– جالپى, ءبىز نە جازىپ ءجۇرمىز, قاي مانەردە, كىم تۇرعىسىندا, قۇراعان سويلەم بايانداي ما, سۋرەتتەي مە, تالقىلاي ما, قايسىندا بەيتاراپتىلىق كوپ, نەسىندە پافوس باسىم, فالش قايدان تۋادى, ارزان دۇنيە قايتىپ ءماتىن ىشىنە كىرەدى, جاعدايدىڭ شىرقىن, جاعىمدى – جاعىمسىزدىڭ كوركىن, قالىپتاسقان قارىم-قاتىناستىڭ ەركىن, قاقىن بۇزىپ, جان-جاعىن جايپاپ, سايىپقىران ەردىڭ بەينەسىنە كۇيە جاعىپ, قاھارمان وبرازدىڭ ومىرىنە ويران سالىپ, جالعان سويلەپ, قورىتىندىعا كولەڭكە ءتۇسىرىپ, تۇنىعىن لايلاپ, كەڭىستىگىن جايلاپ, ۋاقىتىندا سايران قۇرىپ, ىزدەگەن ىزگى نيەتىن ىزىمەن جويىپ, وسىرگەن جاقسىلىق وسكىنىن قىناداي قىرىپ, وي ورىسىندە وپاسىزدار ءورىپ جۇرەدى, شىنايىلىقتىڭ تىلەۋىن تىلەپ, ادالعا جاق, ارامعا قاس بوپ ءومىر سۇرگەندە... اۆتور, جازۋشى جازىپ جاتىپ وقىرمانعا جولداعان ۋاقيعانىڭ, سورىن قايناتتى.
ۋاقيعا – ماعىنا تۋدىرۋشى, قارىم-قاتىناس قۇرالى ءتىل – جەتكىزۋشى. سويلەمنىڭ رەتى – كوركى ەمەس, ماعىنا شارتى. ءماتىن سويلەمدەردەن تۇرادى, سويلەم – سوزدەردەن, ءسوز – تاڭبالاردان. ءبىر تاڭبا – ءبىر ءارىپ – ءبىر دىبىس. سوسىن, ءبىر ءتارتىپ. دەمەك بىرنەشە دىبىستىڭ تاڭبالانۋى اكۋستيكالىق وبرازدى قۇرايدى, اكۋستيكالىق وبراز تۇسىنىكتى بەلگىلەيدى.
شىعارما تاقىرىبىن اتاۋىنان كورەمىز, بىراق اۆتوردىڭ اتى-ءجونى قانشالىقتى قاجەت, چەحوۆ اڭگىمەنىڭ باسى مەن سوڭىن قيىپ الۋ كەرەك دەگەن وسيەت ايتتى, مەن, كەرىسىنشە, كىرىسپەسى مەن كۇرمەۋىن قالدىرىپ, ورتاسىن ويىپ الىپ تاستاۋ قاجەت دەر ەدىم.
تۇسىنىكسىزدىك تابيعاتى, سيپاتى قاساقانا نە ادەيى كورسەتىلۋى ءتيىس ەمەس, بىراق كومەسكى ءماتىن انىق سويلەمنەن ارتىق.
سوزدە مەتافورا عانا تەرەڭ. بىرجاقتى مەتافورا جوق. مەتافورا – سان قىرلى. ادەبيەت انىقتاماعا كونبەيدى, انىقتاماق ارەكەتى – نەعايبىل. ول ءتول زاڭىنا عانا باعىنادى.
اقىلدى ويدىڭ عۇمىرىن شەكسىز ءماتىن, كۇڭگىرت ءمانى عانا ۇزارتا الادى. ون سەگىز مىڭ عالامدا ون سەگىز مىڭ ونەر بار.
ونەردىڭ اقيقاتى قاشاندا – سولقىلداق, ون ەكى ءورىم قامشىداي, قاي قىرىمەن تيسە دە اششى.
