«ەرلىگى ءۇشىن» مەدالى بار توسىندە,
مايدانگەرمەن سىرلاسقانىم ەسىمدە.
ءبىر مىڭ ءتورت ءجۇز ون سەگىز كۇن جانە ءتۇن
وسىناۋ جان جۇرگەن جورىق كوشىندە.
وسىناۋ جان ءومىر ءۇشىن كۇرەسكەن,
ءومىر ءۇشىن ولىممەنەن تىرەسكەن.
جانارداعى جان شىراعى – جارىعى
جەل وتىندە مىڭ ءتىرىلىپ, مىڭ وشكەن.
قاندى مايدان, جورىقتى جول, سىز وكوپ,
جۇرەگىندە جاۋعا دەگەن ىزا-كەك.
تۋعان جەردە جات تۇرعانىن ويلاسا,
بويى سۋىر سالعانداي-اق مۇز اكەپ.
قارت مىنەزى اشەيىندە قاتال-اق,
نەمەرەگە وتىرار تەك بوتالاپ.
قارت جۇرەگى ەلجىرەيدى, مەدالىن
ءسابي ساۋساق سيپاعاندا «اتالاپ».
وردەنى جوق, جالعىز عانا مەدالى,
ماقتانىش قىپ وڭىرىنە تاعادى.
«مەدال ما؟!» دەپ مەنسىنبەسە كەي شىركىن,
قىران قاباق قىراۋلانىپ قالادى.
مۇنداي ويعا قايران كوڭىل جابىرقاپ,
وندايلارعا قاراي قالار تاڭىرقاپ.
«ەرلىگى ءۇشىن» دەگەن ءسوزدىڭ باعاسىن
باستان كەشكەن بىلەدى عوي اعا ۇرپاق.
ماسكەۋىڭنەن جولدى تارتقان بەرلينگە,
تولعان نەبىر قىرعىن مەنەن سۇرگىنگە,
وسى قازاق جاۋىنگەردىڭ ەرلىگى
داستان بولىپ جازىلعان-دى ءار كۇنگە.
ەرلىك جاساۋ ويىندا ەش بولماعان,
بار بىلگەنى – ەلىن جاۋدان قورعاعان.
سوندىقتان دا ءار قادامى جەڭىس بوپ,
وتانىنا بەيبىتشىلىك ورناعان.
سوعىسىپ پا ەرلىك جاساۋ ءۇشىن ول,
تۋعان ەلگە ساتپايدى استە كۇشىن ەر!
وتان بىراق ەرلىگى ءۇشىن دەپ بەرگەن,
سول مەدالدىڭ سالماعىن جۇرت تۇسىنەر...
قورعانبەك امانجول.
الماتى.