سول جىلى مەن قازاقتىڭ اۋىل شارۋاشىلىعى ينستيتۋتىن ءتامامداپ, ەلگە كەلگەن ەدىم. جوعارى وقۋ ورنىن بىتىرگەن سوڭ, تالدىقورعان ماڭىندا 3 ايلىق اسكەري جيىندا بولىپ, ءالى قىزمەتكە تۇرا قويماعان ەدىم. كەلگەن قوناقتار ءبىزدىڭ ۇيىمىزگە ءتۇسىپ, مەرەيىمىز ءوسىپ-اق قالدى.
ول كەزدە اكەمىز شارۋاشىلىق كاسىپوداق كوميتەتىنىڭ توراعاسى بولىپ ىستەيتىن. كەشكە تەاتر تارلاندارى اتاقتى «انا – جەر-انانى» كورسەتتى. سپەكتاكلدى كورۋگە اۋىلدىڭ تايلى-تاياعى قالماي كەلىپ, قويىلىم بىتكەننەن سوڭ حالىق ارتىستەردى ساحنادان جىبەرمەي تۇرىپ الدى.
سودان قوناقتار ۇيگە كەلىپ, شاي ۇستىندەگى كوڭىلدى وتىرىستا حالىقتىڭ ونەرگە دەگەن ىقىلاسىنا ريزا بولىپ وتىرىستى. داستارقان باسىندا وتىرعانداردىڭ وتىنىشىنە ساي ءسابيرا اپاي كوپ سوزگە كەلمەستەن انا وبرازىنا كىرىپ, كوز جاسىن توگىپ جىبەرىپ ونەرىن كورسەتكەندە وتىرعاندار ىقىلاسپەن قوشەمەت كورسەتىستى.
ال مەنىڭ انام قۇمان اعاعا قاراپ: – مەرۋەرتتى دە الا كەلمەگەن ەكەنسىز, ءوز كوزىمىزبەن كورەر ەدىك – دەگەندە, قۇمان اعا ك ۇلىپ: – ايتپاڭىز اپاي, ءوزىم دە ساعىنىپ ءجۇرمىن مەرۋەرتتى, – دەپ جۇرتتى دۋ كۇلدىرگەن ەدى.
مىنە, سول كەزدەسۋدەن قالعان بەلگى رەتىندە وسى سۋرەتتى ءالى ساقتاپ كەلەمىن.
ساپار ىزتىلەۋوۆ
قوستاناي وبلىسى
