ارپالىستى ءومىر ءۇشىن ءور اقىن,
ەلدى ويلادى, ويلامادى ءوز اتىن.
ەر ەدى عوي, ارىستانداي ايقاسىپ,
ار جولىندا ايعا قولىن سوزاتىن.
كاكىمبەك سالىقوۆ
سايىن دالاسى مەن سامال تاۋلارى, سايالى ورمانى مەن شالقار كولدەرى ءان سالىپ تۇراتىن قازاقتا ەكىنىڭ ءبىرى ولەڭ شىعارادى. بىراق ءبىر عاجابى, ولەڭ وزەن بولىپ تاسىپ, جىر داريا بولىپ شالقىپ جاتسا دا, اقىن, اسىرەسە, شىن اقىن سيرەك كەزدەسەدى. اقىندىق انانىڭ اق سۇتىمەن, اتانىڭ حاق كۇشىمەن داريتىن قاسيەت بولعانىمەن, ونىڭ كۇنىنە ءجۇز ويلانتىپ, مىڭ تولعانتىپ جانىڭدى جاي تاپتىرمايتىن الاپات ازابىنا ىلۋدە ءبىر جانكەشتى جامپوز عانا شىدايدى. ءتىل ونەرىنىڭ ميدى مەڭدەگەن دەرتىنە, بويدى كەرنەگەن ورتىنە توتەپ بەرىپ, شابىت تۇلپارىنان تۇسپەي, اقتىق دەمىنە دەيىن جىر جازاتىن اقىن تىم ساناۋلى بولادى. ساۋساقپەن سانارلىق سونداي اقىنداردىڭ ءبىرى جالت-جۇلت ەتىپ ورتامىزدا جۇرسە, بۇگىندە سەكسەننىڭ سەڭگىرىنە شىعاتىن ەسلام زىكىباەۆ ەدى.
«كەشەگى اباي, ماعجان, قاسىمداردىڭ,
ارتىندا قالعان ۇشقىن جاسىننانمىن.
تاسىنعان كىم, اقىندى باسىنعان كىم؟
ايدىنعا اق مارجان بوپ شاشىلعانمىن.
سىنىعىمىن الماستاي اسىلداردىڭ
تۇنىعىمىن تۇڭعيىق عاسىرلاردىڭ», – دەپ تەبىرەنۋگە تولىق قاقىسى بار ەسلام ارتىندا ءوزىن جوقتاتپاس, ءسوز قالدىرۋ ءۇشىن تىرلىگىندە ءتۇن قاتىپ, ءتۇس قاشىپ ولەڭدى, ءوزى ايتقانداي, جىلاپ تا جازعان, جاراتقاننان جالىنىپ سۇراپ تا جازعان, ك ۇلىپ جازعان, اي جارىقتا تۇندىگىن ءتۇرىپ جازعان, ەڭ باستىسى – جىرلارى ءوزىن عانا ەمەس, وزگەلەردى دە جىلاتاتىنىن, جۇباتاتىنىن, قۋانتاتىنىن ءبىلىپ جازعان سەنىمى بەرىك, سەزىمى سەرگەك اقىن بولاتىن.
اسىلى, ءاربىر جاقسى اقىندا ەكى عۇمىر بولسا كەرەك: ءبىرى پەندەلىك تە, ەكىنشىسى پەرىشتەلىك عۇمىر. ارتىنا ولمەيتىندەي ءسوز قالدىرعان شىنايى شايىرلار پانيدەن باقيعا كوشكەن سوڭ ونەردەگى, ولەڭدەگى ءومىرى باستالادى. ەسلامنىڭ دە سول ەكىنشى ولمەس ءومىرى باستالىپ, قارىمدى قالامىنان تۋعان جالىندى جىرلارىنا ءجىتىرەك زەر سالىپ, زەردە ەلەگىنەن وتكىزەر شاق تۋعانىندا شاك جوق. زەردەلى زەرتتەۋشىسى تاپ كەلسە, ونىڭ كىندىك قانى تامعان ەسىل وڭىرىنەن باستالعان وي ورنەكتەرى كەڭ-بايتاق قازاق دالاسىنا ەركە تولقىنداي ەسىلىپ, قالاي تاراعانىن بىردەن بايقايدى. ءوز باسىم, ونىڭ ولەڭدەرىن وقىعاندا تۋعان جەرىنىڭ, سوققان جەلىنىڭ, جۇتقان اۋاسىنىڭ, جايساڭ دالاسىنىڭ ءيىسىن بىردەن سەزەتىنىم استە دە, تەگىن بولماس.
