دەگدار

ارعى اتامىز تۇرىكتەن بەرگى تەگىمىز قازاققا دەيىن بۇل دالا تۇل­پار ءمىنىپ, تۋ ۇستاعان ەرلەرگە دە, تۇيت­كىلدى ءتۇيىن, شەشپەگەن داۋ قويماعان دانالارعا دا كەندە بولعان جوق. تاۋەلسىزدىكتىڭ ەلەڭ-الاڭ تۇسىندا ەلدىكتىڭ كوشىن تۇزەپ, جاس مەملەكەتتىڭ بۋىنىن قاتايتىپ, ىرگەسىن بەكى­تۋدە ولشەۋسىز ەڭبەك سىڭىرگەن ۇلتتىڭ ايماڭداي ۇلى – ءابىش كەكىلباي ۇلى. جاس كۇنىمىزدەن سول كىسىنىڭ ءتالىمىن الىپ, تاربيەسىن كورىپ, جانىندا قىزمەت ەتتىك. بۇگىن وتكەن كۇننىڭ كوشىن شولىپ, كوڭىلدىڭ ەلەگىنەن وتكىزىپ وتىرساق, بۇل ەكىنىڭ ءبىرىنىڭ باسىنا بۇيىرماس باق, ەكىنىڭ ءبىرى جەتە الماس بيىك ەكەن. ءبىزدى اداس­تىرماس انىق جولعا سالعان مارقۇم ۇستازىمىزدىڭ بيىل تۋعانىنا – 85 جىل. زىمىراعان ۋاقىت جىلداردى اۋناتىپ, ايلار­دى الىس­تاتىپ, اياۋلى ابىزدىڭ ماڭ­گىلىك ساپارعا اتتانعانىنا دا توعىز جىل­دىڭ ءجۇزى بولدى. 

ءسوز جوق, ءابىش اعانىڭ شىعار­ماشىلىعى – مول مۇرا, تاۋسىلماس قازىنا. دەگەنمەن دە ابەكەڭنىڭ تۇلعاسى حاقىندا وي وربىتسەك, ول كىسىنى كەمەل سۋرەتكەر, كەرەمەت جازۋشى رەتىندە عانا قاراۋعا بولمايدى دەپ ويلايمىن. ويتكەنى ول – ەرەكشە تۇلعا. جاستايىنان زامان­داستارىن قايران قالدىرعان كەنەن ويشىل, دانا كوسەم, دارا شەشەن دەپ ايتۋعا بولادى. ءوز باسىم ول كىسىنى ەڭ ءبىرىنشى, زامانىنان اتى وزعان ويشىل دەپ قابىلدايمىن. ابەكەڭنىڭ ءپىر بەكەت تۋرالى انىقتاماسىن كەيدە ونىڭ وزىنە لايىق دەپ ويلايمىن. «ساسقانعا سايا, اسقانعا توسقان, ۇلىسقا ۇران, ۇرپاققا ۇستاز, ەلدىڭ يەسى, جەردىڭ كيەسى» دەپ ايتادى. وسى ناقتى ايشىق, ناعىز باعا دانىش­پان ءابىشتىڭ ءوزىنىڭ دە باعاسى بولسا كەرەك. ونى تۋعان حالىقتىڭ ءوزى دە ۇلى حالىق دەپ ايتۋعا بولادى.

ال ەندى ۋاقىتتىڭ تالابىمەن, جۇرەكتىڭ قالاۋىمەن ساياساتتىڭ ساحناسىنا شىقتى. ابىشتەي دەگدار ازاماتتىڭ تاۋەلسىزدىك قارساڭىندا نەمقۇرايدى قاراپ, نەمكەتتى پەيىلمەن قالۋى مۇمكىن ەمەس ەدى. ەستەرىڭىزدە بولار, كەزىندە ءابىش اعانىڭ پارلامەنت مىنبەرىنەن اقىرىپ تۇرىپ قازاق تىلىنە تەڭدىك سۇراعانى, ۇلكەن ­ساياسي ديسكۋسسيالاردا تاۋەلسىزدىك ءۇشىن ازۋىن ايعا بىلەپ سويلە­گەن سوزدەرى ەل تاعدىرىن شەشۋگە ەرەكشە ىقپال ەتتى. سوندىقتان ءابىش كەكىلباي ۇلىن تاعدىردىڭ سىيى, ءتاڭىردىڭ قازاققا دەگەن ءبىر ىقىلاسى دەپ قابىلداۋ كەرەك.

