كەشەگى كەڭەس زامانىندا الدىنا جىلقى سالماعان جەلقۋىق ەدى. انىق باعاسىن بەرۋ دە قيىن, ويتكەنى ول كەزدە جەر تانابىن قۋىرعان, اۋزىمەن قۇس تىستەيتىن, جاراۋى كەلىسكەن ەلۋ-الپىس ات قاتىساتىن ۇزىن-ىرعاسى 25-30 شاقىرىمدىق بايگە بولا قويمايتىن. بايگە ىلۋدە ءبىر ۇلكەن مەرەكەلەردە وتكىزىلەتىن. وندا دا مال باققان مالشىنىڭ تاقىمىنداعى ەرقاشتى جانۋارلار. حالىق سونىڭ ءوزىن كادىمگىدەي قىزىق كورەتىن. بايگەدەن كەيىن كەمىندە ءبىر اي جىر قىلىپ ايتىپ جۇرەتىن.
– اتباسار جاقتان قاراگەر بيە اكەلدىم, – دەگەن اتقۇماردىڭ ءبىرى ەسەنباي. – اپىرماي بيەنىڭ دە جۇيرىگى بولادى ەكەن. ءبىر كۇنى مال قورا جاقتان «قاسقىر, قاسقىر!» دەپ ايعايلاعان داۋىس شىقتى. قاراگەر بيەنى اۋىلدىڭ ورتاسىنداعى سۋاتتان سۋارىپ تۇر ەدىم. قيقۋ قۇلاعىما تيگەن سوڭ جالما-جان جايداق ءمىنىپ الدىم دا تۇرا شاپتىم. بارسام شىن قاسقىر ءتيىپتى. شارباقتىڭ ىشىندەگى تايىنشانىڭ بىرەۋىن جارىپ, ۇلپىرشەك مايىن اساپ ۇلگەرگەن. كورىپ قالىپ اتتانداعان مالشىلاردان ىعىپ, قوياندىقىزىلعا قاراي جونەپ بەرگەن عوي. تۇرا قۋدىم. قارا جەردە قاسقىرعا جەتۋ قايدا, ودان ەشكىم دە دامەلەنبەيدى عوي, ال مەن جەتتىم. قۇرىقسالىم جەر قالعاندا قولىمدا نە سويىل, نە قامشى جوق ەكەندىگى ەسىمە ءتۇستى. جالما-جان ۇزەڭگىنى سۋىرىپ الدىم.
ەسەنباي تاپ ءبىر ات ۇستىندە كەلە جاتقانداي اڭگىمەنىڭ اۋەنىمەن اۋدارىلىپ-توڭكەرىلىپ, قاسقىردى قارا تۇمسىقتان قالاي سوققاندىعىن كورسەتكىسى كەلىپ قارىن سوزا بەرگەندە, جانىندا وتىرعان بىرەۋ قولىنان ۇستاي الىپ:
– اۋ, سەن, مانا جايداق شىعىپ ەدىڭ عوي؟! – دەدى.
ەسەنبايدا ءۇن جوق. تەمىر ۇزەڭگى تۇمسىعىنا تيگەندەي تالىقسىپ قالدى. اڭگىمە تىڭداپ وتىرعان جۇرت بولسا قىران-توپان.
كوكشەتاۋ
