15 ءساۋىر – ەلىمىزدە ۇلتتىق عاشىقتار كۇنى اتاپ وتىلەدى. راس, عاشىقتىق – جان قۋاتى. ول – جۇرەك قازىناسىن اشاتىن جالعىز كىلت. مۇنداي باققا قول جەتكىزگەن جانداردىڭ ءومىرى نۇرلى, كوڭىلى گۇلدى بولماق. كۇللى دۇنيە ولاردىڭ شۇعىلاسىنا شومىلادى. قيساپسىز قاتىگەزدىكتى ازەر كوتەرىپ تۇرعان قارا جەر وسىنداي ءپارۋانا كوڭىل, ءپارۋازا پەيىل عاشىقتاردىڭ قۇرمەتىنە بولا امان تۇرعانداي. حالقىمىزدىڭ قوزى مەن بايان, تولەگەن مەن جىبەك سەكىلدى سەزىم ءسارۋارلارىن العاۋسىز ارداقتاپ كەلە جاتقانى سوندىقتان.
ءيا, عاشىقتىق – ۇلى سەزىم. سۇيگەنىن تۇتاس بولمىسىمەن قابىلداۋعا جۇرەكتىڭ باتىلدىعى قاجەت. سەزىمگە سەلكەۋ تۇسىرەتىن نارسەنىڭ ءبىرى – شارتتىلىق. حاكىمدەردەن قالعان حيكمەت بار. كۇن جەرگە جارىق بەرىپ تۇرعانىنا قاي زامان؟ سودان بەرى ول جەرگە كەلىپ بىردە-ءبىر رەت: «قاشانعى ساعان جارىعىم مەن جىلۋىمدى توگە بەرەمىن؟ سەن دە ءبىر ۋاق شۋاعىڭدى شاشساڭشى» دەپ ايتا ما؟ جوق. كۇننىڭ ماحابباتى – شارتسىز. توپىراق تا سونداي. ونىڭ ۇستىنە كۇل توكسەڭ, گۇل ءوسىرىپ شىعارادى. قازاق سىنىقتىقتى توپىراق مىنەز دەپ ارداقتايدى.
حاكىم اباي ادامزاتتى, ادىلەتتى جانە اللانى سۇيگەن ادام «يماني گۇل» اتتى رۋحاني دارەجەگە جەتىپ, تولىق ادام بولاتىنىن ايتادى. قاسيەتتى جازبالاردا «كورىنىپ تۇرعان باۋىرىڭدى سۇيمەي تۇرىپ, كورىنبەيتىن قۇدايدى ءسۇيۋ مۇمكىن ەمەس» دەگەن عاقليا بار.
سوندىقتان ادام ەڭ اۋەلى ءوزىنىڭ وتباسىن جاقسى-جامان قاسيەتىنە قاراماي, بار بولعانى ءۇشىن ءسۇيۋى كەرەك. ودان سوڭ تۋعان حالقىن, بار كەمشىلىگىمەن جاقسى كورۋى كەرەك. «ماز ۇلىمعا جانىڭ اشىپ, ءىشىڭ كۇيسىن» دەيتىن اباي وسى ماعىنانى ۇستەيدى. وسى ەكى زاتتى شارتسىز, شەكسىز سۇيە بىلگەن ادام قۇدايدى دا جان-تانىمەن سۇيەتىن بولادى.