ابەكەڭ باردى باعالاي ءبىل­­دى, جوقتى سارالاي ءبىل­دى. بىز­دەردى تاۋبەمىزدەن ايى­رىلماي, تاۋە­كەلدەن اينىماي, تاۋەل­سىز­دىكتىڭ تاسىن ورگە سۇيرەۋگە شا­قىردى. سول جولعا ءوزى دە اتسالىس­تى. رەسپۋبليكا پارلامەنتىن باس­قاردى, مەملەكەتتىك حاتشى بولدى. ەستەرىڭىزدە بولار, تاۋەل­سىزدىكتىڭ ەلەڭ-الاڭ كەزدەرى, ءار جىل­دى ءبىر ارناۋلى رۋحاني قازىققا بايلاپ, ۇلتتىڭ جوعىن تۇگەن­دەگەن كەزەڭ ەدى. ءبىر جىلدى ەل تاريحىنا, ءبىر جىلدى ۇلتتىڭ ىنتىماعىنا ارناپ, كەشەندى شارالار قابىلداپ, كەرەمەت رۋحاني جۇمىستار اتقارىلدى. سونىڭ بارىنە مۇرىندىق بولعان ءابىش كەكىلباي ۇلى بولاتىن. مەملەكەت باسشىسىنا, ۇكىمەتكە وسىنداي ۇسىنىستار جاساپ, مەملەكەتتىك سانانى قالىپتاستىرىپ, ۇلتتى ۇيىستىرۋعا ولشەۋسىز ۇلەس قوستى.

يۋنەسكو ارنايى زەرتتەۋ جۇرگىزىپ, حح عاسىردىڭ 100 ويشىلىن انىقتاعانى بارىمىزگە بەلگىلى. سول مارتەبەلى جۇزدىكتە تۇركى الەمىنەن ءابىش اعامىز زور قۇرمەتپەن اتالدى. ءوز كەزەڭىندە تۇتاس تۇركى جۇرتىنان وزىپ تۋعان ابىز اعانىڭ جانىندا جۇرگەن كەزدەردەن تالاي قيماس ەستەلىك, قىزىق كۇندەر سانامىزدا جاتتالىپ قال­دى. سول اياۋلى ساتتەر, دا­نىش­­­پاننىڭ ءار ءسوزى مەن ءىسى بىزگە عانا ەمەس, وسكەلەڭ ۇرپاققا, تۇتاس ۇلتقا ونەگە بولماق.

ابەكەڭنىڭ تاعى ءبىر ­قا­سيەتى – ويشىلدىعىمەن قو­سا, تاۋسىلماس قازىنا, ەن­­تسي­­­كلو­پ­ە­ديالىق ءبىلىمى ەدى. اعامىز ءبىز­­دى تاڭ­عال­دى­­­­­­­رۋ­دان شارشامايتىن. بىل­مەي­­تىن نارسەسى جوق. مەن ءوزىم ين­­جە­نەر بولعاننان كەيىن, بىردە اعا­مىزعا:

– ءسىز گۋمانيتار ادامسىز عوي, فيزيكا, ماتەماتيكا جاعىنا جوق شىعارسىز, – دەدىم.

– ال, قانەكي, وندا سىناپ كورەيىك, – دەدى ابەكەڭ.

