ء«ار ەلدىڭ سالتى باسقا, يتتەرى قارا قاسقا» دەمەكشى, بىزدەگى موداڭىز...
...قۇداي بەردى, جاريالىلىق, دەموكراتيا, ناعىز بوستاندىق الىپ, توبەمىز كوككە جەتكەن دە شىعار...
قازىر, كەرەمەت! كوزىمىز اشىلدى, وي-سانامىز ىلگەرىدە – ىركىلمەيمىز-اۋ, ىركىلمەيمىز. اشىق ايتامىز, ىرەپ سويامىز. ۇلكەن-كىشى دەمەي بەت جىرتىسۋعا بارامىز, اق يت كىرىپ, كوك يت شىعادى, ايتەۋىر ايتىپ-ايتىپ ادىرەڭدەپ الامىز. ءيا, ءبىزدىڭ ەرمەك, ەرمەگى نەسى – مودامىز وسى.
وسى بولعاندا, ىركىلىپ, وراعىتىپ ايتقانىمنان سەزگەن بولارسىز, مودامىز – كەز كەلگەن تاقىرىپقا ءۇنسىز قالماي – پىكىر الىسۋ, ءسوز تالاستىرۋ, ەستىگەن-بىلگەندى ورتاعا ساپ, ويران-توپىر بولۋ. كەرەمەت, راحات! ەستيتىنىڭ بار, بىلەتىنىڭ بار – تارتىلىپ تارىلا باستاعان ساناڭ ءجىپسىپ, وي-ءورىسىڭ ورگە ەكپىندەپ ءورىس ىزدەپ, نە كەرەك, مي قۋىسىڭا قوزعالىس ءبىتىپ, كوڭىل تۇكپىرىڭدە شامشىراق جاعىلعانداي بولادى-اۋ.
...قاۋساتۋدى قاسىمىزدان باستاپ, الدىمەن ۇجىم باسشىسىن كوكپارعا ىلەمىز. دەموكراتيانىڭ ارقاسى, باسەكەڭدى ءجۇنىن جۇلعان تاۋىقتاي ەتەمىز. ءبىز باس قوسساق, مودامىزعا مويىن بۇرساق, باسەكەڭنىڭ بەتىن بىرەر ساعاتتا بەرى قاراتىپ, قالاۋىمىزشا يلەپ-تۇيرەپ, كەرەگىمىزشە كەرتىپ-جونىپ الاتىن حالدەمىز.
...ودان اۋىل اسىپ, اۋدانعا قولقا سالۋ قيىن ەمەس. جيىپ-تەرىپ سىناپ, جارىسا ايتىپ, توڭكەرە كوتەرىپ, تۇگىن قالدىرماي تۇگەسىلىپ, اقىرى اۋدان باسىن نوكەرلەرىمەن قوسىپ ايداپ يت جەككەنگە جەتكىزىپ تاستاپ تىمپي ويناي قالامىز.
...وبلىستى سىناماسىن دەپ وتىرعان كىم بار. اينالايىن, جاريالىلىقتىڭ ارقاسىندا ونى دا ءبىر كۇندەگى باسقوسۋدىڭ تالقىسىنا ساپ تالقان ەتكەن كۇنىمىز دە بولعان.
كەرەمەتتىگى, اشىنا سويلەيمىز, كوزگە نۇقىپ تا, كەي-كەيدە شۇقىپ تا شارت كەتەتىنىمىز بار. اشۋعا بۋلىعىپ, ارامىزدان قانى باسىنا تەۋىپ سويلەپ تۇرىپ-اق ءتىلى كۇرمەلىپ قۇلاپ قالاتىندار دا بولادى.
وبلىستى دا وراعىتىپ ءوتىپ ارىگە كەتىپ اكىرەڭدەگەندە, ءاي, تاي-تۇياعىمىز قالمايدى. مودا ەمەسپە, كىم-كىمنىڭ دە ودان قالىس قالعانى جارامسىز – دەپ قالادى, سىلتەپ قالادى, سىلەيتىپ سالادى. بۇرىندارى ەردىڭ ەرى عانا باس باسەكەڭ تۋرالى بىردەڭە دەپ ەرىن قىبىرلاتا قويۋى – ءاي, نەعايبىل بولدى ەمەسپە. قازىر, تارتىنبايمىز, مۇمكىندىك بوپ رەتى كەلسە, اركىم-اق بەتىنە ايتىپ, بەت-پەردەسىن سىپىرۋعا ساقاداي-ساي.
...بۇلاي باس قوسۋىمىز, باسىندا بىرەن-ساران بولۋشى ەدى, قازىر تىپتەن ۇدەپ, كۇن بەلگىلەپ, ورىن بەلگىلەپ, الدىن الا كەلىسىپ-ءپىشىپ بارىپ بىرىگەتىن بولدىق. نەگە ەكەنىن, بولاتىن كۇندى كۇتىپ تاعات تاۋسىلادى. ءتوزىپ-شىداپ, ايتەۋىر جەتىپ جىعىلامىز.
نە كەرەك, بۇنىمىزدىڭ بۇرىس-دۇرىسىن ءبىلىپ باعىت بەرىپ باقىلاپ وتىرعان باقا باستى ەشكىم جوق. ايتەۋىر ەركىندىك. كوكەيگە قونا ما, قونباي ما, ونى دا وي ەلەگىنەن وتكىزىپ جاتقان جان جوق – دەۋ پارىز, ايتۋ ماقسات.
كاسىبىمىز دە جايىنا قالدى, كەرەك بولسا, كەز كەلگەن ۋاقىتتا باس قوسىپ مودامىزدى ىسكە اسىرۋعا تولىق قۇقىلىمىز... ويتكەنى كوپپىز, ويتكەنى ول ءبىزدىڭ بىردەن-ءبىر ەرمەگىمىز... ەرمەگى نەسى, مودامىز!..
ءيا, شىنىمىزدى ايتساق, بۇنىمىز بويىمىزعا تارادى, قانىمىزعا ءسىڭدى. مۇمكىن, تاماق ىشپەي بىرنەشە كۇنگە شىداۋعا بولار, بىراق بىرنەشە كۇن باس قوسىپ باقۇلداسپاۋ, بۇل دەگەن مۇمكىن ەمەس زات بوپ ورنىقتى... ياعني ءبىز دە پەندەمىز, ءبىزدىڭ دە مودادان قالعىمىز كەلمەيدى...
ويپىر-اي, ءوز باسىم, وسى مودامىز بولماعاندا, تۋراسىن ايتسام, ءىش قۇسا بوپ ولەتىن پەندەنىڭ ءبىرىمىن. وسىنى تاۋىپ بەرگەن, كوزىمىزدى اشقان, كوڭىلىمىزگە ساڭلاۋ جۇگىرتكەن زامان-ۋاقىتتان اينالدىم.
بەرىك سادىر
