ادەبيەت • 14 قىركۇيەك, 2021

جاپىراق-جۇرەك

760 رەت
كورسەتىلدى
6 مين
وقۋ ءۇشىن

ديدارعايىپ دۇنيە, ءدال سول كۇنى كوكەيدە كۇمبەزدەلىپ قالعان كەربەز وي وسى ءبىر اڭگىمەمىزگە وزەك بولارىن ويلاماپپىز دا. بۇل تاقىرىپ توڭىرەگىندە بۇرىندارى دا تالاي ءسوز ساباقتالعان, ءالى دە ساباقتالا بەرەتىنى كۇمانسىز. مىنە, ءبىزدىڭ دە اۆتوردىڭ اۋزىنان ەستىگەن وقيعا جەلىسىنەن ءجىپ ۇزە الماي وتىرعانىمىز سودان. قايران, قالامۇش عۇمىر! مۇقاعاليدىڭ انگە اينالعان جاس قايىڭى. جاس قايىڭ – ادۋىنگەر ارمان. بەيۋاقتا جەتكەن اجەمنىڭ گوي-گويىندەي كوڭىلدى الديلەيدى دە تۇرادى.

جاپىراق-جۇرەك

مۇڭدى دا ءمانسىز ويدىڭ قۇ­شا­عىنا ءبىر سۇڭگىسەڭىز ءوز قيا­لى­ڭىزدىڭ تەڭىزىنەن قونىس ىز­دەي­­سىز. قايدا بارساڭىز دا سول مازاڭ ءومىر, ميمىرت تىرلىك. ءسۇ­رىنىس-تۇڭىلىستەر, قامىرىق قارا تۇندەر, قىرمىزى تەرىپ قىردا جۇرگەن شاتتىقتى شاق, عۇ­مىرلىق مايەك الار اياۋلى كە­زەڭدەر, البىرت شەشىمدەر, بول­بىر ءۇمىت ءبارى-ءبارى تەڭىز جا­عا­­سىنان سىزگە قول بۇلعاپ تۇر­عان­داي. سونداي بەيمازا ساتتە ءسىز­دىڭ جان كۇيىڭىزدى اق قايىڭنان ارتىق تۇسىنەر جان بار ما؟ ارزۋ-مۇ­ڭىڭىزدى اق كوبىك تولقىنداي جاعاعا لاقتىرىپ تاستاعىڭىز كە­لەدى. ال ءۇنسىز اق قايىڭ ءبارىن كوتە­رۋگە دايىن. ءتىپتى, ءسىزدىڭ ءزىل­ماۋىر قايعىڭىزدى ارقالاپ عۇ­مىر كەشۋگە بار.

«جاپىراق-جۇرەك

جاس قايىڭ!

جانىمدى ايىرباستايىن.

سەن ادام بولا باستاساڭ

مەن قايىڭ, بولا باستايىن.

كەلىسەسىڭ بە, جاس قايىڭ».

تاعالى اي استىندا كوك كوي­لەك وزەننىڭ ەتەگىن ەركىن باسىپ, قۇس جولىنا كوز قاداعان ارۋدىڭ سۇل­باسى ەلەستەيدى. قولىندا اقىن­نىڭ ولەڭى – جاپىراق جۇ­رە­گىندە جازىلماعان حاتتار. نار­كەس كوزگە ۇيالاعان بوتانا جا­سىن جەل سۇرتۋگە وقتالادى. اق قايىڭعا بايلاعان ورامالى جوعال­عان. الدە جەل ۇشىرىپ اكەت­تى مە ەكەن؟! وندا ونىڭ ارمان-تىلەگى, دۇعالى ماحابباتى بار ەدى-اۋ. سۇحبات ۇستىندە ءدال وسى كورىنىس ويىما بالالاپ العانداي, «جاس قايىڭ» ءانى­نىڭ تاريحىن بۇرىن بىلسەك تە, بۇگىن العاش ەستىگەندەي بولىپ وتىردىق. قازاقستاننىڭ حالىق ءارتىسى الماحان كەنجەبەكوۆا اقي­ىق اقىن حاقىندا جان تول­عا­نىسىن جەتكىزۋدە. ال مەن ادەت­تە­گىدەي جالعىزدان-جالعىز وي ۇستىندەمىن.

«سول ۋاقىتتا نارىنقولدان قالاعا ءۇش-اق اۆتوبۋس جۇرەدى. سونىڭ بىرەۋىنە ۇلگەرىپ, ءىلىنىپ كەلە جاتقان بەتىم. كولىگىمىز ­سارى­جازدا ­توقتاعاندا,­ ارتىنىپ-تارتىنىپ كوپپەن بىر­گە مۇقاعالي ماقاتاەۆ تا وتىر­دى. دوستارى جابىلىپ ءجۇرىپ, ەسىكتەن كىرگىزىپ جىبەر­گەنىن كو­رىپ تۇرمىن. اڭ-تاڭمىن. سول ساتتە قاسىمداعى كىسى ءتۇسىپ, ونىڭ ورنىنا مۇقاڭ جاي­عاس­تى. ىشىم­نەن وسىنى تىلەپ وتىر­عان­مىن. مۇقاڭمەن قالاعا بىرگە كەل­دىم دەگەن ماقتانىش ال­دي­لەپ بارادى. ماعان قاراي جاي­لاپ بۇرىلدى دا «قايدا وقي­سىڭ؟» دەدى. ساسىپ قالدىم, ءبىر جۇتىنىپ بارىپ, بولاشاق ونەر ادامى ەكەنىمدى ايتتىم. «ەەە, ەكەۋىمىزدىڭ يلەگەنىمىز ءبىر تەرىنىڭ پۇشپاعى ەكەن» دەدى دە, يىعىما قۇلاي كەتتى. سودان مۇقاعالي قالاعا دەيىن يىعىمدا ۇيىقتاپ باردى.

