21 اقپان, 2017

ورازگۇل

200 رەت
كورسەتىلدى
12 مين
وقۋ ءۇشىن
ايۆازوۆسكيدىڭ «توعىزىنشى تولقىن» اتتى اتاقتى كارتيناسىن كورگەن سايىن, نەگە ەكەنىن بىلمەيمىن, مەنىڭ ەسىمە ورازگۇل اسانعازى ورالادى. بالكىم, بۇل ورازگۇلدىڭ قات-قات شارۋانى قاتار الىپ, ۇنەمى قاربالاس تىرلىكتىڭ ورتاسىندا وتىراتىنىن كورگەنىمنەن بولار. راسىندا دا, ورازگۇلدىڭ ەشقاشان قول قۋسىرىپ قاراپ وتىرعانىن كورمەپپىن. ءتىپتى, ايەل زاتى قىزىعا ءسوز ەتەتىن ءارتۇرلى تاقىرىپتاعى بوس اڭگىمەسىن دە ەستىمەگەن ەكەنمىن. ەسەسىنە, ونىمەن جۇزدەسە قالساڭىز, ءتىل تاعدىرى, ەل تاعدىرى, ۇرپاق كەلەشەگى جايلى اڭگىمەگە قارىق بولىپ قايتاسىز. وندا دا ءبارى ءبىتتى, ءبارى كۇيرەدى, سۋ تۇبىنە كەتتىك دەيتىن ەڭسەڭدى تۇسىرەر جىلاۋىق ءسوز ەمەس, باردى بار, جوقتى جوق دەپ اشىق ايتا وتىرىپ, ىلگەرى باسپاي جاتقان ولقىلىقتاردى جولعا قويۋدىڭ ءتۇرلى ءادىسىن ويلاستىرىپ, كوڭىلگە قونىمدى ويعا كەلسە, بالاشا قۋاناتىنىن دا كوز كوردى. وسى ارادا ءبىر ايتا كەتەتىن جايت, ءاۋ باستا باسىن الا قاشسا دا, ورازگۇلدىڭ «ۋىسىنا» ءبىر ءتۇسىپ قالعان ادامداردىڭ ءبىرازىنىڭ كەيىننەن ناعىز ءتىل جاناشىرىنا اينالعانىن دا كوز كورىپ ءجۇر. وزىمىزگە بەلگىلى, ۇلتتىق رۋحىمىز, قا­زاقتى قازاق ەتىپ تۇرعان انا ءتىلىمىز ءالى دە تورگە وزا الماي كەلەدى. وعان كە­دەر­گى بوپ وتىرعان سانداعان سەبەپ تە بار. ايتسە دە ونىڭ ەڭ باستى سەبەبى – وزىمىزدە. ويتكەنى, ءبىزدىڭ ءبىرازىمىز وزگە تىلدە ءوزىن سۋداعى بالىقتاي سەزى­نە­تىن­دىكتەن, قازاق ءتىلىنىڭ اتى وزۋىنا اسا ءمۇد­دەلى ەمەس. ولاردىڭ قاتارىنا رۋحى ءال­سىز, ۇلتتىق ساناسى تاياز ادامدار مەن اي­نالاسىنا سەلقوس قارايتىن ەنجارلاردى قوسساڭىز, كەيدە دۇنيەدەن باز كەشىپ كەتكىڭ دە كەلەدى. الايدا, وسىنداي ادامداردىڭ ەشقايسىسىنان ورازگۇل كۇدەر ۇزبەيدى. ولاردى ورتاعا قايتارۋ, ءوز ۇلتىن سۇيۋگە ۇيرەتۋ قاجەت دەيدى. سوعان وراي ءار ورتادا ءجيى-ءجيى بولىپ, ءوز ۇگىتىن جالعاستىرۋدان تانعان ەمەس. بىردە اكادەميك رىمعالي نۇرعالي اعا­مىزدىڭ ءبىر توپ جىگىتتەرمەن اڭگى­مە­سى­نە كۋا بولعانىم بار ەدى. سول كەزدە الگى­لەردىڭ ءبىرى ورازگۇلدىڭ ءبىر ءوزى ءبارىن ىستەپ تاستايتىنداي, تىم جانىعىپ جۇرەتىنىن ايتىپ قالعان. ءدال سول ساتتە رىمعالي اعامىز اڭگىمەنى كىلت ءۇزدى دە: «ءاي, سەن نە ايتىپ تۇرسىڭ؟ سەن كىم, ورازگۇل كىم؟ بىلمەسەڭ, مەن ايتايىن, ورازگۇل مىنا تۇرعان سەندەر قۇساپ, ءۇزىپ-جۇلقىپ ارزان بەدەل جيناپ جۇرگەن ادام ەمەس, تۋراسىن ايتايىن, ءوز باسىم ونى مىڭ ەركەككە ايىرباستاماس ەدىم. ول مەنىڭ تۋىسىم دا, جەرلەسىم دە ەمەس, بىراق ونى كۇرەسكەر بولمىسى ءۇشىن سىيلايمىن. ءارى ورازگۇلدىڭ بويىندا ناعىز كۇرەسكەرگە ءتان قاسيەتتىڭ ءبارى بار. ول ەشتەڭەنى جورتا ىستەمەيدى, كوزگە ءتۇسىپ, كورىنىپ قالسام دەمەيدى. نە ىستەسە دە, بار ىنتا-شىنتاسىمەن كىرىسەدى. ويتكەنى, بويىنداعى كۇرەسكەرلىك رۋح ونىڭ مىنا سەندەرگە ۇقساۋىنا جول بەرمەيدى. ءيا, زاتى ايەل بولعانىمەن ناعىز ازامات سول. باتىر باۋكەڭدى دە كەزىندە تالاي ادام تۇسىنە المادى. ناقتىراق ايتسام, تۇسىنگىسى كەلمەدى. الايدا, ول توبىردىڭ كوڭىلىنەن شىعۋعا تىرىسپادى. اششى ايتسا دا, تۇششى ايتسا دا ءار ىسىمەن, ءار سوزىمەن بارشا قازاقتىڭ جۇرەگىنە ساۋلە ءتۇسۋىن مۇرات تۇتتى. ءپىل­گە ۇرگەن كاندەن ىسپەتتىلەر بالاعىنا جار­ماسسا دا, ولاردىڭ وزىنە دە, سوزىنە دە پىسقىرىپ قاراعان جوق. ورازگۇلدەن سول باۋكەڭە ۇقساس قاسيەتتەردى كورەمىن. ەن­دەشە, ءىسى مەن ءسوزى قابىساتىن, قازاققا كە­رەك ىسكە باتىل باستاماشى بوپ جۇرگەن ورازگۇلدى بۇگىنگىنىڭ باتىرى دەۋگە ابدەن بولادى», دەدى ول. ولاي بولسا, قاشاندا ءوز ويىن كۇل­بىلتەلەمەي اشىق ايتاتىن, ەشقاشان ءبى­رەۋدىڭ ىعىنا جىعىلا كەتپەيتىن, اششى بول­سا دا اقيقاتتىڭ ءسوزىن سويلەۋدەن تان­باعان, اۋزى دۋا­لى اعامىزدىڭ بۇل ءپى­كىرى ورازگۇلگە بەرگەن ەلىنىڭ باعاسى دە­سەك, بۇل ارتىق ايتقاندىق ەمەس. ءجا­نە بۇل سوزگە ءوز تاراپىمىزدان قو­سا­رى­مىز, ورازگۇلدىڭ شىنىندا دا ءوزى­مەن مۇ­راتتاس, نيەتتەس ادامداردىڭ ءبا­رىن تۋى­سىنداي كورەتىنى, دوس, باۋىر سا­ناي­تى­نى. ەڭ باستىسى, ءوزىم عانا بول­سام دە­­مەيدى, بىرەۋدىڭ جىلت ەتكەن جاق­سى­­لىعىن كورسە, قولتىعىنان دەمەۋگە تىرىسادى. سول كوپشىل مىنەزىنىڭ ار­قا­سىندا اينالاسىنداعىلاردىڭ ءبارىن ور­تاق ىسكە جۇمىلدىرىپ, قازاقتىڭ جو­عىن ءتۇ­گەندەۋگە