– تاڭ اتپاي ءتاتتى ۇيقىنى بۇزىپ, دەمالىس كۇنى تەلەفون سوعىپ جاتقان نەعىلعان جان بۇل؟ – دەپ, كەيىگەن ۇنمەن ءتىل قاتتىم:
– كىم ەكەن بۇل؟
– مەن, بيكەن اپايىڭمىن, اينالايىن, – دەدى. قارلىعىڭقى ءۇنىن سوزا تۇسكەن اكتريسا اپامنىڭ داۋىسىن جازباي تانىدىم. دەگەنمەن مۇندا كوشىپ كەلگەلى بىردە-ءبىر رەت ول كىسىنىڭ جاعدايىن سۇراپ, ادەيىلەپ تەلەفون سوقپاعانىما ۇيالىپ:
– اپاي, كەشىرىڭىز داۋىسىڭىزدى تانىماي قالدىم, – دەپ قاپەلىمدە قيپالاقتاپ, ءسوز تاپپاي قالدىم...
– سوڭعى ۋاقىتتا گازەتكە تەك قىسقا-قىسقا حابار-وشاردان باسقا تۇك جازباي ءجۇرسىڭ. ءتىپتى تۇشىنىپ وقيتىن ءبىر ماقالاڭ جوق. سەنى ارقاعا بارعاندا ارقالانىپ جازا ما دەسەك, قايتا كەرىسىنشە ارقاڭدى كەڭگە سوزىپ جىبەرگەنگە ۇقسايسىڭ. الدە ەندى وندا بارعاندا ء«اي, دەيتىن اجا, قوي, دەيتىن قوجا جوق» دەپ ءجۇرسىڭ بە؟ مەن مۇندا بولعانمەن, سەنىڭ ءار باسقان قادامىڭ مەن جازعانىڭدى سىرتتاي قاداعالاپ وتىرامىن. ول جاق قازىر توسىنە تۇرەن تۇسپەگەن تىڭ دالا سياقتى عوي, ەشكىم جازىپ ۇلگەرمەگەن تۇلعالار قانشاما؟ وزگەلەردىڭ قالام-قارۋىنا ىلىگىپ كەتپەي تۇرعاندا ءوزىڭ سولاردى ءبىرىنشى بولىپ جازىپ جاتساڭ, عانيبەت ەمەس پە! ۇزىن ءسوزدىڭ قىسقاسى, ساعان نەگە تۇك جازباي ءجۇرسىڭ دەپ قامشىلاپ ۇرسۋ ءۇشىن تەلەفون سوعىپ تۇرمىن, – دەدى.
– اپاي, كەشىرىڭىز, كەشىرىڭىز, – دەپ كۇمىلجىگەن كۇيى ءسوزىمنىڭ اياعىن جۇتىپ قويدىم.
– الدا-جالدا الماتىعا جولىڭ تۇسسە, ماعان سوقپاي كەتۋشى بولما. ايتاتىن ءبىر اڭگىمەم بار, – دەدى دە تەلەفوننىڭ تۇتقاسىن قويا سالدى... ايتايىن دەگەنىم, ءبىزدىڭ الدىمىزدا باياعىدا ءتۇزۋ باعىت-باعدار سىلتەپ, اقىل-كەڭەس بەرىپ وتىراتىن وسىنداي ارداقتى دا ايبىندى اپالارىمىز بولاتىن. ولار نە دەسە, ايتقاندارى زاڭ ەدى. تاپسىرمالارى ەكى ەتپەي ورىندالاتىن. ۇدايى قامشىلاپ وتىراتىن. ىزدەيتىن. سىرلاساتىن. ازعانتاي تابىسىمىزعا قۋانا بىلەتىن. سىناپ-مىنەگەندە بويىمىز سىمشا تارتىلاتىن. قازىر وسىنى ويلاپ وتىرساڭ, ول دا ءبىزدىڭ ماڭدايىمىزعا بۇيىرعان اللانىڭ باعى ەكەن. مۇنداي تۇلعالار قازىر وتە سيرەك. سوڭىنان ەرگەن جاس ۇرپاقتىڭ اياقالىسىنا باعا بەرۋ, اپالىق قامقورلىق, مەيىرىم, جالپى دالالىق, دانالىق كونە داستۇرلەر كومەسكى تارتىپ بارا ما, قالاي ءوزى؟
