كوللاجدى جاساعان زاۋرەش سماعۇل, «EQ»
ارينە, ءبارىمىز نامىستاندىق. ول جەردەگىلەردىڭ دە «ىزديىپ» كيىنىپ تۇرعانى شامالى بولاتىن. سول كەزدە ءمۇيىزى قاراعايداي ءبىر رەسپۋبليكالىق بەلدى گازەتىمىزدىڭ باس رەداكتورى: «جازۋشىلاردا قازىر جاعداي جوق. جازعاندارىنا گونورار المايدى. كىتاپتارىن بالا-شاعاسىنىڭ اۋزىنان جىرىپ, ءوز قالتاسىنان بولار-بولماس تيراجبەن شىعارادى. ونى ساتا المايدى. سوندا دا جازىپ جاتىر. سوعان راحمەت ايتۋ كەرەك ولارعا...» دەگەندەي «اقتاۋ» ما, الدە «بورىكتىنىڭ نامىسى ءبىر» دەگەنى مە, قورعاۋ ءسوزىن ايتتى.
ءيا, وتىز جىل بولدى, اقىن, جازۋشىنىڭ ۇمىتىلعانىنا... وتىز جىل بولدى, ەل جۇرتتىڭ كىتاپ وقىماعانىنا... وتىز جىل بولدى ناعىز سيراعى سيديعان كەدەيلەر پايدا بولعانىنا. وتىز جىل بولدى, قارىن قامىن عانا ويلاپ, جارقىل-جۇرقىلعا اۋەس, ەلىكتەگىش, قارىنبايلاردىڭ كوبەيگەنىنە... وتىز جىل بولدى, تاپقانى تاقىل-تۇقىل تاماقتان ارتىلمايتىن ۋايىمى كوپ, اقشاسى از كوپشىلىكتىڭ كوبەيگەنىنە...
ولارعا قايتىپ «كىتاپ وقى!» دەيسىڭ؟ ءبىرىنشى توپتىڭ توعىشارلىق تالعامىن تولتىرۋدىڭ قامىمەن كىتاپ وقۋعا ۋاقىتى جوق بولسا, ەكىنشى توپتىڭ كىتاپ الۋعا قارجىسى جەتپەيدى! سول كەدەيلەردىڭ جۋان ورتاسىندا قالامىنا سۇيەنىپ, قالتىراپ دىرىلدەپ, كەدەيلەنگەن اقىن, جازۋشىلار تۇر...
«نارىققا وتتىك. جازۋشى ەندى ءوز كۇنىن ءوزى كورۋى كەرەك!» دەگەندەي, ەش جەردە جازىلماعان ءبىر زاڭ پايدا بولدى. بۇعان دا كوندى بايعۇس اقىن, جازۋشىلار. «كوشىمىزدى تۇزەپ الايىقشى... سوسىن بىزگە دە كۇن تۋار!» دەگەن ۇمىتپەن قالت-قۇلت ەتىپ كەلە جاتىر. ءبىرازى كەلمەستىڭ كەمەسىنە ءمىنىپ, ماڭگىلىك مەكەنىنە كەتىپ قالدى. ەكى جىلدان بەرى ەلدى جايلاعان «ساسىق تۇماۋ» ءبىرازىن جالماپ كەتتى.
جازۋشىلاردى توبەسىنە كوتەرىپ, جازعاندارىنىڭ جاقسى-جامانىن اجىراتىپ, اقشاسىن تولەپ, كىتابىن ساتىپ, جۇمىسىن جانداندىراتىن باسپالار, مىقتى رەداكتورلار بولعان جوق... ونداي جۇمىستار ءالى كۇنگە دەيىن ءبىر ىزگە تۇسكەن جوق! اۋزىنان جىرىپ شىعارعان ءجۇز كىتابىن قايدا بارىپ وتكىزەتىندەرىن بىلمەي, بەت مونشاعى ءۇزىلىپ, تەگىن تاراتىپ جۇرگەن تالاي قالامگەردى كوزىمىز كورىپ ءجۇر. قازىر سول جازۋشىلاردى جالداپ, كىتاپ جازدىرىپ, باسىبايلى ق ۇلىنداي قىلىپ ۇستايتىن بايشىكەشتەر پايدا بولعانىن ەستىپ ءجۇرمىز. بايلاردى جاعالاپ, شەنەۋنىكتەردى ساعالاپ, كۇنىن كورىپ جۇرگەن قالامگەرلەردى دە ەستىپ جاتىرمىز.
