قوڭىراۋ ءۇش مارتە سوعىلىپ,
شىمىلدىق سىرعاناي ءتۇرىلدى.
قوپ-قويۋ ءبىر مۇڭعا كومىلىپ,
ۇمىتىپ تاعدىردى, عۇمىردى,
كومەيدەن كۇپ-كۇرەڭ شەر توگىپ,
جۇمباقتاۋ الەمنەن دەرت ەمىپ,
كوبەلەك سىقىلدى ورتەنىپ,
جان داۋىسىن سوزادى ول
جەر تەۋىپ:
«بولساق پا, بورداي بوپ توزساق پا؟!
ەڭسەنى ەزەدى اجىرعى!
قاسارىپ, قايتادان جازساق پا
ماڭدايعا قاشالعان جازۋدى؟!
اراسى كەبىن مەن قۇنداقتىڭ
ءومىر مە – سوزىلعان سۇزەك بۇل!
شەشىمىن ماڭگىلىك جۇمباقتىڭ
شەرتەدى قانجاردىڭ ءجۇزى وتكىر…
قۇدىرەتى سۋىرار كوردەن دە
قايدا الگى قۇداي مەن ادىلەت؟!»
نايزاداي جانارىن وڭمەنگە
تىك قاداپ سۇرايدى گاملەت.
ء…دۇر ەتىپ, دۇرلىككەن قوشەمەت…
جوق ەندى ول الەم…گاملەت…
كوزىندە جارق ەتىپ, وشەدى وت…
لاعنەت! لاعنەت! لاعنەت!
بىلمەيدى-اۋ تۇرعان ەل قول سوعىپ
وسى ءبىر ءارتىستىڭ تاعدىرىن.
ۋاقىت – اينالعان كون شارىق
كەمىرىپ جاتقانىن ءار كۇنىن…
ساحنادان تىس وندا جوق-تى ءومىر…
جالعىزدىق…تۇڭىلۋ…سىڭارسۋ…
وعان جات دۇنيە, كوك تەمىر
وعان جات دۋ-دۋمان, ۇلار شۋ.
سىرلاسىپ پەرىشتە, مارتۋمەن
قۋ جانىن ازاپتاپ ءتان تۇرمە,
ول ءوزىن ىزدەيتىن اركىمنەن,
ول ءوزىن تەليتىن اركىمگە…
قويىلىم تارقاعان كەزىندە
جۋىلماي بەتىنىڭ گريمى,
شىلىمى شوقتانىپ ەزۋدە
بەتكە الىپ كەتەتىن ءبىر ءۇيدى.
تۇڭعيىق ءبىر الەم ءبىر ءوزى,
تۇيىقتاۋ, تۋراشىل ءھام قىزبا.
قوعامعا وسىنداي مىنەزى
جاقپايتىن بولعان سوڭ
جالعىز دا…
مەڭگەرمەي قالاتىن ءوز باسىن
قىلىقتىڭ كوپ تارتتى كەسىرىن-
اۆتورعا جانىنان ءسوز قوسىپ,
تىڭداماي رەجيسسەر شەشىمىن.
قاجىتىپ تۇرلاۋسىز تىرلىگى,
وزەككە وكىنىش شوق ءتۇسىپ,
ورتەنىپ ءجۇردى دە ءبىر كۇنى
شىداماي شەرلەنىپ كەتتى ءىشىپ…
كەتتى ءىشىپ ەڭ نازىك سەزىمىن
جەلىنە جازمىشتىڭ ۇشىرىپ.
كەتتى ءىشىپ اقىرى ءوزىنىڭ
ەشكىم دە ەمەسىن ءتۇسىنىپ…
بىلمەدى…بىلمەدى سول كىسى
ءبىر باسقا تاپقانىن ەكى ءولىم…
بىلمەدى قۇدايدىڭ بولمىسى
ءارى – جوق, ءارى – بار ەكەنىن…
باۋىرجان يگىلىك