جالعىز ۇلدىڭ كۇيىگى

توسىننان سۇراپىل سوعىس باستالدى دا سويتكەن جامالبەگى مايدانعا اتتانىپ كەتە باردى. حات ارقىلى اماندىعىن ءبىلدىرىپ تۇردى. ۇشكىر حات قولىنا تيگەن كۇنى ۇكىسارى اپانىڭ ۇيىندە كىشىگىرىم توي-دومالاق بولۋشى ەدى. وتان قورعاۋشىلاردىڭ امان-ەسەن ورالۋىن تىلەپ, اق باتالارىن بەرىپ جاتاتىن. كوڭىل كۇپتىلىگىن باساتىن ساعىنىش حاتتارىمەن بىرگە قازاق اۋىلىنا قايعى بۇلتىن ءۇيىرىپ, «قارا قاعازدار» دا كەلەتىن... «قۇداي ساق­تاي كور!»– دەپ قۇتى قاشىپ جۇ­رەتىننىڭ ءبىرى وسى اپامىز ەدى.

... مىنە, جەتى اي بولدى, جامالبەكتەن حات-حابار ۇزىلگەلى. پوشتاشىدان سىر تارتىپ كورسە, «جامانات حابار جات­پايدى عوي, الدەقانداي سەبەپپەن حاتى تەجەلىپ جۇرگەن شىعار...», – دەپ ۇمىت­تەندىرىپ قويادى. وسىلايشا ۋاقىت زۋلاي بەردى. جىلدار الماستى. سوعىس ءبىتتى ۇلىن زارىعا كۇتۋمەن. ەل ءىشىنىڭ «جال­عىزىنىڭ جوعالعانىن سەزبەي وتسە ەكەن» دەگەن كۇڭكىلى قۇلاعىنا ەمىس-ەمىس جەتپەي قالىپ تا جاتقان جوق. وندايدا ج ۇلىن-جۇيكەسى, كوڭىلى تاس كەرەڭ بولا قالادى. جالعىز كەيۋانانى جۇدەتىپ-مۇقالت­پاۋ نيەتىمەن ءىنىسى بالاسىن ونىڭ باۋىرىنا سالىپ, سەپتەستى. كەيىن ول بالا ساباق ىڭعايىمەن قولىنان سۋسىپ, وزگە مەكتەپكە كەتۋگە دۋشار بولعاندا, جا­قىن-جۋىعى سەيدالى دەگەن بالانى قاسىنا قوستى.

ايتەۋىر, قاسىرەتتەن قا­جىعان انانى قولداپ-قۋاتتاۋدىڭ قامى عوي. سەيدالى زايىبى قازىنا ەكەۋى انا­لارىن مەيىرىممەن باعىپ-قاقتى. ۇلكەن كىسىنىڭ شاپاعاتى شىعار, سەيدالى وزات شوپان رەتىندە ەل اۋزىنا ىلىكتى. ءتىپتى قازاقستان رەسپۋبليكاسى جوعارعى كە­ڭەسىنىڭ دەپۋتاتتىعىنان ۇمىتكەر تۇر­عىسىندا باعىن سىناپ باقتى. سوعىس زاردابىن ءبىرجولا ءوشتى دەۋ, بەكەرشىلىك ەكەن.

ۇكىسارى انا سونىڭ زا­پىرانىن كوزى جۇمىلعانشا جۇتقان شەر­مەندە كىسى ەدى. سەكسەننىڭ سەڭگىرىندە قاتتى ناۋقاستانىپ, سارىتوسەككە تاڭىل­عاندا: «جامالبەگىم ەلمەن تابىسسا, قۇ­شاقتارىڭدى ايقارا اشىپ, تورلەرىڭدى ۇسىنىڭدار, مەنىڭ جوقتىعىمدى بىلدىر­مەڭدەر. مەن ءۇشىن بەتىنەن ءسۇيىپ تۇرىڭدار!»– دەپ سەيدالى مەن قازى­ناعا وسيەتىن ايتىپ ۇلگەرگەن ەدى جا­رىقتىق. ... وسىلايشا, جانگەلدين اۋدانىنىڭ اقكول اۋىلىندا جالعىز ۇلىنىڭ ولىمىنە سەنە الماي, ومىردەن وتكەن ەدى كەيۋانا!

جاقسىلىق جۇنىس ۇلى,

قر مادەنيەت قايراتكەرى.

ارقالىق.