ءتورىم ساعان تورەدەي جاڭا جىلىم,
بۇيىمتايدى ەڭ قىمبات قالا بۇگىن.
ايدىڭ نۇرىن ايشىقتار, جەردىڭ ءجۇزىن,
ەسەلەنسىن, الاشىم, دارالىعىڭ.
جىلىم جاڭا!
جاڭعىرعان ەلىم دانا,
جەتەلەيتىن اق جەلكەن – سەنىم عانا.
اماناتتاپ, اردى ويلاپ, العا باستاپ,
اقتاڭگەرىن وزدىردى بەگىم دارا.
ەسكى جىلعا تاعارمىن نەسىنە ءمىن,
ەسەم كەتسە, ونى دا كەشىرەرمىن!
تەك امان-ساۋ بولسىنشى حالقىم مەنىڭ,
ەڭسەڭ تۇسسە تاۋ-تاستاي كەتىلەمىن.
قۇلدىراڭداپ ق ۇلىن كۇن قۇرىق جالعا,
الامانسىز حاس تۇلپار بۋلىعار ما؟!
تاۋەلسىزدىك – تار جولدى, تايعاق كەشۋ,
تاۋەكەلسىز تارتىستى ۇل ۇعار ما؟!
جىل مۇيىستە توعىسقان جىلعالارىم,
كۇن جايناتىپ اق مۇزداق سىرعالارىن.
كەرۋەن كوشى بەت الدى اعىس ورلەي,
تاعات تاپپاي توسارمىن ءبىر حابارىن!
جىل سورەدە تويباستار باستاعان ەم,
جاڭا جىلىم, بولەي گور باققا كەنەن.
شارايناڭنان تۇسىرمە قازاق ەلىن,
اينالايىن, جۇزىڭنەن, اپپاق الەم!
امىرە ءارىن.
الماتى وبلىسى.