركىم ىشكى مۇڭعا ەزىلىپ تۇردى. عاينيجامال دا ەسىن تەز جيىپ, شاشىن جاۋىپ, ورامالىمەن بەتىن سۇرتكىلەدى.
احمەت باياۋ باسىپ ءوزى گايا دەپ ەركەلەتەتىن سۇيىكتى كەلىنىنىڭ الدىنا كەلىپ, ءبىر تىزەسىن بۇگە قۇشاعىنا جەڭىل تارتىپ, بوساعان كوڭىلىنە ىرىق بەرە, قوس يىعىن سولقىلداتا ەڭكىلدەپ جىلاپ جىبەردى. بىلايعى ادامدارمەن دە جاعالاي قول بەرىپ كورىسكەننەن سوڭ, عاينيجامالعا بۇرىلىپ قامىعا سويلەدى:
– گايا شىراعىم, قايعىڭا ورتاقپىن. مەزگىلسىز سولعان گۇل ءۇزىلىپ ءتۇستى, الىبەك ەندى ورتامىزدان ماڭگى كەتتى. ءبارىمىزدىڭ جانىمىزعا قاتتى باتىپ وتىر, تاعدىردىڭ جازۋىنا قارسى تۇسە المايسىڭ, ارتى تەك قايىرلى بولسىن! – قىزارعان كوزىنىڭ جاساۋراعان ەتەگىنە ورامالىنىڭ جيەگىن تيگىزە, دىمقىلىن باسىپ, ءسوزىن جالعادى. – قالعانداردىڭ, مىرجاقىپتىڭ اماندىعىن تىلەيىك, اقىرىن سۇرا, اقىرىن سۇرا, سابىر ەت. بالاسىنىڭ دۇنيە سالعانىن مىرجاقىپقا ەستىرتىپ, جازباڭدار, ءوزى اۋىرىپ جۇرگەنىندە قينالار. ءۇمىتى ۇزىلمەسىن, ارتىمنان ەرگەن ۇل-قىزىم, سۇيەنىشىم بار دەپ ءجۇرسىن! ال گايا قالقام, مىقتى بول, بارلىق سالماق ەندى وزىڭە, مىنا گۇلنار بالاما تۇسەدى! مىرجاقىپ ءۇشىن قايعىعا ەزىلمەي, بەكەم بولىڭدار, ەڭسەلەرىڭدى تىكتەڭدەر! كەلىپ تە قالار مىرجاقىبىم! «ادىلەت قالماس جوقتاۋسىز, مىرجاقىپ قالماس اقتاۋسىز!» دەپ فايزوللا قاري ايتپاپ پا ەدى... ءۇمىتتى بولايىق!
وسى سوزدەرىن اۋىر ويدىڭ جەتەگىندە شىرمالىپ وتىرىپ, جۇرەك كۇرسىنىسىنەن ازەر سۋىرتپاقتاپ جەتكىزگەن احمەت تومەن سىرعىعان پەنسنەسىن ساۋساعىمەن نۇقىپ كوتەرىپ, اناداي جەردەگى بۋلىعا جىلاپ, بۇرىسە قالعان گۇلناردى كوزىمەن ىزدەپ تاۋىپ, قاسىنا بارىپ وشارىلا جۇرەلەدى. ونىڭ قوس قولىن ۋىسىنا سىيدىرىپ, ساۋساقتارىن سالالاپ تۇردى دا, بەتىنەن ءوپتى. باز باياعى كىشكەنە كەزىندەگىدەي ەمىرەنىپ ءسۇيدى.
گۇلنار تاس-ءتۇيىن بەكىنىپ, تىمىرايىپ الدى دا:
– مەن ەندى جىلامايمىن, اتەكە! اقىرىن سۇرايمىن! ەندىگى ارمانىم – اكەمدى كۇتۋ! – دەپ اتاسىنىڭ موينىنا وراتىلا كەتتى.
اجال ازعىرىندى دەگەن سول, اراعا بەس اي تۇسكەندە, «جىلامايتىن» گۇلناردى تاعدىر تاعى تالقىسىنا سالىپ ەدى. سوناۋ الىس كارەليانىڭ سوسنوۆەتس لاگەرىندە مىرجاقىپ اكەسى كوز جۇمدى. ەلۋ جاسىنا ءبىر جارىم اي جەتەر-جەتپەستە ۇلتشىل جاننىڭ ۇلى جۇرەگى توقتادى. جىلاماق تۇگىلى, شەشەسى ەكەۋى سۇلاپ ءتۇسىپ, ەستەرىنەن ايىرىلدى...
