اقتوبەدە تاعى ءبىر يگىلىكتى ءىس-شارا ءوتتى. قالادا قازاق ادەبيەتىنىڭ قوس كلاسسيگى تاحاۋي احتانوۆ پەن قۋاندىق شاڭعىتباەۆقا ەسكەرتكىش ورناتىلدى. ءبىر اۋىلدا تۋىپ, بىرگە وسكەن, ءومىر بويى بىرگە ءجۇرىپ, بىرگە تۇرعان ەكى دوستىڭ باس قوسىپ, سىرلاسقان ءساتى سالىنىپتى تاس مۇسىنگە. قۋاندىق اقىن ءوزىنىڭ دوسىنا جاڭا جازعان جىرىن وقىپ بەرىپ, تاحاۋي اعامىز ءىنىسىنىڭ ولەڭىن ەلتي تىڭداپ وتىرعانداي اسەر قالادى.
اقتوبەدە تاعى ءبىر يگىلىكتى ءىس-شارا ءوتتى. قالادا قازاق ادەبيەتىنىڭ قوس كلاسسيگى تاحاۋي احتانوۆ پەن قۋاندىق شاڭعىتباەۆقا ەسكەرتكىش ورناتىلدى. ءبىر اۋىلدا تۋىپ, بىرگە وسكەن, ءومىر بويى بىرگە ءجۇرىپ, بىرگە تۇرعان ەكى دوستىڭ باس قوسىپ, سىرلاسقان ءساتى سالىنىپتى تاس مۇسىنگە. قۋاندىق اقىن ءوزىنىڭ دوسىنا جاڭا جازعان جىرىن وقىپ بەرىپ, تاحاۋي اعامىز ءىنىسىنىڭ ولەڭىن ەلتي تىڭداپ وتىرعانداي اسەر قالادى.ء مۇسىنشى جەڭىس جۇبانقوسوۆ ءوز تۋىندىسىندا قوس قالامگەردىڭ كەلبەتىن عانا ەمەس, ولاردىڭ دوستىق سەزىمدەرىن دە ادەمى بەينەلەگەن.
ەسكەرتكىشتىڭ اشىلۋ سالتاناتىنا زيالى قاۋىم وكىلدەرى, وبلىس اكىمىنىڭ ورىنباسارى سارا نۇرقاتوۆا مەن قالا اكىمى ەرحان وماروۆ, تاحاۋي احتانوۆ پەن قۋاندىق شاڭعىتباەۆتىڭ بالالارى, تۋىستارى, ستۋدەنت جاستار قاتىستى. قالا اكىمى ەرحان وماروۆتىڭ قۇتتىقتاۋ سوزىنەن كەيىن تاحاۋي احتانوۆتىڭ ۇلى دۋلات, قۋاندىق شاڭعىتباەۆتىڭ قارىنداسى ءامينا اپاي, ۇلى مەن قىزى – جانىبەك, جاننا ءسوز سويلەپ, جازۋشى مەن اقىنىن ارداقتاعان اقتوبە جۇرتشىلىعىنا وزدەرىنىڭ شىنايى ريزاشىلىقتارىن ءبىلدىردى. «ادامدى ادام ەتەتىن – رۋحانيات. ال رۋحتىڭ, جۇرەكتىڭ قالاۋىن ەسكە سالىپ, ادامدى سوعان جەتەلەپ تۇراتىن – ادەبيەت. ادەبيەتىمىزدە ءوزىنىڭ ازاماتتىق تا, قالامگەرلىك تە كەلبەتىنە قىلاۋ تۇسىرمەگەن, ەل-جۇرتىنىڭ شىن قۇرمەتىنە لايىق تۇلعالاردىڭ قاتارىندا وسى تاحاۋي مەن قۋاندىق اعالارىمىزدىڭ ەسىمدەرىن ايرىقشا ماقتانىشپەن اتايمىز. مەن بۇل ەسكەرتكىشتى ۇلكەن جاقسىلىقتاردىڭ باسى دەپ بىلەمىن», دەدى بەلگىلى اقىن, «شامشىراق – اقتوبە» جشس ديرەكتورى مەيىرحان اقداۋلەت ۇلى.
ءيا, مۇنان ءبىراز جىل بۇرىن ءابدىجامىل نۇرپەيىسوۆتىڭ «قان مەن تەرىنىڭ» كەيىپكەرلەرىنە ەسكەرتكىش ورناتىپ, ءسوز قادىرىن بىلەر قازاقتى قۋانتقان اقتوبەلىكتەر اسىلدارىمىزدى ارداقتاۋدىڭ ۇيرەنەرلىك ۇلگىسىن تاعى دا كورسەتىپ وتىر. ەسكەرتكىش تۇرعىزىپ, قاسيەت تۇتۋ ءۇشىن ازاماتتارىمىزدىڭ دۇنيەدەن قايتقانىنا تالاي زامان ءوتۋى ءتىپتى دە مىندەت ەمەس. ۋاقىت سىنىنا توتەپ بەرگەن تۇلعالاردى دەر كەزىندە تانيتىن حالىقتىق سەرگەك كوڭىل, شۇكىر, قازىرگى قازاق قوعامىندا بار دەي الامىز.
