تورگە توسەلگەن الاشانىڭ ۇستىنە جيەگىن قوشقارمۇيىز ويۋمەن ورنەكتەگەن قۇراق كورپە توسەلىپتى. اجەم قولتىعىمنىڭ استىنا قۇس جاستىقتى تاستاي سالدى. مامىقتاي جۇپ-جۇمساق, جىپ-جىلى, قۇددى اجەمنىڭ جولاۋشىلاپ كەلگەن ماعان دەگەن پەيىلى ىسپەتتى.
– كوپتەن كەلگەن جوقسىڭ, اسقا قارا, – دەدى اجەم.
– جوق, راحمەت. اسىعىسپىز, – دەدىم مەن, – نان اۋىز تيسەك بولدى. كوز بايلانباي ءجۇرىپ كەتسەك جاقسى بولار ەدى.
– الگى نەمەرەم دە بۇگىن جەتەمىن دەپ حابارلاسقان. اسكەري مىندەتىن وتەپ كەلە جاتىر عوي. كورىپ, كوزايىم بولىپ كەتپەيسىڭ بە؟ – دەيدى اجەم.
تۇكتى الاشانىڭ ۇستىندە قىنامەن بويالعان, كوپ ۇستاعاندىقتان جيەكتەرى اقجەم تارتا باستاعان اسىقپەن ويناپ وتىرعان بالا ءبىر ءسات ويىنىن تاستاي سالىپ, انتەك ەڭكەيىپ, ەكى اياعىنىڭ اراسىنان سىعالاپ قارايدى. «جول قاراعانى». بايقاماي بەسىكتى قاعىپ كەتتى مە, قۇنداقتاۋلى جاتقان ءسابي شىر ەتە ءتۇستى. نەمەرەسىنىڭ ۇستىنەن قۇس ۇشىرمايتىن اجەم, ەتەگىنە ءسۇرىنىپ-قابىنىپ بەسىككە ۇمتىلعان.
– تاڭ اتقالى بۇل باتىردان مازا قاشقان, – دەپ قويادى.
– قارنى اشىپ جاتقان بولار, – دەپ جورامالدادىم مەن.
– جوق, جولاۋشىنىڭ قامشىسى-داعى ءتيىپ جاتقان. الگى نەمەرەمنىڭ ەكپىنى شىعار ەلەگىزگەنى.
ءسۇتپىسىرىم ۋاقىت وتكەن جوق, سىرتقى ەسىك ايقارا اشىلعان. كۇزگى سالقىن اۋامەن بىرگە كول-كوسىر قۋانىشتى الا كەلدى. كۇنىمەن جول قاراپ وتىرعان اجەمنىڭ اق تىلەگى قابىل بولىپ, اسكەر قاتارىنان بوساعان نەمەرەسى دە الابۇرتىپ جەتكەن. قۋانىشقا ورتاقتاسىپ, ۇزەڭگىگە اياعىمىزدى سالا بەرگەندە, اجەمنەن جولاۋشىنىڭ قامشىسى تۋرالى سۇرادىم.
– كونەدەن قالعان جورالعى. ايتەۋىر, ءبىزدىڭ ساناعا ءسىڭىپ قالعان دۇنيە عوي. الدەبىر تىلسىم كۇش شاڭىراقتاعى ءسابي ارقىلى وسىلاي بەلگى بەرسە كەرەك-ءتى. بۇگىندە ونى كىم ۇعىپ جاتىر.
شىنىندا دا, ەل ىشىندەگى قازىنا قارتتار بولماسا, كوپ دۇنيە جادىمىزدان ءوشىپ, جوعالىپ بارا جاتقانى دا راس.
كوكشەتاۋ