اقىن بولماۋعا,
باتىر بولماۋعا قاقى جوق,
وسكەن جانداردىڭ توسىڭنەن سەنىڭ ءنار الىپ.
وسىناۋ جولداردى وقىعاندا تۋعان جەردى اقىنشا ساعىنىپ, اقىنشا ءسۇيۋ كەرەك-اۋ دەپ ويلايسىڭ. «ورنەكتەن» وربىگەن جىر ورنەكتەرى وسىنداي ءتۇيىن جاساۋعا ءتانتى ەتەدى. شىنايى اقىندىق شابىتتان تۋعان جىرلار ءاماندا وسىلاي عوي, ءوزى!
شىن اقىن الدىمەن اقىن بولىپ تۋعا ءتيىس, ال ونىڭ قالامگەر بولىپ تولىسۋى قابىلەت-قارىمىنا, جۇرەك جالىنىنا, قايرات-قاجىرىنا بايلانىستى. اقىندىققا تاقتايداي تەگىس, داڭعىراپ جاتقان داڭعىل جول جانە جوق. ول ينەمەن قۇدىق قازعانداي اسا قيىن ونەر. قۇدايدىڭ قۇتتى كۇنى بەينەت شەگىپ, تەر توگىپ, ەڭبەك ەتپەسە, تۋما تالانتتىڭ دا تۇما كوزى اشىلماي قالىپ قويۋى كادىك. اقىننىڭ اۋلەتىن تانىتىپ, داۋلەتىن پاش ەتەر شابىت تا تالماي ىزدەنىپ, تانباي ۇيرەنىپ, تاپجىلماي تابانداپ وتىرىپ ەڭبەكتەنگەندە عانا كەلەدى. ەسلامنىڭ دە: «اقىن مەنەن شابىتتىڭ جانى بىرگە, شابىت سونسە, اقىن دا ءولدى دەي بەر», دەۋىندە وسىنداي ءمان بار. ونىڭ ءوزى دە بۇگىنگى مەرەيلى بيىگىنە اقىندىقتىڭ قيامەتتىڭ قىل كوپىرىندەي قيىن تار جول, تايعاق كەشۋىنەن تۇگەل ءوتىپ كەپ جەتكەن عوي.
جالپى, ەسلام جىرعا ساپارى ۇزاق سوزىلعان اقىن. ولەڭ جازۋدى ەرتە-اق باستاعانىمەن, شىن اقىن ەكەنىن وتىزدى ەڭسەرگەندە عانا سەزىپ, جىرسىز كۇنى جوقتىعىنا كوزى العاشقى جيناعى جارىق كورىپ, وقىرمان ءىلتيپاتىنا يە بولعاندا بارىپ ءبىر-اق جەتتى. ايتپەسە, اتىعايدىڭ ارىستانباي, زىلقارا, شال سىندى اتاقتى اقىندارىنىڭ جىر-داستاندارىن جاتقا ايتىپ, ءوزى دە ورىندى جەرىندە بىرەر شۋماقتى سۋىرىپ سالاتىن زەرگەر اكەگە ەلىكتەپ, قارشاداي كۇنىنەن ولەڭ قۇراستىراتىن. ودان الماتىداعى اتاق-داڭقى مەن مانسابىن ماحابباتقا قۇربان قىپ يرانباقتاي الاتاۋ باۋىرايىنان ءبىر قيىر شەتتەگى شاعىن اۋىلعا مۇعالىم بولىپ كەلگەن بەلگىلى اقىن, ءسابيت, عابيتپەن ۇزەڭگىلەس ءجۇرىپ, قازاق كەڭەس ادەبيەتىنىڭ شاڭىراعىن كوتەرىسكەن كورنەكتى قالامگەر عالىم مالدىباەۆتان مەكتەپتە ءدارىس الۋى ارمانى قاناتتى بالانىڭ جۇرەگىنە جىر تامىزدىعىن تاستاعانداي بولادى.