مۇرىندىق بوپ كەلە جات­قا­نىن كوزىقاراقتى جۇرت جاقسى بىلەدى. بۇل ورايدا اتقارعان ءىسىنىڭ ءبارىن تىزبەلەمەي, سونىڭ بىرىنە عانا توقتالىپ وتسەك, بۇگىندە از عانا ۋاقىت ىشىندە ەلوردامىزدىڭ بارىنشا قازاقىلانىپ شى­عا كەلۋىنە ءبىز ەڭ الدىمەن وراز­گۇل باستاعان ءتىل جاناشىرلارىنا قارىز­دا­ر­مىز دەسەم, بۇرىندارى قازاقشا ءسوي­لەسەڭ, قاسقىر كورگەندەي ودىرايا, ءۇر­كىپ قارايتىن اقمولاعا قازاقى سيپات بەرۋ وڭاي بولماعانى انىق. ولاي دەيتىنىم, ورازگۇلدىڭ ۇستىنەن قارايتىن قانشاما ادام بولدى. قىزمەت بابىندا ولارمەن ساناسپاۋعا, تاك-تاگىنە كون­­بەۋگە شارا جوق. ونداي جاعدايدا وي­لا­عا­نىڭنىڭ ءبارىن ءوز ەركىڭمەن جۇزەگە اسىرۋ دا قيىننىڭ قيىنى. وعان وسى قالادا بۇرىننان تۇرىپ كەلە جاتقان جانداردىڭ دا انتونوۆكا, الەكسەەۆكا دەگەن اتاۋ­لاردان وپ-وڭاي ايرىلا سالعىسى كەلمەگەنىن قوسىڭىز. سونداي-سونداي ەرەسەن توسقاۋىلداردى ەڭسەرىپ, ەلوردامىزدان قازاقتىڭ ءيسى شىعىپ تۇرۋى ءۇشىن ورازگۇل باستاعان ءتىل جاناشىرلارى قانشاما تىرلىكتى جولعا قويدى دەسەڭىزشى. تاۋبە, سول ماڭداي تەر اقتالدى, ەلىمىزدەگى اتاعى اسقاقتاعان جەر مەن سۋدىڭ, اياۋلىلارىمىز بەن ارداقتىلارىمىزدىڭ ەسىمدەرى كوشە اتتارىن يەلەندى. بۇعان ارينە, ءاربىر قازاق وشكەنى جانىپ, ولگەنى تىرىلگەندەي قۋاندى. ال مۇنىڭ ءبارى الگى جىگىتتەر ايتقانداي, ورازگۇلدىڭ «جانىعىپ» ءجۇ­رىپ اتقارعان ىستەرىنىڭ ءبىر پاراسى عانا. وسىندايدا ەرىكسىز ەسكە تۇسەدى, اتاعىنان ات ۇركەتىن, ۇلكەن لاۋازىمدى قىزمەتتە وتىرعان شەنەۋنىكتەردى دە كوز كورىپ ءجۇر. سونىڭ ءبارى بولماسا دا, ءبىرازىنىڭ قان-ءسولى جوق سوزىنەن دە, ىسىنەن دە ەش ناتيجە شىققان ەمەس. سوندىقتان دا, ونداي ادامدار سول قىزمەتىنەن كەتكەن كۇنى-اق ۇمى­تىلىپ قالادى. ويتكەنى, ونىڭ ءوز ءمۇد­دەسى بولماسا, سول ورىندا وتىرىپ, اتقار­عان اۋىز تولتىرىپ ايتارلىقتاي جاق­سى ءىسى, ەسىمىن ەسكە سالار ارتىندا ءىزى جوق. سوندايلاردان زارەزاپ بولعان جۇرت­شىلىقتىڭ «اتتەڭ, سونداي شە­شۋ­شى بۋىندا وزبەكالى, ورازگۇل سياق­تى ازاماتتار بولسا, قازاقتىڭ جو­عى ءبىراز تۇگەندەلىپ قالار ەدى» دەپ ار­مان­داعانىنا دا تالاي رەت كۋا بوپ ءجۇر­مىز. بۇنى