«مىرزاعا» مەن «بيكەش»

جۋىردا اۋىلعا باردىم. اعايىن-تۋعانمەن امان­داس­قاندا ەركىن جەڭەشەم «مىر­زاعا» دەپ كورىستى. ءجۇ­رەگىم ەزىلىپ كەتە جاز­دادى... وسى ەركىن قامشىبەك كو­كە­مە كەلىنشەك بولىپ ءتۇس­كەن­دە ەسىمدى بىلەر-بىلمەس بەس جاستا ەدىم. ءومىرى اتىمدى اتا­عان ەمەس. ۇشبۇلاقتىڭ قى­زى. ونىڭ ءىنى­سى­مەن قۇرداس بول­دىق. ويناپ-ك ۇلىپ بىرگە وستىك. ىبى­راشتى ىبى­راش دەيدى, مەنى «مىرزاعا» دەيدى. ءبىز اعايىندى بەسەۋمىز. ۇلدار­دىڭ ءبارى – «مىرزاعا». شا­تاسىپ كەتپەس ءۇشىن قوسىپ اي­تاتىن جاناما لاقاپتارى تاعى بار. ماسەلە وندا ەمەس, «مىرزاعادا». ەكى قىز. قىزدارعا بۇيىر­عانى «بيكەش» بولدى. ءاپ-ادە­مى اتتارى بولسا دا اتا­ماي­دى. اتالار مەن اپالار تۋرالى باسقا الەم... ەكى-ءۇش كۇننەن كەيىن قالا­عا قايتامىن. الدىمنان «ءپا­لەنباي تۇگەنباەۆيچ» شىعا­دى-اۋ! قايران «مىرزاعا» مەن «بيكەش»... باقبەرگەن امالبەك, «ەگەمەن قازاقستان». كوكشەتاۋ.