تامادا جىگىت تويداعى ەلدى ابدەن مەزى ەتىپ, قايتا-قايتا شاپالاق سۇراۋمەن بولدى.
«وۋ, اعايىن, شاپالاق قايدا, شاپالاق؟!».
«قانە, تاعى دا, تاعى دا ءبىر دۋ قول سوعىپ, قوشەمەت كورسەتىپ قويىڭىزدار!»
ء«ۇيباي-اۋ, بۇگىن سىزدەرگە نە بولعان؟ كۇنى بويى تاماق ىشپەگەنسىزدەر مە, نەمەنە؟! ال قانە, ءبىر, ەكى, ءۇش! شاپالاق!»
كەنەت...
اق جاۋلىعى قارقاراداي بوپ توردە وتىرعان ءبىر اپامىز باسىن شايقاپ: «تۋ-ءۇھ, مىنا زارجاقتىڭ ءوزىن قازىر شاپالاقپەن تارتى-ىپ, تارتى-ىپ جىبەرەر مە ەدى!» دەدى شامدانىپ.
وسى ساتتە مەنىڭ ويىما جازۋشى اعامىزدىڭ ءبىر ءسوزى ورالدى.
...ساياباقتاعى تارام-تارام تروتۋارلاردىڭ بىرىمەن اياڭداپ كەلە جاتقان بولاتىنبىز. كەنەت كەشەگى ادەبي گازەتتە اڭگىمەسى جاريالانعان ءبىر جاس جىگىت قارسى الدىمىزدان كەزىگە كەتتى.
ءوزى ەپتەپ قىزىڭقىراپ العان سياقتى. جازۋشى اعاما قاراپ باسىن انتەك شالقايتىپ:
– قالاي, مەنىڭ اڭگىمەمدى وقىدىڭىز با؟ –دەدى.
– ءا, ءيا... اينالايىن, وقىلاتىن دۇنيە بولسا, وقيمىز عوي, –دەپ جازۋشى وعان قاتقىلداۋ جاۋاپ قاتتى دا, ايالداماي جۇرە بەردى.
– جاقسى وندا!..
جاس قالامگەر باسىن ءسال ءيىپ, «سىزدە باسقا شارۋام جوق ەدى» دەگەندەي قالىپ تانىتتى. بىراق ونىڭ ۇنىندە, ءجۇرىس-تۇرىسىندا لەزدە ءبىر «وكپە» پايدا بولا قالعانى انىق سەزىلدى.
جازۋشى باسىن شايقاپ, سالقىن عانا ەزۋ تارتىپ: «جاقسى دۇنيەنى جۇرتتىڭ ءوزى-اق وقىپ شىعادى. ال سودان سوڭ, پىكىر بىلدىرۋگە اسىعىپ, بەيىل تانىتىپ تۇرادى, – دەدى وزىمەن-ءوزى سويلەسكەندەي كۇبىرلەپ. – ال ەندى, ۇناماعان دۇنيەگە ءسوز جوق...».
نۇرعالي وراز, «ەگەمەن قازاقستان»