تاڭ بوزىنان بەس-التى كىسى ساياتشىلىق قۇرىپ, اتقا قوندىق. اۋەلدە كۇن اشىق بولاتىن. بىرتە-بىرتە اۋا رايى وزگەرىپ, ءبىز تاۋ بوكتەرىنە جەتكەن كەزدە اينالا توڭىرەكتى تۇمان باستى. سوندا دا بولسا قيقۋلاپ, اڭ ۇركىتىپ كەلەمىز. ءبىر ۋاقتا تاسا-تاسادان شىعىپ, قاشا جونەلگەن تۇلكىلەردىڭ سوڭىنان: «قاندى باسىن بەرى تارت!» دەپ, بۇركىتتەردىڭ توماعاسىن سىپىردىق.
بيىكتەن شۇيلىگىپ تۇسكەن اۋەلگى قىران لەزدە قايتا سەرپىلىپ, كوككە كوتەرىلدى. سەبەبى, ايلالى تۇلكى تىك شاپشىپ, ايبار كورسەتىپ تۇرا قالعان ەكەن. بۇركىتشىلەر مۇندايدا «تۇلكى كەردى!» دەيدى. كەرگەن تۇلكىگە قىران بىردەن تۇسە المايدى.
ءبىر قىزىعى, العاشقى ەكپىنىنەن اينىپ, كەرى سەرپىلگەن قىران ءوزىنىڭ جەردەگى ولجاسىنا قايتا شۇيىلگەندە تاعى ءبىر كەدەرگىگە تاپ بولىپ, ەلەكتر باعانالارىنىڭ اراسىنداعى سىمعا سوعىلىپ, جالت بۇرىلدى...
مىنە, وسى ساتتە الگى تۇلكىگە ەكىنشى بۇركىت تونە ءتۇسىپ, شەڭگەلىن سالدى. ال اناۋ, سىمعا سوعىلعان قىران بولسا, ءوز باعىتىنان اۋىتقىپ بارىپ باسقا تۇلكىگە ءتۇستى.
ياپىر-اي, اڭشىلىق دەگەندى قويساڭىزشى بۇل!.. ءتۇرلى-ءتۇرلى قىزىقتارعا تاپ بولاسىڭ عوي.
ءوز قىرانىنىڭ سىمعا سوعىلىپ, باسقا تۇلكىگە تۇسكەنىن اڭداماي قالعان بۇركىتشى كەيىنگى شۇيلىككەن قىراندى اجىراتىپ الىپ جاتىپ:
– وي, وي, مىناۋ مەنىڭ بۇركىتىم ەمەس قوي! – دەپ ساسقالاقتاپ, باسىن شايقاي بەردى.
ءبىز ك ۇلىپ:
– اپىر-اي, ءا؟! – دەپ ءوپ-وتىرىك تاڭعالعان بولامىز.
مىنە, جىگىتتەر, اڭعا شىققاندا وسىنداي-وسىنداي قىزىقتاردى باستان كەشىپ, ازىلدەسىپ, ك ۇلىپ جۇرەمىز.
شىركىن, قانسوناردا اتقا قونىپ, قۇس سالىپ, اڭشىلىق قۇرىپ قايتۋ دەگەنىڭىز, ەر ازاماتتىڭ كوڭىلىن سەرگىتىپ, دوستىعىن نىعايتىپ, جان دۇنيەسىنە ساۋلە تۇسىرەتىن ءبىر عانيبەت قوي.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
