ونىڭ ءمانىسى بىلاي. اقىن 1919 جىلى اتامان اننەنكوۆتىڭ ازاپ ۆاگونىندا بولىپ, ومبىداعى تۇرمەدەن جاياۋ قاشقانىن بايانداي كەلە ءبۇي دەيدى: ء«سويتىپ, ءبارىن قوسقاندا ۋاقىتتىڭ قيىنشىلىقتى كەزىندە جاياۋ سەگىز ءجۇز (800) شاقىرىم جول ءجۇرىپ, سەمەي, اقمولا گۋبەرنيالارىنىڭ ءتورت ۋەزىنىڭ تۇيىسكەن جەرىندەگى سارىادىردىڭ باسىندا بالاباي اۋىلىنا كەلىپ دەمالدىم, سەگىز ءجۇز شاقىرىم جول ءجۇردىم دەگەنىم مىناۋ:
1919 جىلى قىلشىلداعان قاڭتاردا اتامان اننەنكوۆتىڭ وتريادى ءبىزدى اقمولادان قىزىلجارعا ايداپ كەلدى. اقمولا – قىزىلجار اراسى بەس ءجۇز (500) شاقىرىم. مۇنىڭ ءۇش ءجۇز ەلۋ شاقىرىمدايىن جاياۋ ءجۇردىم. ومبىدان قاشىپ, وتاربامەن سلاۆگورود كەلىپ, ودان قار ەري باستاعان كەزدە پاۆلودارعا جاياۋ كەلدىم. ءجۇز ەلۋ ەكى (152) شاقىرىم. پاۆلوداردان كوكسوقتا سۋ مەن بايانعا جاياۋ كەلدىم. ءجۇز توقسان ەكى (192) شاقىرىم. باياننان سارىادىرعا — بالاباي اۋىلىنا جاياۋ كەلدىم ءجۇز شامالى شاقىرىم. ءبارىن قوسقاندا — (800) سەگىز ءجۇز شاقىرىم بولادى», دەپ قورىتادى.
مۇنداعى سارىادىرداعى بالاباي اۋىلى – باياناۋىل ماڭى, كەزىندە ساكەننىڭ باسىنان وتكەن بۇل وقيعا تۋرالى جازۋشى ءسايدىل تالجانوۆ تا جازعانىن بىلەمىز. اباقتىدان اق قار, كوك مۇزدا جاياۋ قاشىپ, ازىپ-توزعان ساكەن وسى بالابايدىڭ اۋىلىندا جاتىپ كۇش الادى. سونداعى ءبىر ولجاسى – جىلقىدا جۇرگەن بالابايدىڭ قىزى ءساۋلىم سالعان «زۇلقيانىڭ ءانى». ءاننىڭ شىعۋ تاريحىنا توقتالعان اقىن ءماتىنىن دە تولىق كەلتىرەدى. بەرتىندە ورىنداۋشىلار ەكى اۋىزىن عانا ورىنداپ, كەلتەسىنەن قايىراتىن سەكىلدى. الدە تولىقتاي سالساق, ءان سوزىلىڭقىراپ تىڭدارماندى جالىقتىرىپ الامىز دەي مە ەكەن, بەلگىسىز. سونىمەن ءسوزدى ساكەنگە بەرەمىز: «زۇلقيا» اقمولادان شىققان بەلگىلى ءان ەدى. زۇلقيا ەسىمدى ءبىر باقىتسىز ايەلدىڭ زارى... زۇلقيا زارلى, قاسىرەتتى ءانىن جاس بالاداي ءوزىن-ءوزى جۇباتىپ وتىرىپ سالعان ءتارىزدى...
...وسپانبايدىڭ قىزى ەدىم مەن زۇلقيا,
زۇلقيانىڭ قولىندا گارمونيا.
ءالدي-اي!
ءبىر جامانعا قور بولىپ كەتكەنىمشە,
ءبىر جاقسىمەن بولايىن كومپانيا,
ءالدي-اي!
قوي, قوي بوپەم! قوي, بوپەم!
جىلاما, ساۋلەم, ءالدي-اي!
مىڭ سيىردى باستاعان كەر قۇناجىن,
قاسىرەت ويلاي بەتىمە ءتۇستى-اۋ ءاجىم,
ءالدي-اي!
مال بەردىم دەپ ءبىر جامان يە بولاد,
قاسىرەتتىڭ ىسىنە بار ما لاجىم؟ —
ءالدي-اي!
قوي, قوي, بوپەم! قوي, بوپەم!
جىلاما, ساۋلەم, ءالدي-اي!
قىزىل شىلىك اۋىلىم ارالىندا,
تەڭىم ەمەس سول جامان, بارامىن با؟
ءالدي-اي!
ءوزىم تەڭدى سول جامان ادام بولسا,
ساۋ باسىما ساقينا سالايىن با؟
ءالدي-اي!
قوي, قوي, بوپەم! قوي, بوپەم!
جىلاما, ساۋلەم, ءالدي-اي!
كىم تىڭدايدى قىز سورلى جىلاعانمەن؟
كوزدىڭ جاسىن كول قىلىپ, بۇلاعانمەن؟
ءالدي-اي!
شىڭىراۋعا تۇسكەن سوڭ شىعۋ قيىن,
جالبارىنىپ تاڭىردەن سۇراعانمەن,
ءالدي-اي!
قوي, قوي, بوپەم! قوي, بوپەم!
جىلاما, ساۋلەم, ءالدي-اي!
ءيا, ءوزىن-ءوزى جۇباتپاسا, كىم جۇباتقان قىز سورلىنى؟! كىم تىڭداعان قىز سورلىنىڭ جىلاعانىن, كىم كورگەن ونىڭ كوز جاسىن؟!» دەيدى ساكەن سەيفۋللين «تار جول, تايعاق كەشۋ» رومانىندا. قازىرگى انشىلەر وسى شۋماقتاردىڭ العاشقىسىن ورىندايدى, قالعان ءبىر شۋماعى ساكەن كەلتىرگەن مىنا ءسوزدىڭ ىشىندە كەز-دەسپەيدى. ال ساپارعالي بەگاليننىڭ جازۋىندا مايرا ورىنداعان زۇلقيا ءانىنىڭ ءبىر شۋماعى مۇلدە باسقا:
«قىزى ەدىم مەن زۇلقيا وسپان بايدىڭ
قولىندا ابىلقاسىم بولىسنايدىڭ.
تاقسىر-اۋ, ميزامىڭا مۇمكىن بولسا
الدىڭنان كىشىلىكپەن جول سۇرايمىن»,
بولىپ كەلەدى. ەگەر جازبامىز كەيىنگىلەردىڭ كەرەگىنە جاراپ جاتسا قۇبا-قۇپ, پارىزدىڭ وتەلگەنى.
