بالالار تەاترىندا كىشكەنتاي كورەرمەندەر سپەكتاكلدى قالاي قابىلداپ جاتقانىن وڭاي بايقايسىڭ. ولار ەر توستىككە تاپ بەرمەكشى بولعان جالماۋىز كەمپىرگە «اۋلاق ءجۇر!», ال قاسقىردى بايقاماعان قىزىل تەلپەككە «ارتىڭا قارا!» دەپ ايقايلايدى. الايدا قويىلىمداعى وقيعاعا بۇلدىرشىندەر عانا قالتقىسىز سەنەدى دەپ ويلاپ قالماڭىز.
شەكسپيردىڭ «وتەللو» تراگەدياسىن كورىپ وتىرعان ەرەسەك كورەرمەن بالالىق اڭعالدىقپەن, شامادان تىس بەلسەندىلىكپەن, كورىنىسكە كوڭىلى ءيىپ, ياگونى نەمەسە دالىرەك ايتقاندا, وسى ءرولدى ورىنداۋشى اكتەردى ءولتىرىپ تاستايدى. ەس جيىپ, ءوزىنىڭ نە بۇلدىرگەنىن ۇعىنعان كەزدە, الگى ادام ءوز-وزىنە قول سالادى. اڭىزعا سۇيەنسەك, ولاردى بىرگە جەرلەپ, قۇلپىتاسقا «ۇزدىك اكتەر مەن ۇزدىك كورەرمەنگە» دەپ جازعان ەكەن.
قالاي ويلايسىز, كوركەم تۋىندىنى مۇنشالىقتى جۇرەككە جاقىن قابىلداۋعا بولا ما؟