الەمتانۋدا, ءتىپتى, ادامتانۋدا, ادەبي تىلدەن گورى انشەيىن ءتىلدىڭ (احمەت بايتۇرسىن ۇلى) قارىمى دا, قابىلەتى دە زور. فيلوسوفيادا مويىندالعان, عىلىمدا دالەلدەنگەن, ەسكى اقيقات, تاڭعالىپ قاجەتى بار ما ەكەن.
ءبىز بىلمەيتىن شىعارمىز, ءبىلۋىمىز دە, استە, مۇمكىن ەمەس. ادەبيەت دەگەنىمىز نە, باسىنا تۋعان ءبىر زامانعا دا توتەپ بەرە المادى, جۇرت كىتاپ وقۋىن دوعارىپ ەدى, قالامگەردىڭ توز-توزى شىقتى, بىراق سوندا دا, كومەكتەسىپ الەكپىز, قولداۋعا تىرىسامىز, قۇرمەتىمىز ايعاق, قۇشاعىمىز اشىق, الايدا سۇراعىمىز كوپ, ءبىز ونى قالاي ءتۇسىنىپ ءجۇرمىز.
الدە, ادەبيەت ادامنىڭ ءوزى مە, جوق, قوعامدىق قاتىناستاردىڭ ايناسى ما, مۇمكىن, سالدارى شىعار, دالىرەك, سەبەبى مە.
راسىندا, ءبىز ادەبيەتتىڭ نە ەكەنىن بىلمەي جازامىز. ءبىلىپ جازۋ دا شارت ەمەس. ءارى جازا الماي جۇرگەنىمىز بىلمەگەندىكتەن ەمەس, قوعامنىڭ كوڭىلى سۋىدى, وقىرمان كىتاپتان الىستادى, اجىرادى, ەندى – تانىمايدى.
بەيتانىس وقىرمان, ءبىز ەندى سەنى مازالامايمىز, جازباۋىمىز دا مۇمكىن, بۇرىن جازعان راقات ەدى, قازىر جازباعان دا باقىت, ەشكىمگە تاۋەلدى ەمەسسىڭ, كوزىمىزدى ساتىپ, كومەك ىزدەپ جۇرمەيمىز, ونەردى ايتىپ ورەكپىگەندى دە توقتاتامىز, ءبىز, جازۋشى قاۋىم, تاريحقا كەتتىك, بۇ جاقتاعى تاريحتى ءبىز جازىپ بولدىق, ەندى و جاقتاعى تاريح قىزىقتىرادى, بىراق قاي جولمەن, قانداي سوقپاقپەن وتپەكپىز, «قالاي تۋعانىمىز ەسىمىزدە جوق, قالاي ولەتىنىمىز تاعى بەلگىسىز» (گەرمان مەلۆيلل, الەكساندر سولجەنيتسىن), ء«ولىم تاجىريبەسى» كىمدە بار (البەر كاميۋ), پەندە بالاسى ولىمنەن قايمىقپايدى, بەيباق ءومىردى قيمايدى, ويدان شارشادىق, شىعارماشىلىق مەحناتتان قاجىدىق, زاتتاي توزدىق, ايتپاقشى, ونەر قازانى قابىلداماعانىمەن, اجالدى مويىنداماعانىمەن, تابيعاتىن تۇسىنبەگەنىمەن ۇلى (وسيپ ماندەلشتام).
مەنى قازىرگى ۋاقىت قالىپتاسىپ وتىرعان جاعدايلار جازۋدان دا قاتتى ويلاندىرادى, ۇرەيلەندىرەدى, مازالايدى.
كونە مىسىردا اتاقتى ادامنىڭ ابىروي-بەدەلىن ءتۇسىرۋ ماقساتىندا قويىلعان ەسكەرتكىشىنە جاساعان قاتەلىكتەرىن ءتىزىپ جازىپ قويادى ەكەن, تاقتاعا تۇسكەن بۇل جازۋلار بۇگىنگى زامانعا دەيىن جەتتى, ول بەيباقتار ەندى ءبىزدىڭ الدىمىزدا دا ماسقارا بولدى.
– «وقىرمان كىتاپتان الىستادى» دەگەن الاڭىڭىز, ارينە, ورىندى. دەگەنمەن, جاس ۇرپاققا, جاقسى كۇندەرگە سەنەيىك.
