ەسىك الدىنداعى قاز-قاتار تىزىلگەن ساماۋرىندار ساقىلداپ قايناپ تۇر. ۇلكەن قازانعا ەت اسىلىپتى. ارسا-ارسا اعاش قاقپاقتىڭ اراسىنان ىپ-ىستىق بۋ بۇرقىرايدى. مەن اجەمنىڭ ەتەگىنەن ۇستاپ, جان-جاعىما جالتاقتاپ قاراي بەرەمىن. كەنەت مال قورانىڭ تاساسىنان شىعا كەلگەن ءبىر توپ بالا بىزگە قاراي جۇگىردى. ەڭ الدىنداعى بىرەۋى:
– ە-ەي, قاراڭدار! قانات كەلە جاتىر! قانات! – دەپ قۋانا ايعايلايدى. سول سول-اق ەكەن, ونىڭ سوڭىنداعىلار دا قوسىلىپ:
– ۋ-ۋ-ۋ, قانات! قانات كەلە جاتىر! – دەپ شۋلادى.
سودان سوڭ بىزگە جاقىنداي بەرە بىرەۋى:
– جو-و-وق, ول ەمەس ەكەن! – دەدى قالت توقتاپ.
ءاپ-ساتتە ءبارى ىركىلىپ, الگىنىڭ جانىنا ۇيمەلەي قالدى.
«ول ەمەس ەكەن... قانات ەمەس ەكەن...» دەپ جاتىر ءبىر-بىرىنە سىبىرلاپ.
تابان استىندا جاڭاعى قۋانىشتارىنىڭ سۋ سەپكەندەي باسىلىپ, بوتەن بالا بولىپ شىققانىما تاڭدانىپ, ء ۇرپيىسىپ قالعان سياقتى.
تاپ سول ساتتە مەن دە ءوزىمنىڭ قانات بولماعانىما ىشتەي وكىنگەندەي بولدىم...
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
