مەنى كۇتىپ تۇرعان سىندى ەلەڭدەپ...
كوركەم گۇل كورسە قوناقتاي كوبەلەك بەكەر ءماز بوپتى. بوگەلەك قاققان تورى اتتاي, بوگەلمەي ءوتىپ جاز كەتتى.
تاعى ءبىر جازعا قىسقاردى, تالايسىز عۇمىر تارىعىپ. تاعدىر دەيتۇعىن مىستاندى, جىبىتكەن بار ما جالىنىپ.
باق دەيتىن قۇستى قايتارىپ, قوندىرعان بار ما قولىنا. وسەر مە گۇلدەر جايقالىپ, تىكەنەك بىتكەن جولىما.
قول-اياعىمدى تەڭ شىرماپ, توبەمنەن كارى ءتونىپ قۇز. قۋ مىستان ويناپ, مەن شىنداپ, تالاي دا جەرگە كەلىپپىز.
شىنىمەن, تەگى وتپەي مە, قارعىسى قايدا, قايدا ۇشتى؟ «شارشاتسام, كەشىر» دەپ كەيدە, اياپ تا كەتەم بايعۇستى.
ءومىرزايا ۇلمىن مەن دە ءبىر, ءتوزىمى قۇرىش كوكتەمىر, وگەي شەشەنىڭ ورمەگىن ۇزە قاشاتىن جەتپەگىر...
* * * كوپ بولدى عوي – كورىنبەدى كۇن كوزى, اي دا, كۇن دە, جۇلدىز دا جوق – بۇل نە ءوزى, تابالاپ تۇر تاسباۋىرلاۋ اعاسىن, تابيعاتتىڭ ءدۇر كەزى.
شۇبار الا بۇلت كوشەدى شۇباپ كىل, ۋاي, نە دەيدى, نە دەيدى اسپان, قۇلاق ءتۇر, جاڭبىر ەمەس, تەرەزەمنىڭ سىرتىندا مەنىڭ جالعىز قارىنداسىم جىلاپ تۇر.
اسپان جاققا كەتىپ قالدى سول بالا, ىزدەپ بارسا تابا الار ما سورلى اعا, سورلى اعاسى قالىپ قويدى جولدا انا, ەندى قايتىپ كورمەسىنە قورلانا.
قالىپ قويدى سوقىر, مىلقاۋ, كەرەڭ بوپ, اق ق ۇلىنشاق كوكەم قاشان كەلەر دەپ, جۇماققا دا كىرمەي, ەسىك الدىندا مەنى كۇتىپ تۇرعان سىندى ەلەڭدەپ.
مىنا جاڭبىر قاشان توقتايدى؟ 2012 جىلى قارعا جازىلعان سونەت
كوكتەم كەشىكتى. كوڭىل جابىرقاۋ. كوكتايعاق. كوشە تالدارى – كوككە قول جايعان كوپ بەيباق. كوپ كەرەك ەمەس, الماتىعا دا, ماعان دا ءسال عانا مەيىرىم, از عانا شۋاق جەتپەيدى-اق.
شارشاڭقى كوڭىل, شاشىراعان وي تارىداي, وتەر مە ەكەنبىز جىلىلىققا ءبىر جارىماي. قادەكەڭ كەتتى, تۇماعاڭ كەتتى وتكەن جىل, ءتۇسىم بولسا ەكەن وسىنىڭ ءبارى, ا, قۇداي.
دۇنيە جاڭا ەدى, قالايشا جىلدام كونەردى, سەن مۇنداي ەمەس ەدىڭ عوي بۇرىن, الماتى, سەن مۇنشا سۋىق ەمەس ەدىڭ عوي, نە بولدى؟
قوش دەيتىن كەز دە كەلەدى-اۋ ەرتەڭ فانيگە قينالماي ولسەم دەپ ارماندايسىڭ, قور بولماي, قينالماي ولسەم... (تاپ قازىر ەمەس, ارينە).
* * * ءۇستىرت بارساڭ, ءدۇزدى كور, ءدۇز دەگەنىم – قاسقا بولعان ءبىزدىڭ ەل. ءۇستىرت دەگەن – وقيعالار كەرۋەنى, وقۋلىققا كىرمەي قالعان ءسىز بىلەر.
«قىزىلاسكەر جاقىن قالدى, تايادى, ءا, ال, كەس, ءىنىم, باسىمدى كەس, اياما, باسىمدى اكەت, دەنە قۇرسىن, باستى اكەت! – اقىرەتتە كورىسەرمىز, ءاي, اعا».
ءىنى كەتتى, ءتىرى كەتتى جاس بەرەن, قۇدىرەتتى الا كەتتى باس دەگەن. ...قۇدىققا ايتتىم بۇل تاريحتى جاسىرىپ, تالاي جىلدار تاۋلارعا ايتتىم تاس كەرەڭ.
ءۇستىرت دەگەن – مۇز قۇرساعان كەڭ ايماق, ۇسكىرىگى بۇلتتى قۋار كەرى ايداپ. بۇلتتارعا ەرىپ قاڭعىپ كەتكىم كەلەدى, جارالى اعام جالعىز قالدى-اۋ دەپ ويلاپ.
ە, شەرلى ايماق, شەرلى ايماق, بۇل الەمدە جەر بار ما ەكەن سەندەي ناق. جەرلەي الماي التىن باسىن اعانىڭ, جەلمەن بىرگە كوشىپ جۇرگەن مەن بەيباق.
* * * بەۋ, بالالىق العاۋسىز, وسى سوزدە ءبىر قۇدىرەت بار داۋسىز. راۋشان قىز جىلاپ قالدى, وبال-اي, راۋشان گ ۇلىن ۇستاپ الىپ اڭداۋسىز.
گۇل استىندا تىكەن بارىن بىلدىرگەن, ەرتەڭ قيماي قوشتاساسىڭ بۇل كۇنمەن. راۋشان گ ۇلى مانگى قالماق جادىڭدا, راۋشان قىز, بۇلدىرگەن.
راۋشان قىز, اينالايىن اق بالا, ەكى كوزىڭ قاپ-قارا. بۇدان بىلاي جان-جاعىڭا ساق قارا, راۋشان گ ۇلىن جۇلما بەكەر, تاپتاما.
P.S. تاعى دا ءبىر ايتارىم, راۋشانوۆ جازعان جىردى جاتتاما, كەرەگى جوق, اينام!
ەسەنعالي راۋشانوۆ