ءبارىن, ءبارىن ۇمىتسام دا وڭگەنىڭ,
ءالى ەسىمدە, ءالى ەسىمدە ول مەنىڭ,
قيالىمدا اقىن بولسام دەپ ءجۇرىپ,
تۇڭعىش رەت ءتىرى اقىندى كورگەنىم», – دەپ قۋانعان جىر قۇمار بالا ەلگە, جەرگە دەگەن ۇلى ماحابباتتىڭ نە ەكەنىن اقىن اعانىڭ قاراكەتىنەن ۇعىنىپ, ولەڭ ونەرىنە ات قويدى.
وي ەكشەپ, ءسوز سارالاپ, جالىن اتىپ «ولەڭ جازۋ ءارى ازاپ, ءارى باقىت» ەكەنىن ەرتە سەزىنگەنىمەن ەسلامنىڭ اقىندىققا بىردەن دەن قويىپ, باسى ءبۇتىن بەرىلىپ كەتپەي, ۇزاق ويلانىپ, كوبىرەك تولعانىپ ءجۇرىپ قالۋىنىڭ دا وزىندىك سەبەپ-سالدارى بار. ادەبيەت سياقتى قاسيەتتى عيماراتتىڭ قاقپاسىن ءبىز كەلىپ قاققان الپىسىنشى جىلداردىڭ باسىندا «دارىندى», «دارىنسىز» دەگەن دالباسا دىردۋ شىعىپ, تاي جارىسىنا قوسقان جۇيرىگىن بەلدى اتپەن كەلىپ دەمەپ جەتەلەپ كەتەتىن شابارمانداي جاس اقىنداردىڭ ءبىرازىن ءسات ساپار ايتىپ, قابىرعالى قالامگەرلەر ءبولىپ-ءبولىپ اكەتتى. قولداۋشىسى كۇشتى جاستار جىر ايدىنىنا پەرىپ كەتىپ, بىردەن قۇلاشتاي ءجۇزىپ جۇرە بەردى دە, ونداي قۇدىرەتتى قولى جوقتار جاعادا قالىپ قويدى. سول جىلدارى ۋنيۆەرسيتەت ءبىتىرىپ ەڭبەك جولىن ەندى عانا باستاعان, الگىندەي مەيىرىمنەن ماقۇرىم ەسلامنىڭ نان تاۋىپ جەپ جۇرگەن جۋرناليستىك جۇمىسىن كۇيتتەپ, قالامىن گازەت-جۋرنالدا شىڭداۋىنا تۋرا كەلدى. گازەت جۇمىسىنىڭ وتىمەن كىرىپ, ك ۇلىمەن شىعىپ, كۇيىپ-جانىپ ءجۇرىپ قاراپايىم حاباردان باستاپ, سىندارلى باس ماقالالارعا دەيىن جازدى, ءتىپتى, سۋرەت تە ءتۇسىردى. قۇدايعا شۇكىر, جۇمىسى جەمىسسىز دە بولعان جوق. ۇلكەندى-كىشىلى گازەتتەردە ءبولىم مەڭگەرىپ, جەكە ءبىر باسىلىمنىڭ رەداكتورى دا بولدى. ءباسپاسوز كوميتەتىندە ءبولىم باسقارىپ, باسپاگەرلىكتىڭ دە ءدامىن ءبىراز تاتتى. بىراق قايدا جۇرسە دە, قاي جەردە قىزمەت ەتسە دە ولەڭى ەسىنەن ەكى ەلى شىققان ەمەس.
«قاناتىن بەر سۇڭقاردىڭ سامعايتۇعىن,
تۇياعىن بەر تۇلپاردىڭ تالمايتۇعىن.
قالپىم بار ۇلى ءومىردىڭ بايگەسىندە
ءبىر وزباسام قۇمارىم قانبايتۇعىن», – دەپ, اقىرى جەتپىسىنشى جىلداردىڭ باسىندا بەلدى بەكەم بۋىپ اقىندىققا بۇلتارماستاي بەت بۇردى.
