ۇلتتىق رۋحانياتىمىزدىڭ ءبىر عاسىرلىق ءداۋىرى تاريحقا كەتتى. قازاق ادەبيەتىنىڭ نەگىزىن قالاعان, مۇحتار اۋەزوۆ باستاعان الىپتار توبىنىڭ ەڭ سوڭعى تۇياعى, ايگىلى جازۋشى ءابدىجامىل نۇرپەيىسوۆ قايتىس بولدى دەگەن حابار جەتتى.
بىزدەر ونىڭ «قان مەن تەرىن» وقىپ, كوركەم ادەبيەتتىڭ قۇدىرەتىن ءتۇيسىنىپ, شىعارماشىلىق ونەردىڭ جانكەشتى ەڭبەك پەن ىمىراسىز كۇرەستەن تۇراتىنىن كورىپ, جاڭا تۇسىنىكپەن ادەبيەتكە كەلگەن ۇرپاقتىڭ وكىلدەرىمىز.
ابەكەڭ ادەبيەتتىڭ شىنشىلدىعىن, شىنايىلىعىن, ستيلدىك تازالىعىن تالاپ ەتتى, قالامگەردىڭ حاقىسى ءۇشىن كۇرەستى, ءار شىعارماسى ءۇشىن, ءار سويلەمى ءۇشىن كۇرەستى. ءوزىنىڭ شىعارماشىلىعىنا ءدال مۇنداي ەرەكشە جاۋاپكەرشىلىكپەن قارايتىن جازۋشى كەمدە-كەم شىعار. ءتىپتى بىرەۋدىڭ شىعارماسىن وقىعاندا دا قولىنا قالام الىپ, استىن سىزىپ, ۇناعان جەرىنە «ۇنادى» دەپ, ۇناماسا, «ۇنامادى» دەپ جازىپ وتىراتىن ىجداعاتتىلىعىن قايتەرسىز! توقساننان اسقان شاعىندا دا جازۋىن دوعارعان ەمەس. الدەقالاي سالەم بەرۋ ءۇشىن ۇيىنە بارا قالساڭ, سەنى وتىرعىزىپ قويىپ, جازىپ جاتقان زاتىن ۇزاق وقىپ, سامولەتتەن قالىپ بارام دەگەنىڭدى تىڭدامايتىن كەزىن تالاي كوردىك.
ايتىپ-ايتپاي نە كەرەك, ادەبيەتىمىزدى الەمگە تانىتقان ۇلى تۇلعا دۇنيەدەن ءوتتى. الدىمىزدا اسقار تاۋداي بولىپ تۇرۋشى ەدى. كوڭىل شىركىن قيا المايدى. دۇنيەنىڭ وتكىنشىلىگىن ايتىپ, زارلانۋعا قۇدايدان قورقىپ وتىرمىز. 98 دەگەن جاس, ءبىر قاراساڭ, ارمان سەكىلدى. ابەكەڭ – شىن مانىندە ارمانىنا جەتكەن ادام. حالىقتىڭ التىن قازىناسىنا قوسىلاتىن شىعارمالاردى تۋدىرۋ, ەلىڭنىڭ تاۋەلسىزدىگىن كورۋ, حالىقتىڭ ماقتانىشىنا اينالۋ, ىستىق ىقىلاسىنا بولەنۋ, عاسىرعا جۋىق جەمىستى عۇمىر كەشۋ – بۇدان ارتىق قانداي باقىت بولۋى مۇمكىن!
قوش, قايران ابەكە! بارشا قازاق حالقىنا, مارقۇمنىڭ ارتىندا قالعان ۇرپاعىنا اماندىق تىلەپ, كوڭىل ايتامىن!
تولەن ابدىك,
مەملەكەتتىك سىيلىقتىڭ لاۋرەاتى