سونىمەن جوعارى ماتەماتيكادان ستەرەومەتريادان, تريگونومەتريادان ەسەپ بەرىپ كورىپ ەدىم, ءبارىن دە قينالماي شىعاردى. مەن قاتتى تاڭعالدىم, كەكىلباەۆ كاسىبي دەڭگەيدە ماتەماتيكانى بىلەدى دەپ ويلاماعان ەدىم. ءبارىمىز ءجيى ايتاتىن «تالانتتى ادام بارلىق جاعىنان تالانتتى» دەگەن سوزگە سوندا كوزىم جەتىپ ەدى.

قازاقستاننىڭ رەسەيدەگى ەلشى­سى قىزمەتىن اتقارىپ جۇرگەن كەزىمدە م.گوركي اتىنداعى الەم ادەبيەتى ينس­تي­تۋ­تىنىڭ ديرەكتورى, اكادەميك فەليكس كۋزنەتسوۆ­پەن وتە جاقسى قارىم-قاتىناستا بولدىم. ول كىسى كانديداتتىعىن دا, دوكتورلىعىن دا قورعاعاندا «كرەپوستنوي پراۆونىڭ» كەزىندەگى رەسەيدىڭ رۋحاني دامۋى, سول كە­زەڭنىڭ قيىنشىلىقتارىن كوپ زەرتتەگەن. وتە ەلگەزەك ادام ەدى. سوسىن قازاق ادەبيەتىمەن دە تىم جاقسى تانىس بولاتىن. بىردە ول ماعان ءوزىنىڭ ەرەكشە ءبىر پىكىرىن ايتتى. «اۋەزوۆ پەن كەكىلباي ۇلى – قازاق ادەبيەتىنىڭ جاڭا دەڭگە­يىن ايقىنداعان تۇلعا», دەدى ول. «اۋەزوۆ اۋقىم, ياعني كوك­جيەك كەڭىس­تىگىنىڭ كەڭدىگىن كورسەتسە, كەكىل­باي ۇلى تەرەڭدىگىن بىلدىرەدى. قازاق ادەبيەتىندەگى وسى ەكى باعىت اۋەزوۆ پەن كەكىلباي ۇلىنىڭ توعىسقان جەرى, قازاق ادەبيەتىنىڭ ناعىز ۇركەر جۇلدىزى دەپ ەسەپتەۋگە بولادى. كەلەشەك قازاق ادە­­بيەتىنىڭ قايراتكەرلەرى وسى بيىك­­تەن تۇسپەۋى كەرەك», دەپ ءتۇيدى. عالىمنىڭ بۇل توسىن تۇجى­رىمى تۇتاس ادەبيەتىمىزگە قۇرمەت تۇرعىسىنان تۋعان جۇيەلى پايىم دەپ بىلەمىن. شىنىندا دا, ابەكەڭ – ابايدىڭ ارمانى, اۋە­زوۆ­تىڭ جالعاسى دەپ ەسەپتەۋگە بولادى.

قوعامدى جاڭعىرتۋدىڭ ەكى جولى بار. بىرەۋى تومەندەگى الەۋ­مەت­تىك توپتار وزگەرىستى تالاپ ەتسە, بۇل توڭكەرىسكە اكەلىپ سوعۋى مۇم­كىن. ال جوعارىداعى ەليتا وسى جاعدايدى ءتۇسىنىپ, رەفورما جا­سا­سا, ول ەۆوليۋتسيالىق دامۋ جو­لى­نا باستايدى. سوندىقتان ءبىز كۇي­گە­لەكتىككە سالىنباي, قوعامدى رەفور­­مالارمەن, ەۆوليۋتسيالىق جول­دارمەن دامىتۋعا تالپىنۋىمىز كەرەك, زيالى قاۋىم وسىعان اتسا­لىسۋعا ءتيىس دەپ ابەكەڭ ۇنەمى ايتىپ وتىرۋشى ەدى. قاسىرەتتى قاڭ­تار بۇل پىكىردىڭ اقيقات ەكەنىن كور­سەتتى. پرەزيدەنتىمىز جۇيەلى رە­­فور­مالار جاساپ, جۇرتتىڭ جاع­­­دايىن ءتۇسىنىپ, ادىلەت جولىنا ءتۇس­تى. بۇل – ەلدىڭ ەرتەڭى مەن مەم­لە­كەت­­­تىڭ نىعايۋى ءۇشىن دۇرىس جول, تۋرا باعدار.

