«ءبىر تەرەزە» مە, الدە, «ءجۇز تەرەزە» مە؟..

جۋىردا باسسەينگە بارۋ ءۇشىن انىق­تاما كەرەك بولىپ, وتباسىمىزبەن ەمحاناعا باردىق. مەكەنجايىمىز­دى ايتىپ, جەكە كۋالىگىمىزدى كور­سەتسەك, دەنساۋلىعىمىزدى تەكسەرىپ, انىقتاما جازىپ بەرە قويار دەگەن وي عوي, باياعى. سويتسەك... ەمحانا ءبىزدى ەسىگىنەن دە قاراتپادى. الدى­مەن حقكو-عا بارىپ, وسى ەمحاناعا تىركەلۋىمىز كەرەك ەكەن. قۇجاتتىڭ نەگىزىندە وزدەرى تىركەي سالسا, بەس-اق مينۋتتىق شارۋا. بىراق ادامداردى اۋرەگە سالىپ قوياتىن ء«تارتىپ» ورناتىپ قويىپتى.

«جازعان قۇلدا شارشاۋ بار ما», امال جوق, ساز كەشىپ, ەكى شاقىرىمداي جەردەگى حقكو-عا باردىق. مۇندا كىسى قاپتاپ, كەزەكتە تۇر. «بۇل قالاي؟» دەگەن ساۋالىما مەكەمە باسشىسى­نان ء«سىزدىڭ ماسەلەڭىز بويىنشا قا­بى­ل­­دايتىن ەكى-اق مامان بار. سون­دىق­تان كەزەك كوپ» دەگەن جاۋاپ الدىم. بىرنەشە كابينەت بار ەكەن, ار­قاي­­سىسىنداعى 2-3 قىزمەتكەردىڭ ءبارى قاعازعا شۇقشيىپ وتىر. كابي­نەتتەردەن باسقا دا قابىلداۋ ورىندارى بار ەكەن, ولاردا ءبىر-ءبىر ادامنان جايعاسىپتى. سولاردىڭ ءبارى كەلۋ­شىلەرگە اياعىنان تىك تۇرىپ, قىزمەت كورسەتسە, ەشقانداي كەزەك بولماس ەدى عوي دەپ ويلاپ قويدىق.

دەگەنمەن, حقكو باسشىسى مەنى قولى بوستاۋ وتىرعان اسحات قابەنوۆ دەگەن جىگىتكە سىلتەپ, «سول قىزمەتكەر ءسىزدى ەمحاناعا تىركەپ بەرەدى» دەدى. بۇل جىگىت ءبىزدىڭ قۇجاتتارىمىزدى كورىپ, تەكسەردى دە «تىركەلەتىن دارىگەرىڭىزدىڭ اتى-ءجونى كىم؟» دەپ سۇرادى. «ونى قايدان بىلەيىك, ەمحانا ءبىزدى ەسىگىنەن دە قاراتپاي, حقكو-عا بارىپ تىركەلىڭدەر دەپ جىبەردى ەمەس پە؟» دەپ جاتىرمىز. «مەن دارىگەردىڭ اتى-ءجونىنسىز سىزدەردى ەمحاناعا تىركەي المايمىن, قايتادان ەمحاناعا بارىپ, مەكەن-جايلارىڭىزدى ايتىپ, قارايتىن دارىگەردىڭ اتىن ءبىلىپ كەلىڭىزدەر», دەپ قايتادان ەكى شاقىرىم جەردەگى ەمحاناعا جىبەردى. امال جوق, وعان قايتادان بارىپ, قارالاتىن تەرا­پەۆ­تىمىزدىڭ اتى-ءجونىن ءبىلىپ, ورال­دىق. ەندى تىركەيتىن شىعار دەپ ويلا­عانبىز... قايداعى؟.. ەندى ەتسق (ەلەكتروندى تسيفرلىق قول) كەرەك ەكەن. ونى ءبىز بىلتىر العان ەدىك, سويتسەك, ول بيىلعا جارامايدى ەكەن. ەندى سونى قايتادان الۋ ءۇشىن باسقا ۇستەلگە بارىپ, تاعى كەزەككە تۇردىق. جارتى ساعات دەگەندە ونداعى كەزەگىمىز كەلىپ, ەتسق-نى الىپ, ونى فلەشكاعا جازدىرىپ الدىق (ايتپاقشى, قالتامىزدا فلەشكامىز بولماسا, تاعى ءبىر يت الەككە تۇسەر ەدىك).

