ىلدەبايعا كىرەبەرىستەگى حاتشى قىز:
– سىزگە پىقىپ اساباس دەگەن بىرەۋ كىرمەي كەتپەيمىن دەپ وتىر, – دەگەندە, بۇيرەگى بۇلك ەتە قالدى. پىقىپ – اتالاس تا تەتەلەس ءىنىسى. ءشايپاۋ, مىنەزى تىك, تەك توتەسىنەن تارتادى. مارقۇم اكەسى مۇنىڭ ەسەيىپ ەر جەتۋى عانا ەمەس, بىلە بىلسە, وسى لاۋازىمدى قىزمەتتىڭ «قىزىل كىرپىشىن» قالاپ بەرگەن كىسى. بالاسىنىڭ جولى بولماي ءجۇنجىپ جۇرەتىنىن بىلەتىن. نە دە بولسا, قولدان كەلسە كومەكتەسكەندى پارىز ساناپ, قابىلداعاندى ءجون كوردى.
امان-ەسەندىكتى كەلتە قايىرىپ, ىنىسىنە:
– ءحالىڭ قالاي؟ – دەپ رەسمي تۇردە توتەسىنەن تارتىپ ەدى:
– تەسىك ش ۇلىق كيىپ ءجۇرمىن... – دەپ ول دا توتەسىنەن دۇڭك ەتكىزدى.
ىلدەباي ءبىراۋىز سوزبەن بەدىرەيىپ وتىرعان ىنىسىنە ءسال-ءپال اقىلىن ايتقان بولىپ ەدى:
– بەرسە قولىنان, بەرمەسە جولىنان... اقشا مەن بيلىكتىڭ زامانى, قول جەتسە, ۇرىستا تۇرىس جوق! – دەپ كۇجىرەيە كۇڭك ەتىپ كوسەمسىگەن سوڭ:
– ءبىر قىزمەتكە قويايىن, بايقارسىڭ, – دەپ شىعارىپ سالدى.
ء ىنىسى كەلەسى كەلگەندە دە:
ء–حالىڭ قالاي؟ – دەپ سۇراعىن كەلتە قايىرىپ ەدى:
– ش ۇلىعىم بۇتىندەلدى, ەسكى كولىكپەن تەپەڭدەپ ءجۇرىپ جاتقان جايىم بار... – دەپ قانا جاۋاپ قاتتى.
وعان بايقاۋ كەرەكتىگىن, پالە اياقاستى ەكەندىگىن ەسكەرتىپ, ونىسىنا: «زامانىنا قاراي – ادامى», «زامانىڭ تۇلكى بولسا, تازى بولىپ شال» دەگەن ماندەگى تىركەستەردى ەستىپ: «پالە قايدا دەمە, اياق استىندا», دەگەن بولىپ, تاعى ءبىر ءبۇرى بار قىزمەتتى بۇيىرتتى.
ء ىنىسى كەلمەي كەتەدى, كەلسە, تەگىن كەلمەيتىنىن بىلەتىن باسى, بۇل جولعى باس سۇعۋىندا:
– ە, ءحالىڭ نەشىك؟ – دەپ سۇراعىنداعى ءسوزدى وزگەرتكەن بولدى.
– كولىگىمە كوڭىلىم تولادى. تەك تار ۇيدەن تىنىسىم تارىلىپ جۇرگەنى... – دەپ, بۇرىنعى بۇقا مىنەز جوق, ايتارىنا ءسال-ءپال «قان جۇگىرىپ» جۋاسىعانداي.
ىلدەكەڭ ىشتەي مۇنىسىنا شۇكىرلىك ەتىپ, كوزدەپ جۇرگەن بەلدى قىزمەتىن بەلدەن باسىپ بەردى دە جىبەردى.
جوعالىپ كەتىپ, كەلەسى كەلگەنىندە:
– قالايسىڭ؟ – دەپ سىناي قارادى.
– ءۇيدى ۇلكەيتكەنمىن, كەلىنىڭىز ريزا! تەك پالەكەتتىڭ ايتارى بىتە مە, جەر الىپ, ەل سياقتى ساياجايدا تۇرعانعا نە جەتسىن دەيدى, – دەپ كۇمىلجىگەن بولدى.
قولدان كەلەرى قىزمەت, تاعى دا بەدەلدى سالىپ, بەلدەن باسۋعا تۋرا كەلدى.
سودان ءىنىسى ءىزىم-قايىم, بەتىن اۋلاق... ەندى-ەندى ىزدەۋ سالايىن دەپ جۇرگەنىندە, ءوزى ەمەس, كەلىن كەلىپ وتىر.
بىردەن:
– ءىنىم قالاي؟ – دەپ ەدى, كۇمىلجي ءبىر پاراق قاعازدى الدىنا قويدى. كوز جۇگىرتىپ ەدى: «تۇرمەدەمىن... ش ۇلىق توقىپ ءجۇرمىن... توقىپ باستاپ, جاقىندا ش ۇلىق تسەحىنىڭ شەبەرىنە كوتەرىلدىم. كوكە, كومەكتەسىڭىز, ادال ەڭبەكتىڭ نە ەكەنىن ۇقتىم. شىققان بويدا بار كاسىپتى تارك ەتىپ, تەك ش ۇلىق توقۋمەن اينالىسامىن», دەپ كەلتە قايىرىپتى.
بەرىك سادىر