جۇرتقا شىنىن ايتىپ, سىرىن جايىپ, كولداريا كوڭىلدى قوتارۋ ءۇشىن جىردى اڭساپ, شولىركەپ كەلگەن ول اينالاسى ون-ون بەس جىلدىڭ باعدارىندا سەگىز ولەڭ كىتابىن شىعارىپ ۇلگەردى, ونىڭ بىرەۋى جانە ورىس تىلىندە جارىق كوردى. قاي كىتابىن الىپ وقىساڭ دا ولەڭدەرىنىڭ وزىندىك اۋەزى مەن اۋەنى, اقتارار سىرى, ايتار ويى بار. وقىرمانىن جالىقتىرماي, جەلپىنتىپ جەتەلەپ وتىرادى. ول كەيبىرەۋلەردەي قايتسەم جاڭالىق تابامىن دەپ اسىرە جاڭاشىلدىققا بارماي, ءتىپتى, تىڭ تاقىرىپتار دا ىزدەپ جاتپاي, كۇندەلىكتى تىنىس-تىرشىلىگىمىزدىڭ ءبىر ءساتىن الىپ, سودان وزىندىك وي ءتۇيىپ سونى پىكىر تۋعىزادى. سونى كەزىندە اقىنداردىڭ اعاسى, ابىز جىرشى ءابدىلدا تاجىباەۆ تاپ باسىپ: «ەسلام تاقىرىپ جاعىنان كىلەڭ جاڭالىق ايتادى دەۋ قيىن. بىراق بىزگە ءمالىم تاقىرىپتاردىڭ ءوزى دە ەسلامشا جىرلاپ, جادىراپ وتىرادى. ويتكەنى, تالانتتى اقىننىڭ ولەڭدى پوەزيالىق دارەجەگە كوتەرەتىن ونەرى كوپ, اسپاپتارى مول», دەپ تاۋىپ ايتقان-دى. راسىندا دا, ونىڭ ءاربىر ولەڭىنەن وزىندىك اۋەزى عانا ەمەس, ەسلامنىڭ وزىنە ءتان مىنەزى دە مەنمۇندالاپ تۇرادى. ماسەلەن,
«ءسال سابىر ەت, مەن دەسەڭ, قاسيەتتىم,
اقتارىلسا توقتاماس توعاندايمىن.
اق تۇتەك,
الاب ۇلىك بوراندايمىن,
ءبىر بۋىپ باسىلاتىن,
زاماتتا شايداي بوپ اشىلاتىن», – دەگەن جولدارىندا بۇرق ەتە قاپ تەز قايتاتىن تەتىگى تىلىندە تۇراتىن اقىننىڭ ءوز مىنەزى انداعايلاپ-اق تۇر. ال:
«الدەقالاي رەنجىسەم, ەگەردە,
ءبارىن,
ءبارىن... بىلاي قويىپ باسقانىڭ,
سەزبەسە ەكەن دەپ تىلەيمىن قاس جاۋىم,
ەڭسەم ءتۇسىپ, مەرەيى وسسە ولاردىڭ,
الاسارىپ كەتەتىندەي اسپانىم», – سەكىلدى شۋماقتا ارىنا جانىن ساداقا قىلاتىن نامىسقوي قايتپاس قايسار ەسلامنىڭ ءوزىن كورەسىڭ.
اقىن مەيلى اناسىنا حات جازسىن, مەيلى اپكەسىن ايتىپ ماقتانسىن, مەيلى جارىنا جىر ارناسىن, مەيلى ۇلىنا اقىل-كەڭەس بەرسىن نەمەسە ناعاشىسىنا بازىنا قىلسىن, سونىڭ بارىندە دە سىندارلى وي, ساليقالى پىكىر جاتادى. ونىڭ سىرلى سەزىمگە تولى جۇرەك قىلىن شەرتەتىن ويلى-كۇيلى ماحاببات جىرلارىنىڭ ءبىرازىنا ءان جازىلىپ, راديودان ايتىلىپ, ساحنادان شىرقالىپ جۇرگەنى سول قاسيەتىنەن دە بولار. جالپى, ەسلام – جيناق سايىن ورەسى بيىكتەپ, جىر سايىن وركەنى ءوسىپ وتىرعان اقىن. وعان ونىڭ «دۇنيە جالعان», «جىر-تاعدىرىم», «ارمانداي عۇمىر» دەگەن كەيىنگى كىتاپتارى كۋا.
