ء دۇلدۇل
ايداعار ەدى – تەگىم.
تۋىپ ەم
ارعىماقتاردان قايىرعان.
شۇرقىراي شىعىپ تەڭىز تۇبىنەن,
اي استىندا عانا جايىلعام.
جۇتىنا كەتسەم جەلىگە بايلاپ,
كەكىلىم سۇيگەن كوك اسپان.
قۇتىرا كەتسەم بورىمەن ويناپ,
جەتكىزبەي جۇيتكىپ بەل اسقام.
و, قامبار اتام, قۇلاگەر بابام,
قايداسىڭ اعام – كوكمويناق.
قاقپايلاپ ۇرىپ, مىنا كەر زامان,
بارادى ءبىزدى وتقا ايداپ.
توبەمنەن بۇگىن كۇشىگەن ۇلىپ,
قانسىراپ قالعان ق ۇلىن ەم.
توبەل جۇلدىزىڭ تۇسىمە كىرىپ,
كىسىنەپ شىعام تۇنىمەن.
تابايىن قايدان سەنسىز باعىمدى,
قالدىردىڭ با ەندى جۇرتقا يەن,
قىرىق ءۇش كۇندىك كەمشىن بابىمدى,
قىمىزبەن جازعان قۇرتقا-يەم!
ءسىرى تابانىڭ جولداردى قاجاپ,
“سەنىمەن جانىم ەگىز” دەپ.
سەن ءتىرى بولساڭ, قوبلاندى-قازاق,
كەلەرسىڭ ءبىر كۇن مەنى ىزدەپ!
تابارسىڭ ءبىر كۇن مەنى ىزدەپ...
***
ءىڭىر قاراڭعىسىندا كەلدى كوكتەم,
سول باياعى سەزىممەن, سول جۇرەكپەن.
قارلىعاشتىڭ باۋىرىن قاس-قاعىمدا,
قارىنداستىڭ كوزىندەي مولدىرەتكەن.
بىردە اعىتىپ شىدەرىن كوڭىل كەردىڭ,
مۇلدە جاڭا كەلەدى ومىرگە ەنگىڭ.
ەڭ العاشقى تامشىسى ءمولت ەتە قاپ,
شىمىرلاتتى قۇيقاسىن قوڭىر جوننىڭ.
قاراشىعىڭ سەكىلدى تالدىڭ ءبۇرى,
جاناشىرىڭ سەكىلدى ءار بۇلب ۇلى.
قولىڭ سوزساڭ ەركەلەپ,
ەمىرەنىپ,
جۇپارلانىپ قويادى بالعىن گ ۇلى.
قوزى ەنەسىن ىزدەيدى, ءسوز ەگەسىن,
سوناۋ بالعىن كۇندەردى كەزەدى ەسىڭ.
بالا مۇرتى تەبىندەپ بوزبالا – تال,
كورشى قىزدىڭ قاعىپ تۇر تەرەزەسىن...
***
كورشى جايىن ايتا كەپ, كوڭىل جايىن,
انام كەيدە كەلتىرىپ ءسوز ىڭعايىن.
ء“اپ-ادەمى بالا عوي, اينالايىن”
ۇلى ۇيلەنبەي قالارداي – سو(ل) ءبىر ۋايىم.
سول كورشى قىز جۇرسە دە اعا تۇتپاي,
ۇناتپاعان كۇيگە ەنىپ,
ءسال اسىقپاي.
“قارىنداس قوي ول ماعان,
قارىنداستى
قورعاۋ كەرەك, – دەيمىن مەن, – قاراشىقتاي”
مەنسىنبەسىن بىلەم عوي, قۇرداس قۇرلى,
ءبولدى دەيسىڭ, ايتپەسە, بۇل جاس كىمدى؟!
“اكەسى دە جاقسى ادام” اكەمە دوس,
ال, اناسى اناما سىرلاس قۇربى.
اناسى ءبىر جاقسى ادام, جوق نالاسى,
اتىمدى ايتسا العانداي شوققا باسىپ:
“كىشكەنتايمىن مەن ودان” دەيدى ەكەن قىز,
“مەن دە اكەڭنەن كىشىمىن” دەپتى اناسى.