اققۇمانىن وتقا ءالسىن-ءالسىن باپپەن قىزدىرىپ, قايماق قاتقان قويۋ بۇيرا شايىن قۇيىپ وتىرعان كەزدەگى بياپانىڭ اجارى قانداي اشىق ەدى, شىركىن! تاڭعاجايىپ تەاتر الەمىنىڭ قىزىعى مەن شىجىعى ۇزا-ا-ا-اق باياندالار كەشتە ءمارت كوڭىلدى ەڭسەلى جاننىڭ اڭساۋلى جۇرەگىنىڭ ءلۇپىلىن سەزىپ, زور اسەرمەن تارقاساتىنبىز. بىردە «توعىسقان تاعدىرلار» تەلەحيكاياتىنا نە ءۇشىن ءتۇسىپ جۇرگەندىگى جايلى شەشىلىپ ءبىر اڭگىمەلەگەنى ءالى كۇنگە ەستەن كەتپەيدى. سول ساتتەر جادىمىزدا جاڭعىرىپ, سىڭعىرلاعان سازدى سىرلار ونەگە ورنەكتەرىمەن جۇرەك تورىندە جيۋلى تۇر. الماتىعا ات باسىن تىرەگەن ساپارلاردا بيكەن ريموۆا اپامىزعا سوقپاي كەتۋ مۇمكىن ەمەس ەدى. شاعىل قۇمداي ۋىسىڭدا سۋسىپ تۇرمايتىن زىمىران ۋاقىت-اي دەسەڭشى. ول كىسىنىڭ ومىردەن وزعانىنا كوزدى اشىپ-جۇمعانشا 17 جىلدىڭ قالاي سىناپتاي تەز سىرعىپ وتە شىققانىن سەزبەي دە قالىپپىز-اۋ.
وتكەنگە وي سالساق, قانشاما الدىمىزدا اقماڭداي اپالارىمىز بولعان. تەاتر ونەرىندە بيكەن اپامنىڭ ورنىن بولەك ساناساق, ونەردە تاعى سونداي-اق عيبراتتى تۇلعانىڭ ءبىرى, مارقۇم قوبىزشى تۇراحان سىدىقوۆا, سونداي-اق جاستارعا ءاردايىم اقىل-كەڭەسىن اياماعان گۇلباراش بايتوعاەۆا, قاليحان جانىبەكوۆا, گۇلبارشىن ءدۇرمانوۆا... سىندى تۇلعالاردىڭ ارقايسىسىن ءومىردىڭ ءبىر-ءبىر مەكتەبى مە دەرسىڭ.
سويتەسىڭ دە قازىرگى ادامدار اراسىنداعى سىيلاستىق سىزىعىنا كوز تىگەسىڭ, ەش تۋىستىعى جوق, بوگدە ادامدى ءسۇيىپ, وزىنەن كەيىنگى تال شىبىقتاي ءوسىپ كەلە جاتقان ورىمدەي وسكىندى تۋعانىنان كەم كورمەي, باۋىرىنا تارتاتىن, ومىردە اداسىپ جۇرگەن بەيباق جاندارعا تۋرا جول سىلتەپ, قولىنان كەلگەنشە قامقورلىق كورسەتەتىن, ونەگەلىك ۇلگىسىن تانىتاتىن جاندار باياعى ءبىر كەزدەگىدەي ءجيى ۇشىراسا بەرمەيدى ەكەن-اۋ دەگەن ويعا قالاسىڭ. سول سەبەپتى دە قازىر «ادامداردىڭ ءبىر-بىرىنە دەگەن مەيىرىم-شاپاعاتى ازايىپ كەتتى» دەگەن سىني سيپاتتاعى سوزدەر ءجيى ايتىلاتىن بولسا كەرەك. ال مىناداي تىنىش زاماندا ادامداردىڭ مەيىرىمى, باۋىرمالدىق سەزىمى باياعىدان دا قايتا ارتا ءتۇسۋى ءتيىس ەمەس پە؟ دەيسىز. وسىلار تۋرالى ويلانعاندا, جامالى جازداي, سەزىمدەرى سۇلۋ سازداي اجارلى اپالارىمنىڭ ايالى دا اياۋلى كوركەم بەينەلەرى كوز الدىما مونشاقتاي مولدىرەپ تىزىلە قالادى. قازىرگى جاستاردىڭ سونداي ارقا سۇيەر اپالارى بار بولسا, كىمدەر ەكەن, ءا؟