ءبىزدىڭ ءبارىمىز دە جىلاپ ءجۇرىپ-اق «باقىتتىمىز», دەپ بەتباقتىرماعان, بارعا قاناعات, جوققا سالاۋات ايتقان بۋىنبىز عوي. تەگىمىزدى ايتا الماي, تورىمىزگە شىعا الماي شەرمەندە بولدىق. سونى ەسلام بىلاي ادەمى ايشىقتاپتى:
«ابىلايلاردىڭ,
اعىبايلاردىڭ ۇرپاعى,
كوكىرەگى – كەنىش,
جانى بايلاردىڭ ۇرپاعى
كەمىستىك كورگەن كەدەيدەن تۋدىق دەپ جۇردىك,
شالعايىمىزعا جارماسار دەۋمەن كىم تاعى...
تەگىمدى تانىپ شۇيلىكسە بولدى –
قۇرتادى».
ءبىر شوقىپ ەكى قاراۋعا ءماجبۇر ەتكەن قاتىباس قاتال قوعامنىڭ قاساڭ ءتارتىبىنىڭ سۇرقى وسى. اتامىز تۇرسىن, اكەمىزدىڭ اتىن اتاۋعا قايمىقتىق قوي. بۇل ءبىرىمىز ەمەس, ءبارىمىز دە باستان كەشىرگەن جايت.
البەتتە, باۋرايىندا تۇرعان تاۋدىڭ بيىكتىگى كورىنبەيدى, جانىندا جۇرگەن جاننىڭ ۇلىقتىعى بىلىنبەيدى. بيىكتىكتىڭ دە, ۇلىلىقتىڭ دا قادىرى الىستاعاندا عانا. سول سياقتى تاي-ق ۇلىنداي تەبىسىپ, تەتە وسكەن, ءازىل-قالجىڭىمىز جاراسىپ, جۇبىمىز جازىلماي بىرگە جۇرگەن ەسلامنىڭ دە قادىرىنە ەندى عانا جەتكەندەيمىن.
باياعىدا الماتىنىڭ وبلىستىق گازەتىندە ول ادەبيەت ءبولىمىن باسقارىپ, مەن رەداكتوردىڭ ورىنباسارى رەتىندە جەتەكشىلىك جاساپ جۇرگەن كەزدە مىنەزى قىزبالاۋ, باسىنان ءسوز اسىرمايتىن ەسلامنىڭ شاپ ەتىپ شادىرايىپ شىعا كەلەتىنى بولاتىن. سوندا رەداكتورىمىز ابەكەڭ, كادىمگى ءابدۋالي قاراعۇلوۆ وسىلار ءتۇس شايىسىپ, ءبىرىن-ءبىرى كورمەي كەتە مە دەپ قاۋىپتەنە مە: «ايتپادى دەمە, كۇنى ەرتەڭ ەكەۋىڭ دە قازاق ادەبيەتى مەن مادەنيەتىنىڭ ورتاڭقولداي وكىلى بولاسىڭدار. سوندىقتان سوزگە كەلمەي, ءبىر-ءبىرىڭدى جەبەپ-جەلەپ, دەمەپ جۇرسەڭدەرشى!» دەيتىن. كوپتى كورگەن كوزى قاراقتى كەمەڭگەر قاريانىڭ وزىمە قاراتا ايتقانى كەلگەن-كەلمەگەنىن بىلمەيمىن, ال ەسلامنىڭ كازاق ادەبيەتىنىڭ بەلدى وكىلى بولعانىندا داۋ جوق. كەيدە كەيبىرەۋلەردىڭ ەلىمىزدىڭ سولتۇستىك ءوڭىرى ورىستانىپ بارادى, قازاق مەكتەپتەرى قۇرىپ بىتۋگە تاياۋ, سول سەبەپتى ودان ەندى جازۋشى شىعۋى نەعايبىل دەگەن پىكىرى قىلاڭ بەرىپ قالادى. بىراق قاسيەتتى ورىن قۇر تۇرماق ەمەس. كيەلى توپىراق تالانت تۋعىزباي تۇرا المايدى. كەشەگى ماعجان مەن ءسابيتتىڭ, عالىم مەن عابيتتىڭ ءىزباسارى سىندى كەيىنگى سافۋان مەن كاكىمبەككە سەرىك سولتۇستىكتىڭ دارىندى ءبىر پەرزەنتى العىر اقىن ەسلام زىكىباەۆ دەۋگە تولىق حاقىمىز بار.
