ءادىلىم-اي, ادەكەم-اۋ!..

سوندا جاماندىققا قيماي, «ەر جىگىت قوي, اۋرۋىنا وڭاي­لىق­پەن بەرىلە قويماس, مەديتسينا دا دامىعان», دەپ ءوزىمدى ءوزىم جۇباتقانمىن.

ەندى مىنا سۋىق حاباردى ەستىپ وتىرمىن.

سول سۋىق حابار جۇرەكتى قى­سىپ, وكپەنى ورەكپىتكەنىمەن, سانا شىر­كىندى ساپىرىلىستىرىپ, ءتۇۋ, سوناۋ 1961 جىلى تانىس­قان­نان باس­تاپ كۇنى بۇگىنگە دەيىن جال­عاس­قان دوستىعىمىزدىڭ ءار كە­زەڭ­ىن ەسىمە تۇسىرە بەرەدى.

ۇستازدارىمىزدان ءدا­رىس تىڭ­داپ, ارتى­نان كىتاپ­حا­نا­نىڭ وقۋ زالىنا بارىپ, اۋدي­تو­ريا­­­داعى «كايپىمىزدى» ودان ءارى جال­عاس­تىراتىن كەز­دەرىمىزدى ايت­سايشى! قالتامىزداعى سوڭعى تيى­نى­مىز­عا قۇراستىرىپ العان قارا نانعا قارىندى قامپيتا توي­دىرىپ, سوعان شالا بايىپ قوقيلاناتىن شاقتار...

وقۋ بىتىرگەن سوڭ سەن بىردەن رەس­پۋب­ليكانىڭ باس گازەتى «سوتسيا­ليس­تىك قازاقستانعا» قىزمەتكە قابىلدانىپ, ءبىر كۇندە بۇكىل ەلىمىزگە ايگىلى جۋرناليست بولىپ شىعا كەلدىڭ. كەيىنىرەك, بۇل گازەتتە مەنشىكتى ءتىلشى بولىپ مەن دە جۇمىس ىستەدىم. سول كەزدە جامبىل وبلىسىن باستان-اياق شارلاپ ەدىك-اۋ. ەكەۋمىزدىڭ دە تۋعان جەرىمىز مويىنقۇمنىڭ كۇنگەيىندەگى قاتار جاتقان اۋىل­دار بولعاندىقتان دا العاشقى اڭگىمە, حيكاياتتارىمىز دا وسى قۇم, قۇم ادامدارى تۋرالى بولىپ شىقتى...

تاعدىر سەنى اۋىر سىنعا سالدى. ۇلىڭ ايداردى وزىڭنەن بۇرىن اكەتىپ ەدى ومىردەن. سونىڭ كۇيى­گىنە شىداي المادىڭ با؟ كۇرت ءتۇستىڭ-اۋ, ءادىل. قايتەيىن. داريعا مەن بالالارعا بەرىك بول دەگەن­نەن باسقا شارا جوق. باقۇل بول, باۋىرىم!

ەلەن ءالىمجان