تاعى سول, باياعى الىبەكتىڭ قازاسىنا جيىلعان كىلەڭ جاناشىرلار, ءتىپتى تانىمايتىنداردىڭ دا قاراسى كوپ قايىرىلدى. ورتالارىنان احمەت بەينەسى ەڭسەلەنىپ كورىنەدى. ۇستىندەگى كيىمى اسا جۇپىنىلاۋ. ءوڭى بوزارىپ, سامايى اق قىلاۋلانىپ, كوزى شۇڭىرەيىپ كەتكەن. ەستەرى ەندى كىرگەن عاينيجامال مەن گۇلناردىڭ قاسىنا كەلىپ, يىلە ءتۇسىپ, اقىرىن باسۋ ايتتى:
– گايا قاراعىم, گۇلنار بالام, سەندەر ۇلكەن قازانىڭ ۇستىندە وتىرسىڭدار! الىبەك قايتقاندا, «اقىرىن سۇرا» دەگەن ەدىم, ەندى مىرجاقىپ ءىنىم وتكەندە نە ايتارىمدى بىلمەي وتىرمىن! – دەپ تاماعىن قىسقان وكسىككە قاقالىپ, باسىن تومەن سالبىراتىپ جىبەردى. وسى كەزدە ايانىشتى حالدەگى ۇلى كىسىنىڭ قينالعانىن كورىپ, شىداس بەرمەگەن گۇلنار:
– اتەكەم-اۋ! ءبىز دە سىزگە كوڭىل ايتامىز! مىقتى بولىڭىز! – دەپ جانۇشىرا جالىنىپ, بايەك قاعىپ: «ەندى مەن, اكەمنىڭ ومىرىمەن ءومىر سۇرەم!» – دەدى دە ورنىنان تاس-ءتۇيىن اتىپ تۇردى.
* * *
كوز جاسىن كولدەتىپ, ءال-دارمەنى قۇرىعان گۇلناردىڭ ءتۇن بالاسىنا ويىنا نە كەلىپ, نە كەتپەدى دەرسىز. 1928 جىلعى 29 جەلتوقسانداعى قىزىلوردانىڭ قاقاعان ۇسكىرىگىندەي تابيعات پەن ادام جانى قوسا جان القىمعا الىنعان قىسپاقتى ەش زاۋالمەن تەڭەستىرۋگە كەلمەس. سىرتتا داۋىل سۋىرىپ تۇر. ۇرەيلى ءتۇننىڭ تۇڭلىگىن تۇرگەندەي بوپ مىرجاقىپ, «ۇشتىكتىڭ» كۇشىمەن قايىرىلعان قولىن قاتتى سەرپىپ, عاينيجامال مەن گۇلنارىنە بۇرىلدى دا: ء«بىز ءالى ورالامىز!..» دەپ قورا جاقتان كۇڭىرەنە كىسىنەگەن الاكوز اتىنا قاراي اتىلا جەتتى...
ء«بىز ءالى ورالامىز!..» سول تۇنگى وزەگىن تىلگىلەگەن قۋاتتى داۋىس قۇلاعىندا ۇنەمى جاڭعىرىعىپ تۇراتىنداي ەدى. احمەت اتاسىمەن سوڭعى ءبىر قىسىلتاياڭ ۇشىراسقاندا دا اكەسىنىڭ وسى سوزدەرى جۇرەگىن تۋلاتىپ جىبەرگەن. اتەكەسى ەڭسەسىن تىكتەپ: «بارۋ, قايتۋ – پەشەنەڭدەگى ءىس!» دەپ الدەنەنى جۇمباقتاۋ عىپ, ەلەۋسىز ايتا سالعانداي بولىپ, بەتىنەن سۇيگەن... ەكى ايدان سوڭ, 1937-ءنىڭ جەلتوقسانىندا اتىلىپ كەتتى! قوس ارىستىڭ دا ورالماق ءۇمىتى كەسىلدى. بىراق ولار اۋليە ەكەن, رۋحتارى ورالارىن سەزگەندەي ەكەن.
گۇلنار توسەگىنە تىكتەلىپ وتىردى دا سۋ العىزىپ ءىشتى. ىشتەگى جالىن ءورتىن ەشتەڭە باسپاسىن سەزدى. قۋانىش پەن قايعىدان قاتار سىعىمدالعان جۇرەگى ءۇزىلىپ, ءۇزىلىپ ... ارەڭ تىرىلەتىندەي. تەك «اقتالدى! اقتالدى!» دەگەن ءوز داۋىسى عانا كوڭىلىنە مەدەت. مىنا قايتالاۋلاردان جاعى تالمايتىنداي: «اقتالدى – شاكارىم قۇدايبەردى ۇلى!»; «اقتالدى – احمەت بايتۇرسىن ۇلى!»; «اقتالدى – جۇسىپبەك ايماۋىت ۇلى!»; «اقتالدى – ماعجان جۇماباي ۇلى!» قۋانىشتان ەڭىرەدى! قولقاسىن سۋىرعان ءبىر سۇراقتى تاڭىرگە قويعانداي بوپ اڭىراعان كۇيى قوس قولىمەن كوك ساۋدى:
– مەنىڭ مىرجاقىپ اكەم نەگە اقتالمادى, قۇدايىم-اۋ؟! نەگە وسى ارىستارىمنىڭ قاتارىندا اقتالمادى؟! نەگە كەشىكتىردى؟ نە جازىپ ەدى, قازاعىن وياتقاننان باسقا؟! ەندى قايتتىم, ايتىڭدارشى؟! «حالىق جاۋىنىڭ قىزى» بوپ كورگە تۇسۋدەن باسقا نە امالىم قالدى, ءتاڭىرىم-اۋ! ءتاڭىرىم-اۋ!..