قىرىق جىلعا جۋىق ءدام-تۇزىمىز جاراسىپ, وتباسىمىز ميداي ارالاسىپ بىرگە ءجۇرىپ, بىتە قايناسىپ كەتكەندىكتەن ەسلامدى ونشا ەلەي بەرمەيدى ەكەنبىز. جاڭا ولەڭدەرىن وقىپ بەرگەندە: «و, بارەكەلدى, دۇرىس ەكەن!» دەپ ماقۇلداعانمەن ونىڭ تۇتاس پوەزياسىن زەيىن قويا زەردەلەمەپپىز. مىنە, ەندى ءوزى بولماسا دا, بىزگە امانات ءسوزى قالدى-اۋ دەپ, بۇرىن-سوڭدى جازعان جىرلارىن قايتادان وقىپ, وي ەلەگىنەن وتكىزگەندە, ونىڭ اقىندىق دەڭگەيى بيىككە كوتەرىلگەنىنە كوز جەتكىزىپ, ءوزىم ءۇشىن تىڭ ءبىر دارىن اشقانداي, جاڭا ءبىر اقىن تاپقانداي بولامىن.
شىنىندا دا, ەسلامنىڭ ەتى قىزىپ, تەرى شىعا كەلە باۋىرى جازىلىپ, شابىسى ۇدەي تۇسەتىن جۇيرىكتەي, تاجىريبەسى تولىسقان سايىن شابىتتى شارىقتاي تۇسكەن ەدى. اسىرەسە, سوڭعى جىلدارى ونىڭ شىعارماشىلىق ەكىنشى تىنىسى اشىلعانداي كورىنەتىن ماعان. قازىرگى قوعامدى دا, ادامدى دا تولعاندىرىپ وتىرعان كۇردەلى ماسەلەلەر توڭىرەگىندە ءجيى تەبىرەنتەتىن-ءدى. جانە جىرلارىنىڭ ءتىلى ايشىقتى, ويى ايقىن, پىكىرى باتىل ەدى. ەندى سولاردى وقي وتىرىپ, بۇگىنگى اۋىلدىڭ, قازىرگى قاۋىمنىڭ قالت-قۇلت ەتكەن كەمباعال جاي-كۇيىن كورىپ, اقىنمەن بىرگە قابىرعاڭ قايىسادى. تاعى دا كوز الدىڭا ونىڭ ءوز «ورنەگى» كەلەدى.
«ءۇيىمنىڭ شىعا بەرىپ ىرگەسىنەن,
القا ىلگەن تاڭ شىعىنان گۇل كەشىپ ەم.
بۇل كۇندە سول جەرلەردىڭ ءبارى تاقىر,
جالعاسقان بابالاردىڭ مۇردەسىمەن.
ارمانداي كوزدى ارباعان جۇماق مەكەن.
تاعدىردان وسى كۇندى سۇراپ پا ەكەن؟
ايانىش ءحالىن كورىپ كەلگەن سايىن,
قايتاردا ەبىل-سەبىل جىلاپ كەتەم», – دەۋى ءتىپتى دە تەگىن ەمەس. قاراقان باستىڭ عانا قامىن كۇيتتەپ, اركىم ءوز قۇلقىن تاماعىن عانا ويلاپ, ءبىر-بىرىنە قاسقىر كوزدەنىپ, ءبىرىن-ءبىرى جۇتىپ قويۋعا قۇدايدان ەمەس, زاڭنان عانا قورقىپ وتىرعان مىناۋ زاماندا «ادامدار بۇگىن حايۋاننان بەتەر قاۋىپتى. ءتانى جالاڭاش. جانى جالاڭاش. ارانى اش!..» ەكەنى ايداي اقيقات قوي. سوندىقتان دا اقىننىڭ كەلەشەك ءۇشىن ءوزىن جاۋاپتى سانايتىن كوزى اشىق, كوكىرەگى وياۋ زامانداستارىنىڭ اتىنان:
«ەسكەكسىز قايىق –
ەركىمىز جەلدە, جەلكەندە...