نەگە ەكەنىن سول ءسوزىن اناسىنىڭ,
جاقسى كورەم جانىمداي ءالى وسى كۇن.
بىلدىرمەستەن ءجۇرىپ-اق تۋعان ايداي,
ءبىر-اق كۇندە بويجەتتى “قاراشىعىم”.
انالاردىڭ تىلەگى-اي, اپپاق تەگى,
بىزدەر ءۇشىن قويدى ەكەن ساقتاپ نەنى.
اندا-ساندا كەزدەسسەك قىمسىنامىز,
سول ۇياڭدىق – ءتاتتى ەدى,
ءتاپ-ءتاتتى ەدى…
تۋعان اۋىل – كىندىگىم ءجۇز بايلانىپ,
جەتتىم بۇگىن, جاز اۋىپ, كۇزگە اينالىپ.
“توي بوپ جاتىر كورشى ۇيدە” دەيدى اناشىم...
جۇرەك نەنى قيمايدى,
سىزداي قالىپ؟!
***
ءتاڭىر كۋا!
بەيعام, تىنىش ءتۇنىمدى
سەنى ويلاۋمەن ازايتتىم.
مەنى سۇيەتىنىڭدى
جاستىعىڭا ءسىڭىپ قالعان جاس ايتتى.
ءومىر كۋا!
شاشىمداعى اعىمدى
سەنى ويلاۋمەن مولايتتىم.
مەنى ساعىنعانىڭدى
قاراشىعىڭ ءسىڭىپ قالعان جول ايتتى!
***
ۇياتى قالماي, ومىردە ەندى جاسارعا,
ماحاببات ءولدى –
كۇناسىز ەدى كەشە ول دا,
ءتانىنىڭ عانا توياتىن ىزدەپ جالعاننان,
ۇرىنعان شىعار نە جارعا,
مۇمكىن,
نە سورعا.
ماحاببات ءولدى!
باسىنا كەلدى دوس, باۋىر,
اقيقات-ءولىم –
ساناعا سالماق,
ەسكە اۋىر.
جەرلەدىك ءتانىن, رۋحىن كوككە جىبەردىك,
كۇناسى كوپ ەد,
توزاققا سالماي كەش, ءتاڭىر!
ولتىرمەدى ەشكىم,
قاقپانىن قۇرىپ, قاس قىلىپ,
ماحاببات ءولدى!
مەڭدەگەن ءناپسى اسقىنىپ,
ماحاببات ءولدى!
بۇل دا ءبىر تۇسكەن جاپىراق,
سولق ەتە قالدى جاس شىبىق.
ماحاببات – جاپىراق,
جۇرەك پە, جۇرەك – تالشىبىق.
جىلايدى كەيدە, جاڭبىرعا, جاسقا مالشىنىپ.
قانشاما كوكتەم ورالدى قايتا,
جەتتى كۇز.
قانشاما جاپىراق قۋرادى, سولدى,
قان سۋىپ.
جىلاما ەندى!
جۇرەگىڭدى امان ساقتاعىن,
كەلەدى قۇستار, شۋلاتىپ جاپىراقتارىن,
كەلەدى كوكتەم!
ورانىپ ال دا اق قارعا,
ۇيىقتاي عوي قازىر,
و, مەنىڭ توپىراق – ءتانىم.
***
بۇل عۇمىردا سىر ايتامىن دەپ ءجۇرىپ,
تاعدىرىمدى تالاي جارعا قۇلاتتىم.
سۇلۋ قىزدى قۋانتامىن دەپ ءجۇرىپ,
جاقسى قىزدى جالعىزدىقتان جىلاتتىم.
جىر-عۇمىردا ازبايمىن دەپ ءجۇرىپ-اق,
كوپ دوسىمنان الاساردىم, كەتىلدىم.
جامان ولەڭ جازبايمىن دەپ ءجۇرىپ-اق,
جاقسى ءسوزدى جالعىزدىقتان ءولتىردىم.