اسىپ تۋعان تالانتتى ءوز زاما­نى­نىڭ, وزىمەن قاناتتاس, قاتارلاس جۇرگەن زيالىلاردىڭ مويىنداۋى ماڭىزدى. ونەر مەن بىلىمگە قاتار ۇمتىلعان زامانداستارى عانا ەمەس, الدىڭعى بۋىن اعالارى دا ءابىش اعانى رياسىز مويىنداپ, شىنايى قۇرمەت تۇتاتىنىنا تالاي كۋا بولدىم. باتىس قازاقستان وبلىسىندا اكىم بولىپ جۇرگەن كەزىمدە زيالى قاۋىمنىڭ ءبىر توپ كورنەكتى وكىلىن ورالعا شاقىرىپ, جەرگىلىكتى حالىقپەن كەزدەسۋلەر ۇيىمداستىرىپ ەدىك. سول قاتاردا زەينوللا قابدولوۆ, ءابىش كەكىلباي ۇلى, ءابدىجامىل نۇرپەيىسوۆ, كەنجەعالي ساعا­ديەۆ, تورەگەلدى شارمانوۆ, كامال ورمان­تاەۆ سياقتى ۇلتتىڭ ىعاي­لارى مەن سىعايلارى بولدى. سون­دا ۋنيۆەرسيتەتتەگى كەزدەسۋ ۇستىندە اكادەميك زەينوللا قاب­دو­لوۆ اعىنان جارىلىپ, «مەن مىنا ءابىشتىڭ ۇستازىمىن دەپ ايتۋعا ۇيالامىن. سەبەبى مەن ونىڭ بىلگەنىنىڭ جارتىسىن دا بىل­مەي­مىن» دەپ ەدى.

ءابدىجامىل نۇرپەيىسوۆتىڭ ما­­­عان جاقىندىعى بار. ءبىز – ارال­دىڭ قازاقتارىمىز. سول ابەدەن بىر­دە كوڭىلدى وتىرىستىڭ ۇستىندە سۇ­را­دىم.

– ابە, قازىرگى قازاقتىڭ كلاسسيك جازۋشىلارىنان كوزى ءتىرى ءوزىڭىز. سىزدەن ۇلكەن جازۋشى جوق. قو­عام­دا ءارتۇرلى پىكىر بار. وسى نۇر­­پەيىسوۆتىڭ دەڭگەيى بيىك پە؟ الدە كەكىلباي ۇلىنىڭ دەڭگەيى بيىك پە؟ – دەپ سۇرادىم. سوندا ابە ويلانىپ وتىردى دا, قولىن ءبىر سىلتەپ:

– و, ءپالى, ول بۇيراباسقا جەتۋ قايدا! – دەدى. ول كىسى ءابىش اعانى بۇيراباس دەپ ەركەلەتۋشى ەدى.