ويلاعان كىم بار –
شىنىندا ەز بەن ەر تەڭ بە؟
بۇگىن كۇن وتەر بۇقپالاپ عۇمىر كەشىرگەن,
نە بەتىمىزبەن قارار ەكەنبىز ەرتەڭگە!» – دەگەن قينالىسىنا بولاشاقتان ۇيالىپ بەتىمىزدى باسىپ قول قويامىز. ەرتەڭگى كۇنىڭدى كوز الدىڭا ەلەستەتە الماي, بولاشاعىڭ بۋالدىر تارتىپ بۇلدىراپ بارا جاتقان اۋمالى-توكپەلى مىناۋ الماعايىپ كەزەڭدە قول قۋسىرىپ قاراپ وتىرماي, ەلدىڭ ەڭسە كوتەرىپ, ويانۋىنا اتسالىسۋ كەرەك. ويتكەنى, اقىنشا ايتقاندا, «وياناتىن ەلىڭنىڭ كۇنى كەلدى, وياتا السا جارادى جىرىم ەلدى!». ەلدى وياتىپ, ءبىر جاعادان باس, ءبىر جەڭنەن قول شىعارىپ, ورتاق ىسكە جاپپاي جۇمىلعاندا عانا كۇنادان پاك كەلەر ۇرپاق قۇلدىق دەرتىن سىلكىپ تاستاپ ءبىز كورمەگەن, ءبىز بىلمەگەن جاقسىلىققا شۇيگيدى. اقىن ەسلامنىڭ وي-ورنەكتەرى وسىعان ۇندەيدى. وسى ورايدا حالىق جازۋشىسى ايتۋلى اقىن تۇمانباي مولداعاليەۆتىڭ: «ەسلام جىرلارى ەلدىكتى, ەركىندىكتى, پاراساتتى ماراپاتتايتىن تەرەڭ مازمۇندى تەكتى جىرلار. ول ماعان ەرتەدەن شاپسا كەشكە وزعان جۇيرىكتەي دە, وي كوتەرگەن وت اۋىزدى, جالىن كوكىرەكتى تەرەڭ قاريانى دا ەلەستەتەدى», دەگەنى ەسكە تۇسەدى.
«اقيقات» جۋرنالىندا قىزمەت ەتكەن كەيىنگى جىلدارى ەسلام زىكىباەۆ ارىندى اقىن عانا ەمەس, پايىمدى پۋبليتسيست ەكەنىن دە تانىتتى. قازىرگى زامان, قوعام جانە ادام جايىنداعى تولعامى تەرەڭ, تالداۋى تياناقتى پۋبليتسيستيكالىق ماقالالارى وقىرمان جۇرەگىنە جول تاۋىپ جىلى قابىلدانىپ ءجۇردى. بۇگىنگى كۇن تاقىرىبىنداعى سونداي پۋبليتسيستيكالىق تولعاۋلارى مەن زامانداس قالامداستارى ولجاس, گەرولد, قابدىكارىم, كاكىمبەك تۋرالى ەسسەلەرى, ابزال اعالارى, قابىرعالى قايراتكەرلەر ەركىن, ماقتاي جايىنداعى ەستەلىكتەرى بەينەلى بوياۋىمەن, بەكەم دايەگىمەن باۋرايدى.
البەتتە, اقىننىڭ ءومىرى – ولەڭى, ولەڭى ءومىرى عوي. ەسلامنىڭ دە قىزىعى مەن شىجىعى, قۋانىشى مەن قايعىسى قات-قابات ءومىرى ونىڭ ولەڭ جولدارىندا سايراپ جاتىر. «ءوزىم كەتسەم, ارتىمدا ءسوزىم قالسىن», دەپ ارمانداعان اقىن:
«قايىستاي قاندىرام دەپ ءسوزدىڭ ءيىن,
ويلاۋمەن وزدى كۇنىم, توزدى ميىم.
شىڭدارعا شىعا الماسام ءوز كۇيىگىم,
وزىمە جەتىپ جاتىر ءوز بيىگىم», – دەپ شىققان شىڭ, جەتكەن بيىگىن بولجاي ءبىلىپ, بۇگىندە بىزگە سول شىرقاۋ بيىگىنەن قاراپ تۇرعان سياقتى. ءوزى كەتكەنمەن, ارتىندا ولمەس ءسوزى قالعان ازامات استە وسىلاي بولسا كەرەك.
سارباس اقتاەۆ