اقيىق اقىن ايدىن كولگە اققۋ بولىپ ورالعان دەسەدى. ءدال تۋعان كۇنىنىڭ قارساڭىندا. ءتۇن قىسقارىپ, تۇمان سەيىلگەن شاقتا اق قاناتتى قۇستار اقىق جىر يەسىنىڭ ارمانىن ارقالاپ كەلگەن قاراسازعا. قانداي عاجاپ قويىلىم دەسكەن مۇقىم قازاق. اقجۇرەك اۋىل جۇرتى بۇل وقيعانى جاقسى ىرىمعا بالاپ, مۇزبالاق اقىننىڭ «سالەمى» دەپ سۇيىنگەن سول ساتتە. بايتاق دالا قاسيەتتى قارا ولەڭنىڭ شالقار كوشى قاراپايىم قاراسازعا قايتا كىدىرگەندەي كۇي كەشتى. «جەتىم كولدى» جەتىمسىرەتىپ كەتكەن كيەلى قۇستار قاراسۋدى اينالا ۇشىپ, قيقۋلاپ كوڭىل تولقىتقان-دى. توقسانعا اياق باسقان الىپ اقىننىڭ مەرەيتويىنا تابيعات-انا توسىن سىي جاساعانداي, جۇرەگىمىز ءبىر ەلەگىزىپ ەدى. مىنە, بۇگىن سول مەيىرىمدى مەزەتتەن جىل اتتاپتى.
قاراسۋدى قوينىنا الىپ, قارا ولەڭگە قايىق بايلاپ, جايلاۋ جاعاسىندا ەكى اقىن جاتاتىن ەدى. كورگەن جاننىڭ ءالى كوكەيىندە سايراپ تۇر سول سۋرەت. سوندا مۇقاعالي: ء«اي, ەركىن ء(ىبىتانوۆ) ءتۇبى وسى اۋىلدى مىنا جومارت جۇرت مەنىڭ ەسىمىممەن اتايتىن بولادى. كوردە تۇر», دەپ كوڭىلى شالقي سويلەپ, جىرىن جالعايتىن. سوزدەن ەسە جىبەرسە, جىر جۇيرىگى ەركىن ءىبىتانوۆ بولار ما؟ تاۋىپ ايتاتىن ادەتىنە سالىپ, اسپاي-ساسپاي: «مۇقا, مۇقا ساعان-اق سىيلادىم سول شاعىن اۋىلدى. ماعان اۋداننىڭ اتىن بەرسە دە جەتەدى» دەپ ورايىنا جىعىپ, اعاسىنىڭ الدىن وراپ كەتىپتى. قاراسازدىڭ قوس پەرزەنتىنىڭ ايتقانى ايداي كەلدى. قازىر «قاراساز» ەل اراسىندا «مۇقاعالي اۋىلى» اتانىپ كەتتى. ال اۋدان اتى ءىبىتانوۆتىڭ باباسىنا بۇيىردى.
بۇگىندە سول ەسكى جۇرتتا ەسى كىرگەن بالادان ەڭكەيگەن قارتقا دەيىن مۇقاعالي جىرىمەن ءشول باسادى. تاربيەنىڭ ءبىر تارماعى ىسپەتتى. كوشەدەن جولىقتىرعان قىز-كەلىنشەكتى توقتاتا قالىپ سۇراي قالساڭىز, اقىن جىرىن جاتقا ايتۋعا بار. شالكودەنىڭ ءار توبەسى مىڭعىرعان مال, جاياۋدىڭ اياعى باتپاس قالىڭ نۋ, بۇلاق بويلاعان ءتۇتىن, ءبارى-ءبارى مۇقاعالي جىرلاعانداي مەنمۇندالاپ تۇرادى. اۋىق-اۋىق اققۋىن جوقتاعان ايدىنداي, اشىق اسپان عانا اقىنىن جوقتاپ ءان ايتاتىنداي...