رەسەيدە ەلشى بولىپ جۇرگەندە شىڭعىس ايتماتوۆپەن ءجيى جۇز­دەستىك. ول ماسكەۋگە كەلگەن ساپا­رىندا قازاقستان ەلشىلىگىنە تۇس­كەندى ۇناتۋشى ەدى. ءبىزدىڭ ەلشى­لىكتىڭ جاقسى مەيمانحاناسى بار, ءبىر جاعى قازاقتىڭ ىزەتى مەن قوناقجايلىعى دا كوڭىلىن بىر­لەيتىن بولسا كەرەك. ايتپەسە, تۋعان قىرعىزستاننىڭ دا, تىلەكتەس باس­قا ەلدەردىڭ دە مۇمكىندىكتەرى بار عوي. رەسەي جازۋشىلار ودا­عى­نىڭ دا ۇسىنىستارى بول­عانىنا قارا­ماستان, ءبىزدىڭ ەلشىلىكتە دەمال­عان­دى جاقسى كورە­تىن ەدى. سونداي كوڭىلدى كەز­دەسۋدىڭ بىرىندە, سىرلاسىپ وتىرعاندا كەكىلباي ۇلى تۋرالى بىلاي دەگەنى ەسىمدە قالىپتى:

– ون نەيسچەرپاەم! سودان كوزىن الدە ءبىر نۇكتەدەن الماي, ويلانىپ وتىرىپ, ءسوزىن ءارى جالعاپ:

– مىسالعا ءوز شىعارمالا­رىم­دا ايتى­لاتىن, الەم ادەبيەتىندە وزگەشە تەندەنتسيا رەتىندە تانىل­عان ماڭگۇرتيزمدى مەنەن دە بۇرىن ادەبي اينالىمعا تۇسىرگەن ءابىش كەكىلباي ۇلى ەدى. مەن ونى مو­يىندايمىن. بىراق ونى ودان ءارى دامىتىپ, مەن دە ءوز ۇلەسىمدى قوس­تىم. ماڭ­گۇرتيزم دەگەن تۇسى­نىك­تىڭ پاي­دا بولۋى, ادەبيەتتە ونىڭ فيلو­سو­فيالىق كاتەگورياعا اي­نالۋى كە­كىل­باي ۇلىنىڭ ىزدەنىس­تەرىنىڭ ءبىر كورىنىسى, – دەپ اعىنان جارىلدى.

شىنىندا دا ابەكەڭ تۇماسى تاۋسىلماس تاس قاينار ەدى عوي.

ءابىش اعامىز – ۇلتىمىزدىڭ ۇلىلىعىن دالەلدەگەن ەرەكشە ابىزىمىز. ونى ارقاشاندا ءبىز ماقتانىش ەتەمىز. ماڭعىستاۋ وبلىسىندا اكىم بولىپ جۇرگەن كەزىم ءابىش اعانىڭ 70 جاسىمەن تۇسپا-تۇس كەلدى. ءبىز مەرەيلى تويعا دايىندالعاندا بايقاعانىم, جەر­گى­لىكتى حالىقتىڭ كلاسسيككە دەگەن ەرەكشە ىقىلاسى, شىن سۇيگەن پەيىلى بولدى. ەلدىڭ ابەكەڭە دەگەن سۇيىسپەنشىلىگىن سوزبەن ايتىپ جەتكىزۋ مۇمكىن ەمەس. ناعىز ۇلتتىڭ اۋليەسى, رۋحى ەكەنىنە كۋاگەر بولدىق. ماڭعىستاۋدىڭ ءبىر بۇرىشىنداعى وندى دەگەن كىشكەنتاي عانا اۋىل – ءابىش اعانىڭ تۋعان جەرى. قاراتاۋدىڭ ارعى بەتى, اۋدان ورتالىعى شەت­پەدەن وتىز-قىرىق شاقىرىم. سول اۋىلداعى مادەنيەت ۇيىندە مەكتەپ وقۋ­شىلارى, باستاۋىش وقيتىن كىش­كەنە بالا­لار ساحناعا شى­­عىپ, ءابىش اعانىڭ شى­عار­­ما­­لارىنان ۇزىندى­لەر وقىدى. ابەكەڭنىڭ پرو­­­زاسى مەن پوەزياسى قاتار قانات قاق­تى. سول قىرىقتان استام بالا­­­­نىڭ ءبارىنىڭ دە ەسىمى ءابىش. بۇل حا­­­لىق­تىڭ قالامگەرگە دە­گەن ما­حاب­­­باتى, ءپىر تۇتاتىن قۇر­مە­ت­ى ەدى.

