قۋ ۋاقىت ورنىندا تۇرا ما: كەيىن اقىنى كوپ الماتىنى دا كوردىك. الگى اقتاپ العان جىلاۋىق اقىندى دا كوردىك. ءبارىن-ءبارىن سەزىپ, بىلدىك. ءتىپتى, بەتپە-بەت كەلىپ, اشىق-جارقىن سويلەستىك. اسىرەسە جازۋشىلار وداعىندا اقىن-جازۋشىلار كوپ جۇرەدى. جاسى بار, جاسامىسى بار – ءبارى. وزدەرى «قاسيەتتى» دورباسىن ارقالاپ, ارا-تۇرا قولىن سەرمەپ اڭگىمە ايتقاندى وتە-موتە جاقسى كورەدى. دىڭكەڭ قۇرىپ تۇرسا دا تىڭدايسىڭ. ويتكەنى ول اقىن عوي.
– سەن مەنى تانيسىڭ با؟
– شىرامىتىپ تۇرمىن, اعا (تانىماساڭ دا وسىلاي ءسال وتىرىك ايتاسىڭ).
– مەنىڭ مىناداي كىتاپتارىم بار.
– ا-ا-ا, ءجون ەكەن.
– سەن ءوزىڭ جازاسىڭ با؟
– ءيا.
– مەنى وقىپ پا ەدىڭ؟
– جوق, وقىماپپىن (بۇ جولى شىنىڭدى ايتاسىڭ).
– مەن تۋرالى جازساڭ, ۇلكەن جاڭالىق اشاسىڭ.
– كورەمىز عوي ەندى…
– ۇيىمە كەلىپ, قالاي جازاتىنىمدى كورسەڭ, ءتىپتى تاڭعالاسىڭ.
– ا-ا-ا.
– مىنە, مىناۋ مەنىڭ ولەڭ كىتابىم. وتە قىزىق.
– جاقسى, وقىرمىن.
– مەنى تەلەديداردان كوپ كورسەتەدى. ۇمىتىپ تۇرعان بولارسىڭ.
– بالكىم…
– سەن مەنىڭ تەلەفونىمدى جازىپ ال. 272 ….
– جازدىڭ با؟
– ءيا, ءيا, جازدىم.
– مەنىڭ تاريحىم قىزىقتىرسا, حابارلاس.
– ماقۇل. ساۋ بولىڭىز! اسىعىپ تۇر ەدىم…
– مەنىڭ اشىلماعان سىرلارىم كوپ. وكىنبەيسىڭ.
– جاقسى, اعا...
P.S.: بۇل ءبىرشاما جىل بۇرىن بولعان وقيعا-تىن. جانى ولەڭگە ەمەس, ماقتانعا تولىپ قالعان الگى اقىن اعالارىمىز قازىر ءتىپتى كۇشەيىپ العان. باياعى كىتابىن قۇشاقتاپ, اركىمگە ءبىر ۇستاتاتىن جايدارى مىنەز جوق. ويتكەنى ول ۇلكەن ادامعا اينالعان.