* * *
1988 جىلعى 4 قاراشا. شەلەكتەپ جاۋعان جاۋىننان مىنا الاتاۋ ومىرىندە تۇڭعىش رەت جارقىراپ جۋىلىپ, شايىلعان شىعار, بالكىم؟ ءدال وسى تۋعان كۇنىندە گۇلنار مىرجاقىپقىزى دا سابيدەي پاك كۇيىندە وسىناۋ كىرى ارالاس ومىرگە ساف التىنداي تازا قۇيماسىمەن قايتا كەلگەندەي ەدى. جۇرەگىندەگى «حالىق جاۋىنىڭ قىزى» قارالى جامىلعىسىن ماڭگىلىككە سىپىرىپ تاستاپ, قايتا جاراتىلعانداي بوپ ەدى... «تاۋبە, اقتالدى – مىرجاقىپ دۋلات ۇلى!»
ء«بىز ءالى ورالامىز!» دەپ ەدى اكەسى, ورالدى ءبارى! گۇلنار ەندى جىلامايدى! تاي-تالاسسا, تاعدىردى جىلاتادى!..
* * *
1991 جىلدىڭ ماۋسىم ايى. تورعايدا احمەت بايتۇرسىن ۇلى مەن مىرجاقىپ دۋلات ۇلىنىڭ كۇندەرى ءوتىپ جاتىر. قوس ارىسقا ادەبي-مەموريالدىق مۋزەي اشىلىپ, جۇرت ەندى اق جامىلعى استىنداعى كەۋدە مۇسىندەردىڭ اجارىن قىزىقتاماق بولىپ ىنتىعۋلى. مىنە, سىپىرىلدى. كوتەرىڭكى, قۋانىشتى داۋىستار شاپالاق تارسىلىن جۇتىپ جىبەردى.
– احاڭ مەن جاقاڭ!
– پاي-پاي ازاتتىق ءۇشىن جان قيعان قوس ارىس!
– ۇلتىنىڭ رۋحاني كوسەمى احاڭ! قازاعىن وياتقان جاقاڭ!
قوشەمەت سوزدەردەن قۇلاق تۇنادى. كوپتىڭ ىشىندەگى احمەتتىڭ باۋىرىنا باسقان قىزى شولپان, مىرجاقىپتىڭ گۇلنارى, جۇسىپبەكتىڭ ليزاسى ادەيى ۇسىنعان, جان-جاقتان لاقتىرىلعان گۇل استىندا قالدى.
– باقىتتان باس اينالدى دەگەن وسى شىعار! – شولپان گۇلنارعا ءالسىز ك ۇلىمسىرەدى.
گۇلنار ارەڭ ءتىل قاتتى:
– شولپان اپا! اپا دەسەم,ءوڭىم بە بۇل, ءتۇسىم بە؟
بەتى جاسپەن ايعىزدالعان ليزا قوسارلانىپ: ء«وڭىڭ, ءوڭىڭ» دەي بەردى دە, شالقالاي تالىقسىپ كەتتى. نىعىزدالا لىقسىعان حالىق ونى سۇيەمەلدەپ قالدى. ساتتە كوزىن اشىپ العان ليزا:
– وسى قىزىقتى ماعجان اعامنىڭ زىليحاسى كورگەندە عوي! – دەپ باسىن شايقادى.
– ايتىپ ەدىك, دەنساۋلىعى سىر بەردى عوي, – دەپ گۇلنار دىرىلدەگەن يەگىن ارەڭ باستى. سوسىن نازارىن قوس بايتەرەككە تىكتەپ, ەرىكسىز كەمسەڭدەي ءتۇستى. – اتەكەم-اۋ! اكەم-اۋ!
...احاڭ مەن جاقاڭ تورعايداعى تاس تۇعىرىنان كۇللى قازاققا شاپاعاتىن شاشىپ تۇرعانداي ەدى!
...98 جىل عۇمىرىندا اۋزىنان «اتەكەسى» ءبىر تۇسپەگەن گۇلنار اپاي, احمەت اتاسىنا دەگەن سول ءسابي كەزگى ىڭكارلىكتىڭ, سۇيىسپەنشىلىكتىڭ تۋىن ءسال ەڭكەيتپەي تىك ۇستاپ, دۇنيەدەن وزىپ ەدى-اۋ!
قايسار ءالىم,
جازۋشى, قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن قايراتكەرى