ء«بىز لەرمونتوۆ ەكەۋمىز ادەبيەتشى ەمەسپىز» دەگەن لەۆ تولستوي ىزگىلىك جولىن مۇرات تۇتتى. بالا كەزىندەگى «كۇن سەكىلدى جارىق شاشامىن» دەگەن مۇراتىنا ورالىپ, جاسى ەلۋگە جاقىنداعاندا ايگىلى «تاۋبەسىن» جازدى. سونىمەن قاتار بىرنەشە تومعا جۇك بولاتىن ءارتۇرلى حاتتار قالدىردى.
تولستوي حاتىنىڭ ءبىرى – 7 جاسار زاحار شەۆتسەۆكە جازعان وسيەت ءسوزى. كوپتەگەن تىلگە اۋدارىلعان ماعىنالى جازبا ءتۇرلى ويعا قالدىرادى. «قاراعىم, ساعان بۇگىننەن باستاپ ءومىرىڭنىڭ سوڭىنا دەيىن بارلىق ادامعا – اكەڭە, اناڭا, باۋىرلارىڭا, اۋلا سىپىرۋشىعا, ءومىر جولىڭدا كەزىككەن بارلىق ادامعا ىنتا-ىقىلاسىڭمەن مەيىرىمدى بولۋعا كەڭەس بەرەمىن. بۇل وڭاي ەمەس. بۇعان جازۋعا, وقۋعا, سكريپكادا, فورتەپيانودا ويناۋعا ۇيرەنگەنىڭ سياقتى ۇيرەنۋىڭ كەرەك. بىراق وسى عىلىمداردى ۇيرەنەسىڭ, سونىمەن ولاردى ۇيرەنۋ اياقتالادى, ال مەيىرىمدىلىكتى ۇيرەنۋدىڭ شەگى جوق. ءارى ەشقانداي عىلىمنان قايىرىمدى بولۋدان العان ءلاززاتتى الا المايسىڭ. سەن مەيىرىمدى بولعان سايىن جانىڭ جادىراي تۇسەدى, اينالاڭداعى ادامدار دا سەنى تەرەڭىرەك سۇيەتىن بولادى. وتىنەم, وسىلاي جاسا. ءار مينۋتتا مەيىرىمدى بولۋ كەرەكتىگىڭدى ەسىڭنەن شىعارما».
تولستوي جاس بالاعا جازعان وسيەتىندە مەيىرىمنىڭ شەكسىزدىگىن, ىزگىلىك جولىنىڭ كەڭدىگىن كورسەتەدى. وسىلايشا, دۇنيەنىڭ وزگە بۇلتاقتى جولىنان ساقتاندىرادى. 1908 جىلى «وتتومان» تەمەكى فابريكاسى تولستويدىڭ سەكسەن جىلدىعىنا وراي ونىڭ اتى مەن سۋرەتىن باسىپ پاپيروس شىعارادى. الايدا جازۋشى ولارعا ارنايى حات جازىپ, بۇل سىيدى قابىلداۋدان باس تارتادى. «سىزدەردىڭ حاتتارىڭىزدى دا, سىيلىقتارىڭىزدى دا الدىم. تەمەكىدەن زياندى ءىس رەتىندە باس تارتقانىما جيىرما جىلدان اسقاندىقتان ءھام ونىڭ جارامسىز زياندى ادەت ەكەنىن جازباشا, اۋىزشا ايتىپ باسقالاردى ساقتاندىرىپ جۇرگەندىكتەن, وكىنىشكە قاراي, سىيلىقتارىڭىزدى قابىلداي المايمىن. پاپيروس سالىنعان ادەمى جاشىكتى قاعازدارىمدى سالۋ ءۇشىن سىزدەردەن ەستەلىك رەتىندە وزىمە قالدىرامىن, ال پاپيروستاردىڭ ءوزىن سىزدەرگە قايتارامىن. مەنىڭ بۇل ءوتىنىشىمدى جاماندىققا بالاي كورمەسەڭىزدەر ەكەن».
تولستوي حاتتارى سان سالالى. ءبىز ەكى ءۇزىندى عانا كەلتىرىپ وتىرمىز. ول حاتتاردىڭ ءاربىرى دانالىق ويلارعا, گۋمانيستىك سارىنعا شاقىرادى.