حالىقتىڭ ءوز ورتاسىنان قاي­ناپ شىققان قايراتكەر ۇل-قىزىنىڭ ەڭ­بە­گىن ورنىمەن باعالاۋى دەمەسكە لاج جوق. بۇل جەردە مەن ورنىمەن با­عا­لاۋى دەپ جايدان-جاي, ءسوز رەتىنە قا­راي ايتىپ وتىرعانىم جوق. ويتكەنى, كوپشىلىك ەلوردا باسشىلىعىندا وسى قالا­دا تۋىپ-وسكەن, وسى ورتادا قايناپ جە­تىلىپ, ءبىلىم العان, نەسىبەسىن تەرىپ, باي-باعلان اتانعان ازاماتتاردىڭ دا وتىر­عانىن جاقسى بىلەدى. ەلوردانى جا­ڭاشا تۇرلەندىرەم دەسە, ولاردىڭ دا قو­لىن ەشكىم قاققان جوق. قايتا ءىستىڭ ىعىن بىلەتىن ادام كەلدى دەپ قۋاندى, زور سەنىم ارتتى. تاعى ءبىر ايتا كەتەتىن جايت, وسى كۇنى قانداي ورتاعا بارساڭ دا, ءتىپتى توي-تومالاقتىڭ ۇستىندە دە شەندى-شەك­­پەندىلەر مەن باي-باعلاندارعا قۇ­­راق ۇشىپ, بۇل ءبىزدىڭ اسا قادىرلى قاي­­رات­كەرىمىز دەپ اسىرا اسپەتتەۋ ادەت­كە اي­نالىپ بارادى. ال شىن ءما­نىن­­دە قاي­رات­كەر دەگەن اتاۋعا كىمدەر لايىق؟ ەگەر سونىڭ باسىن اشىپ ال­عى­مىز كەلسە, بىرەۋلەردىڭ بار بولعانى قال­تاسى قالىڭ بولعانى ءۇشىن نەمە­سە ءارتۇرلى دەڭگەيدەگى اكىمدەردىڭ مەم­لەكەت قارجىسىنا ارا-تۇرا الدە­كىمدەردى «جارىلقاپ» (كوردىڭ بە, مەن قاندايمىن دەگەندەي, ونى تەلەارنالاردان كورسەتىپ) تاستاعانىنا بولا, ولاردى قايراتكەر دەپ اتاۋىمىز كەرەك پە؟ ارينە, ونداي قولدان جاساعان قايراتكەرلىك قاسيەتتى بىرەۋگە تاڭۋ ەڭ الدىمەن سول اسپەتتەپ تۇرعان ادامىڭنىڭ ۇياتىن تاپتاۋ ەكەنىن ءبىز نەگە ەسكەرمەيمىز؟ ءيا, كىمگە نە ايتساق تا, بالاعا اكەسىنىڭ شەكپەنىن جاۋىپ جات­قانداي كۇي كەشتىرمەي, اركىمدى ءوز بويىنا شاقتاپ ماداقتاعانىمىز ابزال بولار. وسىنى ەستە تۇتساق, ەل­­دىك ىسكە تالماي ءوز ۇلەسىن قوسىپ كە­لە جاتقان, ونىسىن بار سانالى ءومى­رى­نىڭ ءمانى سانايتىن, تەمىرقازىعى ىسپەت­تەس كورەتىن, ورتاق ىسكە قوسقان ۇلە­سىن ءوزىنىڭ ازاماتتىق پارىزىم دەپ بىلە­تىن, جاساعان ءىسى ءۇشىن ەشكىمنەن ماق­تاۋ دامەتپەيتىن, ورەسى بيىك ويىمەن جۇرتتى ارتىنان ەرتە الاتىن ادامدار قاي­راتكەر دەگەن اتاققا ابدەن لايىق. ال ­مۇنداي ادامدار قاتارىمىزدا كوپ تە, از دا ەمەس. سول ساناۋلىلاردىڭ ءبىرى ورازگۇل اسانعازى ەكەنىن دە قالىڭ قازاق جاقسى بىلەدى. ەڭ عاجابى