اقىن باقيعا اتتانعاننان كەيىن كوپ ۋاقىت تۇسىمە كىردى. ورىن­دىقتا وتىرعان قالپى كو­زىن­­دە جاس ۇيىپ تۇر, ماعان ال­دە­­نەلەردى باياندايدى. جۇرەك ارى­­زىن جەتكىزگىسى كەلەتىندەي...».

مۇقاڭنىڭ مۇڭىنا جان بى­تىر­گەن ونەر يەسىنىڭ وسىنداي اسەر­لى ءاندى ومىرگە اكەلۋى دە تە­گىن­نەن-تەگىن ەمەس سەكىلدى. ەكە­ۋىن دە الديلەگەن ءبىر – توپى­راق, ءبىر – تابيعات-انا. جانىنا تەاتر, جۇرەگىنە ولەڭ بىتكەن. قالاعا جەت­كەنىنشە الىپ اقىندى يى­عىنا قوندىرعان قارشاداي قىزدىڭ قايسارلىعى قايران قالدىرادى. اقىنعا دەگەن ال­عاۋ­­سىز سەزىمى, قارىنداستىق ءىلتيپاتى, جاسامپاز جىرعا قۇرمەتى ءبىر عانا قارەكەتىنەن كورىنىس تاپقانداي. ءتىپتى «جاس قايىڭ» ءانىنىڭ ومىرگە كەلۋىنىڭ العى­شارتىنداي كوڭىلگە نۇر سەبەدى.

«جايماشۋاق كوكتەم مەزگىلى. الاكول اۋدانىنا گاسترولدىك سا­پارمەن كەلگەنبىز. ونەر كور­سەتىپ بولعان سوڭ, اۋىل حالقى دالاعا داستارقان جايدى. قازان كو­تەرىلدى, ەل ۋ دا شۋ. ۇستەل با­سىندا جيىلعان جۇرتقا جوپەل­دە­مەدە ومىرگە جاڭا ءان كەلگەنىن ايتىپ, تۇساۋىن وسىندا كەس­پەك نيەتتە ەكەنىمدى جەتكىزدىم. ول كەزدە جاسپىز, جالىنداپ تۇر­مىز. ويىمىزدا تۇك تە جوق. قو­لى­ما دومبىرامدى الىپ «جاس قايىڭ» ءانىن باستاعانىم سول-اق ەدى, كەنەت توبەمىزگە قارا بۇلت ءۇيىرىلىپ, اپىر-توپىر جاڭبىر جاۋا جونەلدى. حالىق ورنىنان تۇرار ەمەس, اۋەنگە ەلىتىپ بارادى. عاجابى سول, ءان قالاي اياقتالدى جاۋىن دا ساپ تىيىلدى. شاماسى, مۇقاڭنىڭ ىشىندەگى شەر توگىلىپ كەتتى مە دەيمىن. بۇل اقيىق اقىننىڭ ەشكىمگە جەتكىزە الماعان مۇڭىن تابيعاتقا ايتىپ كەتكەن تۋىندىسى. ىشىندەگى زاپىرانى تاسقا اينالعان زار. ءاندى العاش رەت قازاقستاننىڭ ەڭبەك سىڭىرگەن ءارتىسى ساعات جىل­كەل­ديەۆ الدەبىر بايقاۋدا ور­ىن­دادى. سودان ەل-جۇرتقا كە­ڭى­نەن تارالىپ كەتتى. مەن مۇ­قاڭ­نىڭ 15 ولەڭىنە ءان جازدىم, كوبى ءالى جارىققا شىققان جوق», دەپ ءسوزىن تۇيىندەدى حالىق ءارتىسى.

كوزىندە نۇردان گورى اقىل باسىم, جانارىن موماقان مۇڭ قابىزداعان اۆتوردىڭ اۋەزدى ءانى كۇللى مۇقاعاليشىل وقىرمانعا ىستىق. اقىن سول اۋەن بولىپ سويلەيدى. شايىردىڭ سارتاپ ساعىنىشى ومىرگە دەگەن ىڭكارلىگى قونىستانعان. ء«ومىر سۇرەيىك الماسىپ». مۇقاعالي – جاس قايىڭمەن الماسىپ ءومىر سۇرگەن ماڭگى جاسىل بەينە.

ال مەن سول جاس قايىڭنىڭ استىندا تاڭعا دەيىن سۇيگەنىن تەلمىرە كۇتكەن بوزبالا مەن باسقا وشاقتىڭ شامىن جاققان ارۋدى ويلايمىن. ول ەندى ءوز الدىنا  بولەك اڭگىمە. مۇنى نەگە ايتتى دەمەڭىز, سەبەبى «جاس قايىڭ» ءانى ولاردىڭ ماحابباتىنىڭ ەسكەرتكىشىندەي ەدى.

سوڭعى جاڭالىقتار