قارعالار
«ەي, اسپاندا ۇشىپ جۇرگەن قارا كىتاپ...»
مۇحاممەت سالىق
كۇزدىڭ قارا سۋىعىندا اراققا سىلقيىپ تويىپ الىپ, اۋىل شەتىندەگى اعاشتىڭ تۇبىندە جاتقان بىرەۋگە قاراپ, قارسى اعاشتاعى قوس قارعا تۇمسىعى جىبىرلاپ, سىلەكەيى شۇبىرىپ, «مىنا نەمەنىڭ ەتىن شوقىپ جەپ ءبىر مارقايىپ قالساق» دەگەن ءتاتتى قيالدىڭ جەتەگىندە تۇر. جاسامىس قارعا جانىنداعى جولداسىنا قاراپ:
– بۇل ادام دەگەن ماق ۇلىقتىڭ ەتىنەن ءدامدى ەتتى جەپ كورگەنىم جوق. اتتەڭ تىرىسىنە شاما كەلمەيدى, ولگەنى – جەر استىندا, تۇمسىق جەتپەيدى, – دەدى كۇيىنە سويلەپ.
– ونىڭ راس. بىراق كەزىندە وسى دالادا ولىكتەر جەر-جەردە تىرايىپ-تىرايىپ جاتتى ەمەس پە؟ پاح, شىركىن! سوندا تەك نارەستەلەرىنىڭ جۇمساق ەتىن تاڭداپ ءجۇرىپ, قارنىم جارىلعانشا شوقىپ ەدىم. عۇمىرى كەلتە قارعانىڭ باسىنا مۇنداي باق ءبىر-اق مارتە ورنار, – دەدى ەكىنشىسى.
– ە, ونداي ساۋىق قۇرعان بەرەكەلى كەزدەر بۇل دالادا تالاي بولعان, – دەپ, جاسامىس قارعا «قارق» ەتىپ ءبىر كۇرسىنىپ الدى.
اتتەڭ...
وماربەك نۇرداۋلەت