سول, جىل وتكەن سايىن ورازگۇلدىڭ قايراتكەرلىك قاسيەتى شىڭدالا تۇسكەندەي. ءتىل تاعدىرىنا بايلانىستى ايتار يدەياسى دا, اتقارار شارۋاسى دا جەتىپ ارتىلادى. ول قاي ورتادا جۇرسە دە, جان-جاعىنا قازاقتىڭ ءيىسىن ءسىڭىرىپ, قازاقى رۋحتى وياتۋعا تىرىسادى. بۇل سوزىمە دالەل رەتىندە ءبىر قاۋىم جۇرت الدىندا داريعا نۇرسۇلتانقىزى ايتقان مىنا ءبىر اڭگىمەنى كەلتىرە كەتسەم, ەش ارتىقتىق ەتپەس. – ءبىزدىڭ ءماجىلىس دەپۋتاتتارى (ول كەزدە داريعا نۇرسۇلتانقىزىنىڭ پارلامەنت ماجىلىسىندە ۆيتسە-سپيكەر كەزى بولاتىن) ورازگۇل ارامىزعا كەلگەلى بەرى تەك انا تىلىندە سويلەيتىن بولدى. ويتكەنى, ءبارى ويلارىن وزگە تىلدە جەتكىزۋدەن ورازگۇلدەن تايساقتاپ تۇرادى. ءتىپتى, دەپۋتاتتاردىڭ الدىنا كەلگەن مينيسترلەر دە ودان سەسكەنىپ, انا تىلىندە ەسەپ بەرۋدى ادەتكە اينالدىرا باس­تادى – دەپ ءازىل-شىنىن ارالاستىرا ورازگۇل اپاسىنىڭ مەرەيىن ءبىر كوتەرىپ تاستاعان. ەگەر داريعانىڭ ءار ءسوزىن تەككە ايتا سالمايتىنىن ەسكەرسەك, بۇل ەل تىرلىگىنىڭ ءبىر-ءبىر ۋىعىن كوتەرىپ جۇرگەن قايراتكەر قىزدارىمىزدىڭ ءبىرىن-ءبىرى باعالاۋى ەكەنىن اڭعارامىز. سونىمەن قاتار, وسى ءسوزدىڭ تۇبىندە شىندىق جاتقانىن دا ءبىز جاقسى بىلەمىز. ولاي دەيتىنىم, ورازگۇل وتىرعان ورتادا جۇرتتىڭ ءبارى تەك قازاقشا سويلەيتىنىن كوز كورىپ ءجۇر. ءتىپتى, بۇرىن-سوڭدى اۋزىنان انا تىلىندە ءبىر اۋىز ءسوز ەستىمەگەن, انا تىلىندە امانداسساڭ, مەڭىرەۋ ادامداي مەلشيىپ قالاتىن ادامداردىڭ دا ورازگۇلگە ايتار ويىن انا تىلىندە جەتكىزۋگە تىرىسىپ جاتقانىن كورىپ, تاڭدانعانىمدى دا جاسىرعىم كەلمەيدى. سوندا بۇل نەنىڭ قۇدىرەتى؟ ءوز باسىم ونىڭ سىرىنا ءالى بويلاي الماي ءجۇرمىن. بالكىم, قاسيەتتى انا ءتىلىمىز بەن ىنتا-شىنتاسىز سول تىلگە قىزمەت ىستەپ جۇرگەن ورازگۇل اسانعازىنىڭ ەسىمى بۇگىنگى قازاقتىڭ تۇسىنىك-تانىمىندا ءبىر ۇعىمعا اينالىپ بارا ما ەكەن؟ قالاي بولعاندا دا بۇل – قۋانارلىق جايت. مۇندايدا شىركىن, ارامىزدا ورازگۇل ءتارىزدى رۋحى بيىك, ساناسى سەرگەك, كۇرەسكەر ازاماتتار قاتارى كوپ بولسا, انا ءتىلىمىزدىڭ باعى باياعىدا-اق جانار ەدى-اۋ دەگەن ويعا كەلەسىڭ. جۇماگۇل سولتيەۆا
سوڭعى جاڭالىقتار