ار مەن ابىروي

تۋعان جەردىڭ ءبىر شوكىم تو­پى­راعى مەن جۋسانىنىڭ ءيىسىن قاسيەت تۇتىپ, قاستەرلەگەن حالىقپىز. سو­دان دا شىعار, قيىن-قىستاۋ كەزدە ەرىكسىز شىلدەي شاشىلىپ, شەتەل اسقان قانداستارىمىز تاۋەلسىزدىك العاننان بەرگى كەزەڭدە ەلىم, جەرىم دەپ كوشىن قازاقستانعا بۇرعانى. ولار جاڭا ورتاعا  بەيىمدەلۋ, ءبۇ­گىنگى قوعامداعى كەيبىر ەرەكشەلىك پەن قيىندىققا كەزىگەتىندەرىن سەزىنگەندەرى دە انىق. سوعان قارا­ماستان, جۇرەك تۇپكىرىندەگى قازاقى بۇلا سەزىم, ۇلتجاندىلىق ءتاستۇيىن بەكىنۋگە جول اشتى. ەلباسىنىڭ ولاردى قامقورلىقسىز قالدىر­ماي­تىنىنا سەندى, ۇرپاعىنىڭ بولا­شا­عىن بارىنەن جوعارى قويدى. قانداستارىمىز جايلى نەگە  ايتىپ وتىر دەيسىز عوي. بۇقارالىق اقپارات قۇرالدارىندا جەكە باسىن وتانىنان  ارتىق كورەتىن “شىرىگەن جۇمىرتقالار” جايلى ءجيى جا­زى­لىپ ءجۇر. قالتاسىن دوللارعا تول­تى­رىپ,  شەتەل اسىپ, قازاقتىڭ باي­لىعىن وزگە ەلدىڭ بانكىنە سال­عاندار جوق ەمەس, بار. ورالماندار اتامەكەنگە جەتكەنىنە قۋانسا, بايلار شەتەل اسقانىن “مارتەبە” كورەتىن سەكىلدى. “باردان – پەيىل, جاقسىدان – مەيىر” دەمەكشى, قازاق نارىقتىڭ پارقىن, نارقىن ءتۇسىندى. ەلدىڭ, جەردىڭ مارتەبەسىن بارىنەن بيىك ۇستاپ كەلەدى. دەيتۇرساقتا, تاۋەل­سىزدىك العاننان بەرگى كەزەڭدە “ەكى جەپ, بيگە شىققاندار”, بايلىقتى ار مەن ابىرويدان بيىك ساناعاندار قاتارى كوبەيگەنى  قىنجىلتادى. جامان ادەت – جابىسقاق. ەندى ازاماتتارىمىز ەمەس, ايەل زاتى دا وسى جات ادەتكە بارعانىن ەستىپ قالامىز. مۇنداي ۇلتتىق قۇندى­لى­عىمىزعا جات, ادامگەرشىلىك قا­سيەتتەن الشاق دەرەكتەر جاس ۇرپاق ءۇشىن دەرتتەن دە جامان. شەتەلدە وقىعانداردىڭ اراسىندا دا “جاق­سى ءومىردى” قيماي, ەبىن تاۋىپ, جات جۇرتتىڭ ەسىگىندە قالىپ جاتقاندار دا كەزدەسەدى. ەلجاندىلىق قاسيەت – وتا­نى­نا, حالقىنا دەگەن ادال قىزمەتپەن ولشەنەدى. قازاق مەملەكەتىنىڭ ىرگەتاسىنىڭ بەرىكتىگى ۇلتجاندى, باتىل, جان-جاقتى ءبىلىمدى ازاما­تى­نا بايلانىستى ەكەنى تاعى اقيقات. ولاي بولسا, بايلىق ار مەن ابىرويدان بيىك ەمەس ەكەنىن تۇيسىنسەك كەرەك. كۇمىسجان بايجان, الماتى وبلىسى.