بىرلىگى مىقتى ەل بولسا,
بارلىعى تۇگەل باۋىر-دى.
تولە ءبيدىڭ تولعاۋىنان.
كومبەسىنەن ارشىپ الىپ كونە زامان,
تورىنە وزدى ۋاقىتتىڭ تولە بابام.
قۇشاعىنا سىيعىزعان كۇللى الاشتى,
اقىلى ابىز,
ويى العىر زەرەك ادام.
اقىنىڭنىڭ كوڭىلى نەدەن الاڭ؟!
ەگەمەندى, ەڭسەلى ەل ول امان.
العا تارتقان ايدىندا كەمە-قوعام.
ءومىر-مۇحيت,
وتكەل جوق تەرەڭ ونان,
سونىڭ ءبارىن بولجاعان تولە بابام.
جەل ايداعان تاعدىرى جاپىراقتاي,
قازاق ءۇشىن قۇت قونىس اتىراپ باي.
تارلىق ەتتى تولەگە كەيدە دالام,
افيناعا سىيماعان سوكراتتاي...
بيلىگىنە بولماپتى سۇيسىنبەگەن,
پاراساتىن, پارقىن كىم تۇيسىنبەگەن؟!
ۇزىك باۋىن ءۇش ءجۇزدىڭ ۇيلەستىرىپ,
ءۇي ىشىنە ءۇي تىككەن ءۇيسىن تولەم...
دالاسى كەڭ... تاۋى اسقاق... كەمدىگى جوق,
ەل بىرلىگى ەڭ باستى بولدى مىندەت.
ءۇش جاقتاعى ءۇش ءبيدى ولە-ولگەنشە,
الاڭداتقان الاشتىڭ تەڭدىگى كوپ.
وماقا استى سەنگەن قۇر كۇشكە تالاي,
ءجاي قاراماق ەلدىك بۇل ىسكە قالاي؟!
ىدىراتىپ, توز-توز قىپ جىبەرەدى,
ىنتىماعى جوق ەلدى دۇشپان وڭاي.
قۇيقىلجىعان كۇن ەدى قۇستار ءانى,
جيدەلبايسىن تۇرلەنگەن تۇسكى الابى.
جاقسىلارمەن باس قوسقان تولە بابام,
الدارىنا الدىرتتى ءۇش بالانى.
تۇت اعاشى جاتقان بۇل كەزدە گۇلدەپ,
ىسىرىلىپ كەيىنگە وزگە مىندەت.
تولە بابام الدىرتتى ماجىلىسكە,
ۇشقىن شاشقان ۇشەۋىن كوزدەرىندە وت.
بىرلىك بولماق باستايتىن مۇراتقا ەلدى,
«قالاي... قايتىپ؟!»
جان-جاقتان سۇراق ءتوندى...
تولە الدىنا ءۇش بالا تىزە بۇكتى,
ءۇش وركەنگە بۇل ناعىز سىناق بولدى.
تولە بابام ويانىپ قالىڭ ويدان,
قىل ۇستىندە قازاقتىڭ جانى قايران!
دەپ كۇرسىندى ءبىر اۋىق,
ءبىر كەزدەرى
وسىلارداي بولاتىن ابىلاي حان.
ۇستەم بولسىن ازامات ارى مالدان!
ءۇيسىن تولە الاشتىڭ بارىنە ارمان.
باسىن قوسقان ءۇش ءجۇزدىڭ حان ابىلاي,
كەرەك بولسا, تولەدەن ءتالىم العان...
قازاق دەگەن موماقان, تىنىش حالىق,
ۇلى كۇشپىز جۇمىلساق! ۇمىتپالىق.
ءسويتتى داعى ۇسىندى ءۇش بالاعا,
بولەك-بولەك «سىندىر» دەپ شىبىقتى الىپ.
شىققان بالا ورتاعا ءبىرىنشى بوپ,
شىبىقتى وڭاي سىندىردى «سۇيىنشىلەپ».
ەكىنشىسى ەكى تال جاس شىبىقتى,
ول دا تۋراپ تاستادى ك ۇلىمسىرەپ.
بارەكەلدى, دەدى دە تولە بابام:
كوز تىكتىڭدەر كۇمىلجىپ نەگە ماعان؟!
ۇشىنشىگە ۇستاتىپ ۋىس شىبىق,
باعىڭدى كور, شىق, دەدى قانە, بالام!
وڭشەڭ جاقسى ىشىنەن تىنا قالدى,
ونەگەلى ءىس ەدى سىناق الگى.
بۇرىن باستان كەشپەگەن مىنا ءحالدى,
بالا بولسا ءبىر ۋىس كوك شىبىقتى,
ولاي-بۇلاي بىرعاۋىم بۇراعان-دى.
مونشاق-مونشاق تەر شىپشىپ ماڭدايىندا,
قيىنداتىپ الدى-اۋ, ول حال-جايىن دا.
كونبەدى ۋىس كوك شىبىق بالا ىرقىنا,
ويدا بولسىن وسى جاي ءاردايىمدا!
بولماس بۇدان ءبىز ءۇشىن اسقان اڭىز,
تولە بيدەي تولعاۋىن توسقان ابىز.
سول بىرلىك پەن ىنتىماق التىن كىلتى –
كۇن سۇقتانعان كوركىنە استانامىز.
العا تارتقان تاۋەلسىز كەمە-قوعام,
بولادى اقىن ەندەشە, نەدەن الاڭ؟!
ماڭگىلىك ەل تۇرعاندا مامىراجاي,
ماڭگى جاساي بەرەدى تولە بابام!!!
تولىباي ابىلاەۆ.
قىزىلوردا وبلىسى,
ارال قالاسى.