«فارياتەۆ فانتازياسى» فيلمىندەگى اكتەر اندرەي ميرونوۆتىڭ مونولوگى وسىلاي باستالادى. ساناڭدى ساپىرىپ تۇسەتىن ساۋالدار ءومىر ءپالساپاسىنىڭ وزەگىنە ۇڭىلۋگە شاقىرادى. بۇل سۇراقتارعا ءسىز بۇگىن جاۋاپ بەرەسىز دەپ ايتا المايمىن. بىراق كۇندەردىڭ كۇنىندە رۋحىڭىز مىندەتتى تۇردە وسى جۇمىسپەن اينالىسادى. عيبراتتى وي اعىنىن قازاقشاعا تارجىمەلەپ, نازارىڭىزعا ۇسىنۋدى ءجون كورىپ وتىرمىز, قادىرلى وقىرمان. ءارى قاراي اكتەردىڭ ءوزى سويلەسىن.
– ماڭىزدى ەمەس ماسەلەلەرمەن باسىمىزدى اۋىرتامىز دا جۇرەمىز. سانامىزعا سالماق, جۇرەگىمىزگە جۇك ارتىپ الامىز. ال ەڭ وكىنىشتىسى – الىسقا كوز تىكپەي, اياعىمىزدىڭ استىن عانا كورەتىنىمىز. ەستەرىڭىزدە مە, بىزگە بالا كەزىمىزدەن «كوزىڭە قاراپ ءجۇر... بايقا, قۇلاپ قالما» دەگەن سوزدەردى قۇلاعىمىزعا قۇيىپ كەلدى.
سونىڭ قىرسىعىنان دۇنيەنىڭ ديدارىنا جانارىمىزدى سۋارا الماعان كۇيدە ەشتەڭە تۇسىنە الماي ومىردەن ءوتىپ كەتەمىز. بىراق تىرشىلىك تىزبەگىندە تىرنەكتەپ ءجۇرىپ كوڭىل كۇمبەزىندە «جوعارىعا! ۇيگە قاراي!» دەگەن داۋىس كۇڭگىرلەپ تۇرادى. بالكىم بۇل – كەلگەن جاعىمىزعا قاراي, ىلكى وتانىمىزعا دەگەن ساعىنىشتان تۋعان ۇمتىلىس شىعار...
ال سول جاققا جونەپ كەتكەن جانداردى قايدا قوياسىز؟ تۋرا ءبىز سياقتى عوي ولار دا. بىراق ولار قازىر ءوز ۇيىندە جانە وتە باقىتتى. كەيدە ماعان ولار ءبىز تۋرالى ويلايتىن سەكىلدى بولادى.
ءيا, ولار ءبىزدى ايايدى, ساعىنادى. ال سىزدەر سەزبەيسىزدەر مە مۇنى؟ ەسكە ءتۇسىرىڭىزشى, ءسىزدى بىرەۋ كۇتىپ جۇرگەن سياقتى سەزىم بولعان شىعار ايتەۋىر؟
...وسى عاشىقتار نەگە جۇلدىز سانايدى؟ نەگە ولارعا اسپان سونداي اسەم كورىنەدى؟ بالكىم كوك قاقپاسى اشىلىپ, بۇرىننان بىلەتىن الىمساقتاعى الەمى وزىنە شاقىراتىن شىعار؟
قىزىق, بالا كەزدە نەلىكتەن قالىقتاپ, ۇشىپ جۇرگەن تۇستەر كورەمىز؟ ال قارتتىققا اياق باسقاندا تومەنگە قۇلديلاپ بارا جاتقانداي كۇي كەشەمىز. بۇل سونداي اۋىر سەزىم! بىراق ءسىز مۇنداي ءتۇستى ءالى كورىپ ۇلگەرمەگەن شىعارسىز...
نەلىكتەن ءبىز تۇسىمىزدە وزىمىزگە مۇلدە بەيماعلۇم تىلدەردە ەركىن سويلەسە بەرەمىز؟ بولماسا وڭىمىزدە كورمەگەن وڭىرلەر مەن تۇيسىگىمىزگە تۇنەمەگەن توڭىرەكتە سەرۋەندەپ جۇرەمىز. سول ۋاقىتتاعى شەكسىزدىككە بەرگىسىز ساتتەردى ايتساڭىزشى. سونداي جارقىن, سونداي ىستىق. وكىنىشتىسى, سولاردىڭ كوبى تاڭ اتا ۇمىتىلىپ قالادى.
ال مەن بۇرىن-سوڭدى كورمەگەن بەيتانىس ادامدى بۇرىننان تانيتىنداي سەزىم كەشكەنىڭىزگە سەنىمدىمىن. قۇددى ەت جاقىن ەجەلگى دوسىڭدى ارەكەتىنەن, يىسىنەن تانىعانداي, ءيا؟
ال ەشكىمنىڭ اۋزىنان شىقپاسا دا, بىزگە باعىتتالعان قاراتپا سوزدەردى قايدا قويارسىز؟! ونداعان, جوق جۇزدەگەن داۋىس ءبىزدى كومەككە شاقىرادى, قاۋىپتى الدىن الا ەسكەرتىپ جاتادى. بىراق قايدان؟
بۇل – ءبىزدىڭ جۇرەگىمىزدە بار قاسيەت. ەگەر بۇلاردىڭ بارلىعى بولماعاندا... وندا وسىنشالىق قىسقا, ءبىر ساتتىك عۇمىردى ءسۇرۋدىڭ قانداي ءمانى قالادى؟ بىراق وسىنداي قاس قاعىم ۋاقىتتا باسقا دا كوپ ادام ءۇشىن مىڭ ءولىپ, مىڭ ءتىرىلىپ جاتامىز... بۇل نە نارسە ءوزى؟ ايتىڭىزدارشى؟
مەنىڭشە, بۇل – دۇنيەدەگى ەڭ قىمبات اسەرلەر. ال ولاردى نە ءۇشىن ءولتىرىپ جاتىرمىز ءبىز؟ ونىڭ دا ءبىر ماقساتى بار ەمەس پە ىشىمىزدە؟ اينالاڭىزعا قاراڭىزشى. ادامدار بۇل نازىك سىردى ۇعىنعان بولسا, بارلىعى ءبۇتىننىڭ بولشەگى ەكەنىن ءتۇسىنىپ, قازىرگىدەي ءبىر-ءبىرىن رەنجىتىپ, ازاپقا سالماس ەدى عوي...
شىركىن, ءومىردىڭ قامشىنىڭ سابىنداي قىسقا ەكەنىن, ونىڭ ءمانىن تابۋعا تىرىسۋ كەرەكتىگىن, بارلىق قيىنشىلىقتىڭ ۋاقىتشا بولاتىنىن جان-دىلىمەن ۇققاندا عوي...
كۇندەردىڭ كۇنىندە ءبىزدىڭ بالالارىمىز, بولماسا نەمەرەلەرىمىز ۇعادى مۇنى. ولار ۇساق-تۇيەكتىڭ ءبارىن ىسىرىپ تاستاپ, ءبىر-ءبىرىن شىنايى سۇيەدى. ال وزدەرىنىڭ ۇرپاقتارىنا: «اياعىڭنىڭ استىنا قاراي بەرمە, باسىڭدى كوتەر» دەپ ايتاتىن بولادى.