قارىزدان-قارىزعا باتىپ, ادىمى اشىلماي جۇرەتىن. كۇندىز ءوز جۇمىسىن اتقارىپ, كەشكىسىن سالدىرلاعان ەسكى كولىگىمەن تاكسيلەتىپ كەتەتىن ەدى. نەسىبەسى مەن نەسيەسىن ايىرامىن دەپ, تاڭنان كەشكە دەيىن تىنىم تاپقان ەمەس. قىزىق. قانشا تارىقسا دا كوڭىلى ءبىر تۇسكەنىن كورمەدىك. جىميىپ قانا: ء«بىر ءجونى بولار» دەيتىن.
بيىل كوكتەم ەرتە شىققان. قار كەتىپ, جەر قارايعان بەتتە قانات قاڭتارىلىپ قالعان قۇرىلىسىنا كىرىستى. ايتپەگەندە, ەكى-ءۇش جىل بۇرىن باستاعان ءۇيىنىڭ قابىرعاسىن سۋ كەمىرىپ, توزا باستاعان. ءوزى بالا-شاعاسىمەن قارسىسىنداعى شاعىن تامدا تۇرادى. وسىدان ون شاقتى جىل بۇرىن اۋىلدان كوشىپ كەلە سالا ساياجايلاردى جاعالاپ بارىپ, وسىندا تۇراقتاعان. قالا شەتى, اۋاسى اناعۇرلىم تازا. ونىڭ ۇستىنە, قوس بولمەلى بۇل قورجىن ءۇي ارزانعا تۇسكەن. اۋلاسى دا كەڭ. كەڭ بولعان سوڭ عوي, ءتور جاعىنان وزىنە لايىقتاپ ءۇي تۇرعىزعان. «تام سالساڭ تامتىعىڭ قالمايدى» دەۋشى مە ەدى, شاتىرىن جابار-جاپپاستان قارىزعا باتىپ, قۇرىلىسى تۇرالاپ قالعان.
– قۇرىلىسقا قارقىندى كىرىستىڭىز عوي, – دەدىم, بۇكشەڭدەپ, سارى توپىراق ەزىپ جۇرگەن قاناتقا. تۇنەۋگۇنى اۋلاسىنا ەرسىلى-قارسىلى تەحنيكالار كىرىپ شىعىپ جاتقانىن دا بايقاعام. جۇمىسىنىڭ جۇرگەنىنە ىشتەي قۋاندىم دا.
– ءو-ءوي, قىزىق بولدى ەمەس پە! – دەدى كۇرەگىن جەرگە قاداي سالىپ. – انەۋگۇنى تاكسيلەتىپ, ازداعان تيىن تاۋىپ, ۇيگە قاراي زىتىپ كەلە جاتقانمىن. ءتۇن ورتاسى. جاڭبىر قۇيىپ تۇر. ايالداما تۇسىنان بىرەۋ قول كوتەرە قالدى. انشەيىندە ءمان بەرمەۋشى ەدىم, ءوتىپ بارىپ جول جيەگىنە توقتادىم. ارتقى ورىنعا جايعاستى. جاس شاماسى ەلۋگە تاياعان ەر كىسى. ءۇستى-باسى مالمانداي سۋ. ىشىمدىك بۋىنىنا ءتۇستى مە, مەكەنجايىن ايتتى دا, ۇيىقتاپ كەتتى. ءلام دەگەن جوق جەتكەنشە. ءزاۋلىم سارايدىڭ قاقپاسىنا تۇمسىعىمدى تىرەپ, «كەلدىك» دەدىم. راحمەت دەمەدى. ءتۇسىپ قالدى...
ەرتەڭىندە تاڭەرتەڭ ماشينانى جۋىپ-شايىپ, جۇمىسقا قامدانۋعا كىرىستىم. ارتقى ورىندا بىلعارى سومكە جاتىر. ەپپەن ءىشىن اشىپ ەدىم, بۋما-بۋما اقشا. وندايدى كىم كورگەن! ەشكىمگە ءتىس جارمادىم. ءۇي-جايىمدى رەتتەپ الا قويايىن دەگەن پەندەۋي وي دا ساق ەتكەن. الىپ-ۇشىپ الگى ۇيگە جەتتىم. قاقپا سىرتىنداعى تۇيمەنى باسىپ, قوڭىراۋلاتا بەردىم. ەسىگىن ەشكىم اشپادى. دۋالدان اۋلا ءىشى دە كورىنبەيدى. كەرى قايتىپ كەشكىسىن قايتا بارعام. جوق. ءۇشىنشى كۇنى مە, قاقپاسىنىڭ الدىندا كۇتىپ وتىرسام, س ۇلىك قارا ماشينا كەلىپ توقتادى. الگى جىگىت ءتۇستى. قۋانىپ كەتتىم. جوق جوعالتقان ول ەمەس, مەن سەكىلدىمىن. پاڭداۋ امانداستى. ءمان-جايدى ايتىپ, كولىكتەن سومكەسىن الىپ ۇستاتا قويىپ ەدىم, كوزى ك ۇلىمدەپ, جايناپ سالا بەردى. قولىمدى قىسىپ, قايتا-قايتا العىسىن جاۋدىردى. تابىلمايدى دەپ ويلاپتى. سول عوي, راحمەتىم دەپ قۇرىلىس ماتەريالدارىن جەتكىزىپ بەرىپ, قول ۇشىن سوزىپ جاتقان. سويتسەم, ءىرى قۇرىلىس كومپانياسىنىڭ باسشىسى. كومەكتەسىپ جاتقانى بىلاي تۇرسىن, وزىنە جۇرگىزۋشى ەتىپ جۇمىسقا الامىن دەپ ءجۇر. جالاقىسى دا ءتاۋىر. كورەمىز ەندى. ءۇيىمدى بىتىرسەم, بارىنەن بۇرىن بالالارىم قۋانادى, – دەپ اعىنان جارىلدى.
كينوداعىداي ەكەن دەپ, مەن دە باس شايقادىم...