ابەكەڭنىڭ 70 جاسىن تويلاۋ تۋرا­لى كوپ ويلاندىق. ءىزباسارلارى مەن ىنىلەرى ابىزعا قانداي سىي جاسارىمىزدى تال­قىلاي كەلە, اي انا-ايساۋلە اجەمىزگە ەسكەرتكىش تۇرعىزۋدى ءجون سانادىق. وندى اۋىلىنىڭ كىرە بەرىسىندە بيىك, ۇلكەن توبە بار ەدى. سول بيىككە قازاقتىڭ كيىز ءۇيىنىڭ الدىندا, ساپارعا شىققاندارعا «جولىڭ بولسىن» دەپ, امان ورال­عاندارعا «قوش كەلدىڭ» دەپ وتىراتىن ەڭسەلى ەسكەرتكىش تۇرعىزدىق. اتاۋى «اي انا» بولدى. ماڭ­عىستاۋ جۇرتى ايساۋلە اجە­مىزدى اي انا دەپ اتايتىن. سول الىپ تۋعان اسىل انامىزدىڭ قۇر­مەتىنە كەشەن سالدىق. بۇل ابە­كەڭە توسىن جاڭالىق بولدى. اتقا­رىلىپ جاتقان شارۋا تۋرالى ول كىسى بىلمەيتىن. قالامگەر ءبىر شىعارماسىندا اناسى تۋرالى «بىلەگى – ەرىنىكى, تىلەگى – ەلىنىكى» دەيتىن ءسوزى بار. سول انتتاي ءسوزىن ەسكەرتكىشتىڭ تاقتاسىنا ويىپ جازدىق. كەشەننىڭ اشىلۋىندا كلارا اپامىز اۋلەتتىڭ جيىرما شاقتى كەلىنىن جيناپ, بارلىعى سىزىلىپ سالەم سالعاندا, كەرەمەت ءبىر تولقىنىستى, تولعانىستى ءسات بولدى. رۋحاني شارا اعامىزعا كەرەمەت ۇنادى. كولىككە ءمىنىپ, قوزعالعاندا ءابىش اعا قولىمدى ەكى الاقانىنىڭ اياسىنا سالىپ, تولقىپ تۇرىپ:

– ءاي, قۋ بالا, اقىرى جىلات­تىڭدار عوي, – دەدى, كوزىندەگى قايمىجىق جاستى اقىرىن ءسۇرتىپ.

سوندا اعامىزدىڭ ءبىر ريزا­­شىلىعىنا جەتكەنىمىزگە قات­تى قۋانىپ, مارقايىپ قالدىق.

ءومىرىن ءابىش اعاعا ارنا­­عان اي­ساۋلە انامىزدىڭ انالىق ەر­لىگىن, پيداگەرلىگىن ايتىپ جەت­كىزۋ مۇمكىن ەمەس. كلارا اپامىز ايتىپ وتىرۋشى ەدى. اي انا قاي­تىس بولار ساتىندە كەلىنىن شاقى­رىپ الىپ:

«كلارا, اينالايىن, مەن سا­عان ريزامىن. باتامدى بەردىم. اي­تەۋىر, قولىڭنان كەلسە, ءابىشتى رەن­جىت­پەشى, قان قىسىمى جوعارى عوي», دەي­تىن كورىنەدى. بۇل قانداي ۇلى ما­حاببات, قانداي مەيىرىم دەسە­­ڭىز­شى.