ال بار ءۇمىتى تەك جازعانىندا, دەنساۋلىعى جوق, ۇيدەن شىعا المايتىن, جارقىلداپ كوزگە تۇسە المايتىن, تانىستارى جوق, باستىق قارالاردى سويلەسپەك تۇرماق, قاراسىن دا كورمەگەن, ۇيدە وتىراتىن قالامگەرلەر بار ارامىزدا...
ولار نە ىستەيدى, ولاردى كىم كورەدى, ولار دا ومىردەن ءۇمىت كۇتەدى عوي!
ونداي ومىرگە ۇمتىلعان, ءوزىم بىلەتىن, ءبىر ەكى قالامگەرلەردى ايتىپ كەتسەم بولاتىن شىعار. قاتەرلى ىسىك اۋرۋىمەن ارپالىسىپ, ومىرگە قولىن سوزىپ جاتىپ, بىلتىر سىنشى, جازۋشى ءامينا قۇرمانعاليەۆا, باتىرلارشا ءوزىن سەرگەك ۇستاپ, سىرىن بىلدىرمەي, اقيىق اقىن رافاەل نيازبەكوۆ كەتتى ومىردەن. ءبىز ءبىر-بىرىمىزگە اۋرۋىمىزدىڭ دياگنوزى ءبىر بولعان سوڭ, «ارىپتەستەرمىز» دەپ, قولداۋ ءبىلدىرىپ ءجۇرۋشى ەدىك... ءيا, مىنا جارىق دۇنيەنى قيماي-قيماي كەتتى ولار دا...
باسىندا تەك كۇن كورۋ قامىمەن قولىنا تۇسكەندى بالالارىن تويدىرۋدى, اش قالماۋ جاعىن باسىمىراق ويلاعان جۇرت كىتاپ وقۋدى, كىتاپ ساتىپ الۋدى مۇلدەم ۇمىتتى. ءتاتتى توقاش پەن ءبىر كىتاپتىڭ باعاسى بىردەي بولىپ, دۇكەن سورەسىندە قاتار تۇرسا, مۇقتاجدىقتان ابدەن تيتىقتاعان سانا پەندە قولىن ءتاتتى توقاشقا قاراي يكەمدەيدى.
كۇن كورىستىڭ قامىمەن ءبىر ۇيگە تىعىلعان, سويلەسۋگە ۋاقىتى جوق, شارشاعان, كىتاپ وقىماعان توپتىڭ اراسىنان كوپ نارسەنى جەتە تۇسىنە بەرمەيتىن, سويلەۋگە شورقاق, ءار اعىمعا ەرىپ كەتە بەرەتىن, انا ءتىلىمىزدىڭ بايلىعىن, شۇرايلىلىعىن سەزىنە الماعان, ءتىلى شورقاق, ويى تاياز, ناداندىعى باسىم, وتانسۇيگىشتىگى ناشار جاستارىمىز ءوسىپ كەلە جاتىر.
بۇدان شىعاتىن قورىتىندى − جازۋشىنىڭ ءبىزدىڭ قوعامدا وگەي بالانىڭ كۇنىن كورۋى, كىتاپتىڭ وقىلماۋى يدەولوگيامىزدىڭ السىرەۋىنە اكەلدى دەپ انىق ايتۋعا بولادى.
جانار ءابدىشوۆا,
قازاقستان جازۋشىلار وداعىنىڭ مۇشەسى
