كوشە بويىمەن جالعىزدىق ءىلبىپ باسىپ كەلەدى. اينالا شۋاقتى ولكە, ۋ-شۋ ادامدار, ءارلى-بەرلى جۇيتكىگەن كولىكتەر. ءاۋ باستان كىسىگە ءۇيىر, كوپشىل, ءسوزۋار ادامدار جات كورىنەتىن. ۇنسىزدىكپەن كۇن باتىرىپ, تاڭ اتىرىپتى.
ال... ءبىر كەزدەرى ءوزى جات كورەتىن قاۋىمعا ەرىپ, ازانشىسى مەن قازانشىسى دامايلاسقان تىرلىكتىڭ جاراپازانشىلارىمەن ءان شىرقاپتى. ەڭ تۇنجىر, ەڭ وكىنىشتى كۇندەر... بار بولىپ كورىنۋگە تىرىسىپتى. كىمگە كورىنبەك ەدى؟ كىمگە سويلەمەك ەدى؟ ول ءوزىن سورەدە تۇرعان ءبىر كىتاپ قانامىن دەپ ەلەستەتپەۋشى مە ەدى؟ نەگە مىڭجىلدىقتارعا ەمەس, ارزان قوعامعا ۇناۋعا تالپىنعان؟ نەگە ۇلتقا ەمەس, قوعامعا ءتىل قاتقان؟
قوس-قوس جۇپ, قوس-قوس جاپىراقتار. جالعىز قالۋدان قورقاتىن ومىرسۇيگىش كورەرمەندەر. كوشە بويىنداعى ورىندىققا وتىرا كەتتى ول. كەنەت ىشكى جاعىنان بىرەۋ سويلەگەندەي بولدى. قاراسا ءوزىنىڭ جانى, تىلىنگەن جانى پيازعا قاراعان جانارداي سىزداعانىن بايقادى. دەرتتى جان كۇرك-كۇرك جوتەلىپ ءتىل قاتتى. «تالدان تاياق تايانعان سول بالا, ءسابي جان مەن ەدىم عوي... ءمولدىر ويدىڭ باقشاسىندا قۇلاش ۇرعان كەزىم قايدا؟ مەندەگى العاش تۇتانعان وتتى ماڭگىلىك سوندىرمەي وتەمىن دەگەن اڭسارلى تىلەگىڭ مىزعىعانى ما؟ ەسىڭدە مە, العاش كورپەنىڭ استىنا ەنىپ, انام ولسە نە ىستەيمىن, قالاي ءومىر سۇرەمىن دەپ ويشا اناڭنىڭ ولگەنىن ەلەستەتىپ جىلاعان ەدىڭ عوي... سوسىن بوزالا قىردىڭ باسىندا وسكەندە جاقسى ادام بولىپ, كۇن سياقتى الەمگە جارىق شاشامىن دەپ سەرت ەتىپ ەدىڭ. تۇندە جابىرلەنگىش, ءالجۋاز قويان تۋرالى ەرتەگى ايتىلعاندا «ول نەگە جىلايدى؟ نەگە قورعانسىز؟» دەپ مۇڭعا باتۋشى ەدىڭ. ال قازىر قاندايسىڭ؟ ەشنارسەگە سەلت ەتپەيتىن بولىپ بارا جاتقانىڭ قالاي؟...»
جالعىزدىق كوشە بويىنا دامىلداپ, تىنىم الدى. ءبارى بوتەن كورىنەدى, ءبارى وزگەرىپ كەتكەندەي.