قويشى, سونىمەن اسحاتىمىزعا قايتا بارساق, «ەندى انا ۇستەلگە, ايگۇلگە كەزەككە تۇراسىزدار» دەپ تەرە­زەنىڭ ارعى جاعىنداعى ءبىر قىز وتىر­عان ورىندى نۇسقادى. ونداعى كەزەك­تە قاپتاعان كىسىنى كورىپ: «اۋ, ءبىز با­عانادان ءبىر جۇمىستىڭ كەزەگىندە ءجۇر­مىز عوي», دەسەك, «ەندى قايتا كەزەككە تۇرۋعا تۋرا كەلەدى», دەپ, ءمىز باق­پا­دى. امال قانشا, تاعى كەزەككە تۇردىق.

كەزەگىمىز جەتىپ, جانىنا بارساق الگى قىز: «سىزدەر زەينەتكەرسىزدەر مە, مەن تەك جەڭىلدىك ساناتىنداعى ازا­مات­تارمەن جۇمىس ىستەيمىن», دەپ قاراپ وتىر. «ويباي-اۋ, ءبىزدى ويىن­شىق قىلايىن دەدىڭدەر مە؟» دەگەن دا­ۋى­سى­مىز قاتتىلاۋ شىعىپ كەتكەن ەدى, تەرە­زەنىڭ ارعى جاعىنداعى اسحاتىمىز باسىن يزەپ قالدى. تەك سوندا عانا الگى ايگۇل بەيسەمباەۆا دەگەن مامان جۇمىسىنا كىرىستى.

تاپ-تار قورشاۋدا وتىرعان بۇل قىز ءبىزدىڭ شارۋامىزدى عانا بىتىر­گەن جوق, جانىنا قايتا-قايتا كەلىپ, تاعىلىمدامادان ءوتىپ جۇرگەن باسقا ءبىر قىزعا تالىمگەرلىك جاساپ جاتتى. ءبىزدىڭ «الدىمەن ءبىر ادامنىڭ شارۋاسىن ءبىتىرىپ الساڭىزشى» دەگەن ەسكەرتۋىمىزدى قۇلاعىنا ىلگەن دە جوق. الدىندا جارتى ساعاتتاي تۇر­عان­دا شارۋامىز بىتۋگە تاياعانداي ەدى. الاي­دا, مامان بالامىزدىڭ جسن-ءىن كوم­پيۋتەردەن اشا الماپتى. «ەندى زاگس-كە بارىپ, سونى تسيفرلاندىرىپ اكەلەسىزدەر», دەدى. ءولدىم-تالدىم دەگەندە احاج-دان بالانىڭ جسن-ءنىن اكەلىپ, ايتەۋىر, ماسەلەمىزدى شەشكەن بولدىق.

اپىرماي, سوندا بارلىق ماسە­لەنى ءبىر جەردەن شەشۋگە قۇرىلعان قىز­مەت قايدا قالدى دەپ كۇيىپ-ءپىسىپ ءبىز قالدىق. وسى جۇمىستارعا ءبىز تابانى كۇرەكتەي ءۇش ساعات جۇمسادىق. سونداعى تىندىرعانىمىز – ەمحاناعا تىركەلۋدىڭ بەس مينۋتتا بىتەتىن شارۋاسى. ال ەندى بۇدان كۇردەلى ىستەرگە ادامدار قانشا ۋاقىتىن جۇمساپ, قانشاما جۇيكەسىن توزدىرادى ەكەن؟ ماقتاۋلى ء«بىر تەرەزەمىز» سوندا قايدا كەتتى؟ بۇل, شىنداپ كەلگەندە, ء«بىر تەرەزە» ەمەس, ء«جۇز تەرەزەگە» اينالىپ كەتكەن قىزمەتكە ۇقسايدى عوي.

وسىندا ءبىر گاپ بار سياقتى. وركەنيەتتى ەلدەر حالىققا قىزمەت كورسەتۋدەگى بيۋروكراتيالىق كەدەر­گ­ىلەردى مۇلدەم جويۋعا ۇمتىلىپ جات­­­قاندا, ءبىز نەگە ونى كوبەيتۋگە قۇشتارمىز؟..

پەتروپاۆل