قۇرت-قۇمىرسقا
بىردە اۋىلداعى كلۋبتىڭ الدىندا ايدوس, ارداق, امانجول تورتەۋمىز اڭگىمەلەسىپ وتىردىق. قويۋ قارا سيا ءتۇن. اي ساۋلەسى سىعىرايىپ ءتۇسىپ تۇر. جۇرت قالىڭ ۇيقىدا.
اڭگىمە جەلىسى تاريحي كىتاپتار جايىنا ويىسقان. امانجول ءوزى وقىعان تاريحي تۋىندىلاردى تىلگە تيەك ەتتى. باتىر بابالاردىڭ ون ۇشىندە وتاۋ يەسى, ون بەسىندە قولىنا قارۋ الىپ ەلى-جەرىن جاۋدان قورعاعانىن ايتتى. ونىڭ ءسوزىن ءىلىپ اكەتكەن ارداق ءوزىمىزدىڭ ءالى كۇنگە دەيىن ەتەگىمىزدى جيا الماي, اكە-شەشەمىزدىڭ جەتەگىندە جۇرگەنىمىز – ۇيات ەكەنىن كۇمىلجىپ جەتكىزدى. ءسويتىپ, تورتەۋمىز قازاقتىڭ ازاتتىعى جولىندا قۇربان بولعان حان كەنە مەن جاس ناۋرىزباي باستاعان باھادۇرلەردىڭ ەرلىگىنە تاڭعالدىق. ابىلاي حاننىڭ ءتۇسىن جورىعان بۇقار جىراۋدىڭ اۋليەلىگىنە باس يدىك. اقىرى تورتەۋمىز ء«بىز كىمبىز؟» دەگەن سۇراققا تىرەلدىك. ويلانىپ قالدىق.
– باقا-شايان.
– جو-جو-جوق, – دەيدى ايدوس.
– قۇرت-قۇمرىسقا.
– قالاي؟
– بىزدەن كەيىن كەلەتىن ۇرپاقتار دا بار ەمەس پە, – دەپ ك ۇلىپ جىبەردى, ول.
– ءبارىمىز دە كۇلدىك. نەگە؟ قۇرت-قۇمىرسقا بولعانىمىزعا ما؟ قىزىق…
ساعىنىش
ستۋدەنت كەزىمدە اۋىلعا دەمالىسقا كەلگەن سايىن الدىمەن اتالارىما سالەم بەرۋشى ەدىم. كونەكوكىرەك قاريالار سوعان مارقايىپ قالاتىن. كەيدە اڭگىمەگە تارتىپ, باس قالانىڭ جاڭالىعىن سۇرايدى. اسىرەسە ارقا توسىندە اسەم بوي كوتەرىپ كەلە جاتقان ەڭسەلى ەلوردا تۋرالى بىلگىسى كەلەدى. بىردە اۋىلعا جازعى دەمالىسقا كەلگەندە تولەۋ اتاما سالەم بەردىم. جاسى سەكسەنگە كەلىپ, تابالدىرىقتان الىسقا ۇزاي الماي وتىرعان قارت وعان قۋانىپ قالدى. ەپتەپ قۋاقى ءازىلى بار ەدى:
– بالام, پرەزيدەنتتى كوردىڭ بە؟
– كوردىم.
– جاقىن بارىپ, سالەم بەردىڭ بە؟
– جوق.
– قاپ, بوقان بولسا بەردىم دەي سالار ەدى, – دەپ تولەۋ شال مىرس ەتتى.
ونىڭ باس شاھارعا بالالارىمەن قونىس اۋدارعان قۇرداسى, سوعىس جانە ەڭبەك ارداگەرى بوقان قارتتى ايتىپ تۇرعانىن ءتۇسىندىم. بۇگىندە ەكى قاريا دا ارامىزدا جوق. ولاردىڭ «تۇيە قاراپ» كەتكەندەرىنە ءبىراز جىل بولدى. بوقان اكەم ەلوردادا دۇنيەدەن وزعانىمەن ۇلدارى سۇيەگىن اۋىلعا اپارىپ جەرلەدى. بىراق مەنىڭ كەۋدەمدە سول اتالارىما دەگەن ساعىنىش قالىپ قويدى.