مىناۋ عاسىر – نۇرلى عاسىر, سەن ونى ماڭگىگە الديلە!
اينالايىن, دومبىرا سەنىڭ بار بولمىسىڭ قازاقتىڭ ساف بولمىسى ەمەس پە؟! قازاقتىڭ ايماڭداي اقىنى قادىر مىرزا ءالى: «ناعىز قازاق, قازاق ەمەس, ناعىز قازاق – دومبىرا», – دەپ سەنىڭ تاعدىرىڭنىڭ ءتىنى تەكتى حالىقپەن ساباقتاسقانىن جىرمەن ايشىقتادى. ال بۇگىنگىلەر شە؟! بۇل جاعىنا كەلگەندە قارىس ماڭدايعا باسىلعان تاعدىرعا ايتام مىڭ تاۋبە! ويتكەنى بار عوي, دومبىرا, ۇلتتىق اسپاپ سەن بولساڭ, ۇلتتىڭ ۇلى مەن بولسام, سەن ءۇشىن سونشا شاتتاندىم, الەمگە قازاقپىن دەپ ماقتاندىم!
مىنا ءداۋىر – مۇڭلى ءداۋىر, سەن ونى ماڭگىگە تەربەت!
انتقا بايلاپ, اپتىعىمدى باسىپ, وزىڭمەن ويشا سىرلاسىپ, كەشەگى كۇندى قوزعاسام, كوڭىلىم تولقيدى دا تۇرادى. وشاعى وتتان تۇسپەگەن ۇلتىمنىڭ تاعدىرىنا ارقاۋ, تەكتىلىگىنە تىرەۋ بولىپ, بابالارىمنىڭ كەندى كەۋدەسىنەن كۇي بولىپ قۇيىلعان دا سەن ەدىڭ عوي, دومبىرا! «قارعا دا بويلى قازتۋعان, قارعاداي بويى بولسا دا, العىس العان حالقىنان» دەمەكشى, قازتۋعانداي جىراۋلاردىڭ دا اسقاق ءانىن قۇدىرەتىڭ ارقىلى جۇرەككە قوندىرعانبىز. سەنىڭ ارقاڭدا!
شىنى كەرەك, جۇرتىنىڭ قامىن ويلاماس, جۇرتپەن بىرگە تويلاماس, ايىلى ءبۇتىن اتتىدان جاياۋ دا ءجۇرىپ كەك العان جاياۋ مۇسا بابانىڭ, سەكسەن كولدى تەربەگەن, وقجەتپەستى تەڭسەلتىپ, كوكشەنىڭ كەرىم اسپانىن بۇلت استىندا قالدىرماي, سەرىلىكپەن كۇن كەشكەن اقاندايىن اردانىڭ, يىعىنا ىلمەي قۇل شەكپەن سەزىمنىڭ قىلىن مىڭ شەرتكەن, ءلايلىم-شىراق دەپ اندەتكەن ءبىرجان سالدىڭ اندەرى سەن ارقىلى حالقىمنىڭ قامباسىندا قالدى قازىنا بولىپ. مىناۋ قۇس قاناتى تالاتىن سايىن دالا سوزگە بۇلاق, ويعا سۇلەي تەكتىلەرىمنىڭ سازىنا تولدى. سەنىڭ ارقاڭدا!
مىناۋ الەم – جۇرەكسىز الەم, سەن ونىڭ جانىن ءجىبىت!