ال كەشەگى وتكەن ەر تاحاڭ مەن قايران قۋان اعاڭ قانداي قۇرمەتكە دە لايىقتى ەدى. وعان قۋاندىق شاڭعىتباەۆتىڭ وسىدان قىرىق ءبىر جىل بۇرىن, 1973 جىلى, تاحاۋي دوسى ەر جاسى – ەلۋگە تولعاندا جازعان مىنا جىرى دا ايعاق بولا الادى. بۇل ولەڭدە قازاق ءسوزىنىڭ حاس زەرگەرى تاحاۋي احتانوۆتىڭ ازاماتتىق قادىر-قاسيەتى دە, دوستىقتىڭ جان تەبىرەنتەر كۇشىن جەرىنە جەتكىزە جىرلاعان قۋاندىق شاڭعىتباەۆتىڭ اقىندىق الىمى دا ايشىقتى اشىلعان.
ەسىڭدە مە قارابۇتاق, تاحاۋي,
ەڭ شەتتەگى ەسمالايعا تاقاۋ ءۇي,
بولمەسىنە ءسابي ارمان سىيمايتىن
سابان مەنەن لايدان سوققان جاتاق ءۇي؟
ەسىڭدە مە مەلدە كوجە, كومەشتەر,
تۇنگى ءتۇپسىز كەڭەستەر مەن ەگەستەر,
قياندار مەن قيالدارعا شاقىرىپ,
اتوي بەرگەن قيال جەتپەس ەلەستەر؟
ەسىڭدە مە ايلى تۇندەر اق تىمىق,
ەڭ العاشقى قاتپار ءۇمىت, قات كۇدىك,
قىسىلعاننان قىز الدىندا, ۇيات-اي,
يمان سوزدەر ايتا الماعان اپتىعىپ؟
سەنى قايدام, مەن شۇكىرمىن حۇداعا,
ءبىز ءوسىپپىز بولماي بۇلا, قۇلا دا.
جەتىمدىكتى ەلەتپەگەن جەگجاتتار
ەكەۋمىزدىڭ ەسىمىزدەن شىعا ما؟
سودان كەيىن الىس ارۋ الماتى...
تاڭسىق ەدى-اۋ ءار ادامى, ءار زاتى.
ايلاعىمىز بولدى اقىرى سول قالا,
اق تەلەگەي بۇل ومىردە قاڭباقى.
ەلەمەدىك, مول ما دۇنيە, تاپشى ما,
ءوزىمىز ەك پايعامبار دا, باقسى دا.
ءابۋ, قاسىم اۋىزىنان ءبولىپ جەپ,
ۇيرەندىك قوي ءىلتيفاتتى جاقسىعا.
كيىم بولماي لەكتسياعا باراتىن,
بولاتىن-دى كۇنىم كەيدە قارا ءتۇن.
ەسىڭدە مە, بوتينكاعا مەن ءۇشىن,
كەتكەن ەدى-اۋ سەنىڭ ىلكى جالاقىڭ.
كۇندەر كەلدى بولعان بىزگە جىر ازىق,
سالا بەردى كورەر كوزگە پۇل ازىپ.
كەنەت بىراق سەن مايدانعا اتتاندىڭ,
قالا بەردىم مەن بۇ جاقتا قۇلازىپ.
كۇزگى كىربىڭ ب ۇلىڭعىردا سەن كەتتىڭ,
كوكپەن قوسا كوز جاستى مەن سەلدەتتىم.
وق پەن وتتىڭ ىشىندەگى ەگىزىم,
سەنى ويلاۋمەن ءوتتى تالاي سەرگەك كۇن.
جاڭعىرىعى جوعالىپ سول تۇندەر دە,
ءبىتتى سوعىس, تىندى تاسىر كۇندەر دە.
قايتتىڭ امان, اۋىل-ەلدى قۋانتىپ,
ماڭگى-باقي ۇيىقتاپ قالماي ءبىر جەردە.
سوسىن جاستىق مايدانىندا قىزدى ويناق,
اھىلادىق, ۇھىلەدىك قىزدى ويلاپ.
قاتىن دەگەن باستالعاندا ءبىر پالە
ءبىر-اق شىقتىق اقتوبەدەن ءبىز بەيباق.
مەن – قازاققا, سەن ۇيلەندىڭ تاتارعا,
گۇلشارا عوي قوسقان سەنى قاتارعا.
«ءبىسمىللا!» – دە, كۇپىر بولماي, باۋىرىم,
ول اكەلگەن استىڭ ءدامىن تاتاردا.
سول تاحاشىم, كەلدىڭ سەن دە ەلۋگە,
دالمىن, بىلمەي سەنبەۋگە دە سەنۋگە.
كەيتىن ەڭ اق كىرگەنگە شاشىڭا,
سول اق شاشتىڭ ءوزى اينالدى-اۋ كەمۋگە.
قارتايدىم دەپ قاباق تۇيمە قاپادان,
قارتايسىن دەپ تۋعان باستا اتا-اناڭ.
شاش سيرەسە, ساداعاسى باسىڭنان,
مەن ءۇشىن سەن جاسسىڭ ءالى بوتادان.
اق الماسىم سومداپ سوققان اسىلدان,
قۇشتار ەڭ عوي كەلەشەككە جاسىڭنان.
بولدى ماعان امان جۇرسەڭ, ىرزا عىپ,
ەل-اناڭدى بەسىگىڭە اسىلعان.
ءبىرى جاسىن سوزىمەن, ءبىرى جاۋھار جىرىمەن قازاق ادەبيەتىنىڭ ابىرويىن اسىرعان قوس قالامگەردىڭ ەكەۋىنە دە بەسىگىنە اسىلعان ەل-انانىڭ ىرزالىعىنىڭ بەلگىسى بۇل ەڭسەلى ەسكەرتكىش.
ساتىبالدى ءساۋىرباي,
«ەگەمەن قازاقستان».