ءابىش اعا ءوزى دە ك ۇلىپ ايتىپ وتىرۋشى ەدى. ء«بىز جاسپىز, ق­و­ناققا كەتەمىز. ءتۇن ورتاسىندا قاي­تا­مىز. سوندا اي انا كيمەشەگى اي نۇرىنا مالىنىپ, ەسىك الدىن­دا ءبىزدى كۇتىپ وتىرۋشى ەدى. ەسىك الدىنان ءبىزدى باستاپ, ۇيگە كىرىپ قانا كوڭىلى تىنىش تاباتىن. مەن ۇيگە كىرمەي, ول كىسى جاتپاۋشى ەدى, جارىقتىق», دەپ ءجۇزى كۇرە­ڭى­تىپ, اناسىن ساعىنۋشى ەدى, ءابىش اعامىز. ەرى مەن ەلىنىڭ, ۇلى مەن ۇرپا­­عىنىڭ تىلەۋىن تىلەپ ءومىرىن وتكەر­گەن قازاقتىڭ قايران انا­لارى! ولار قانداي قۇرمەتكە بولسا دا لايىق.

سول جەتپىستىڭ تويىندا ءبىر وقيعا بولدى. ەسىمدە بۇگىنگىدەي قالىپ قويىپتى. اقشاڭقان ۇيلەر تىگىلىپ, حالىق كوپ جينالىپ ەدى. ءبىز ءابىش اعاعا ارنالعان كيىز ۇيگە كىرىپ, ءدام تاتۋعا وتىرىپ جاتقاندا, ءبىر ايەلدىڭ اششى داۋىسى شىقتى. ء«ابىش اعاعا جىبەرىڭدەر مەنى» دەگەنى انىق ەستىلدى. ءابىش اعا «نە بوپ قالدى؟» دەپ سۇراعان سوڭ كەلىنشەكتى ىشكە كىرگىزدى. سويتسە, كەشە عانا بوسانىپ, قىرقى تۇرماق, پەرزەنتحانادان ءالى شىقپاعان انا ەكەن. ۇل بالا تۋىپ, اتىن ءابىش قويىپتى. اعانىڭ ەلدە ەكەنىن ءبىلىپ, نارەس­تە­نىڭ اۋزىنا تۇكىرتپەككە كىش­كەن­تاي شاقالاقتى الىپ, كۇيەۋى ەكەۋى نيەت ەتىپ جەتكەن ەكەن. ءابىش اعا دا تولقىپ كەتتى. ۇيگە كىرگى­زىپ, بالانىڭ «اۋزىنا تۇكىرۋدىڭ» ىرىمىن جاساپ, قۇلاعىنا ازان شاقىرىپ, «سەنىڭ اتىڭ – ءابىش» دەپ ءۇش رەت ايعايلاپ, «مەنەن دە ۇلكەن ءابىش بول!» دەپ باتاسىن بەردى. وسىنداي كورىنىستەردەن ەلدىڭ ءابىش اعاعا, ءابىش اعا­نىڭ ەلگە دەگەن ىستىق ماحابباتىن كوردىك.

ءابىش اعا قايتىس بولعاندا اقىن سۆەتقالي نۇرجاننىڭ:

ء«ابىش كوشتى,

اسپان كوشىپ باراتىر,

بۇلت تەڭدەگەن اسقار كوشىپ بارا­تىر.

قىرىق مىڭ جىلدىق تاستار كوشىپ باراتىر,

قىرىقمىڭ جولدىق داستان كو­شىپ باراتىر», دەپ اھ ۇرعانى, ايبىن­دى ارۋاقتى شاقىرعانى, ەسىمدە وشپەستەي قالىپ قويدى.

سانالى ەلدىڭ ارى بولعان, ساعىم جورتقان سارى دالانى جۇرە­گىنە تۇتاس سىيدىرعان ابىز اعا­مىزدىڭ الدى جارىق, سوڭى بەرەكەلى بولعاي! الەمگە ءبىرتۋار وسىنداي ۇلدى سىيلاعان قازاق ەلىنىڭ ەڭسەسى بيىك, رۋحى اسقاق ­بولارىنا سەنەمىن.

قىرىمبەك كوشەرباەۆ,

مەملەكەت جانە قوعام قايراتكەرى