ءتورتىنشى, الدە بەسىنشى سىنىپتا وقيتىن كەزىم. ەرتە كوكتەمدە مال قورانىڭ ىشىنە قارلىعاش ۇيا سالادى. كىپ-كىشكەنتاي قۇستىڭ سونشالىقتى ەڭبەكقورلىعىنا قايران قالاتىن ەدىم. ەسىكتەن زىپ ەتىپ شىققانى سول, قايتا ورالادى. اۋزىندا ءشوپ-شالام, ءجۇن-جۇرقا, كەيدە بالشىق تا تىستەپ اكەلەدى-اۋ دەيمىن.
سالعان ۇياسى سونداي ادەمى. تەپ-تەگىس, جۇپ-جۇمىر ەتىپ تۇسىرەدى. جۋان بورەنەنىڭ قاپتالىنا قالاعان ۇيانىڭ بەرىكتىگىن كورگىم كەلدى-اۋ دەيمىن, ساتىمەن كوتەرىلىپ بارا جاتىر ەدىم, جون ارقاما الدەنە سارت ەتە ءتۇستى. اتامنىڭ اق تاياعى ەكەن. اڭتارىلا قاراعان ماعان:
– ۇيا بۇزعان وڭبايدى, – دەدى ىزعارلى ۇنمەن.
ارادا قانشاما جىل ءوتتى. قارلىعاشتىڭ ۇياسىن ۇمىتتىم, ال اتامنىڭ اق تاياعى ارقاما باتپاعانىمەن, جۋىردا ەسىمە ءتۇستى. كوكتەمدە نەمەرە اعامىزدىڭ ۇيىنە ءزاۋى ءبىر سەبەپپەن بارا قالدىم. ءۇي ءىشى كوڭىلسىز. تۇرمىستاعى قىزدارىنىڭ جاعدايى جايسىز ەكەن. ەل امان, جۇرت تىنىشتا ەكى يىنىنەن دەمالىپ جۇرەتىن جەڭگەمنىڭ اشۋى قارا قازاندى قايناتقانداي.
– جۇرىڭدەر, – دەدى جەڭگەم ىنىلەرىنە, – بارىپ الىپ قايتامىز. ىشىمە سىيعان بالا سىرتىما دا سىيادى.
وزدەرى بەس-التى ادام. ەكى كولىكپەن اتتانباق. باسۋ ايتقان ءبىزدىڭ ءسوزىمىزدى قۇلاقتارىنا ىلەر ەمەس. ۇزەڭگىگە اياقتارىن سالىپ تۇرعاندا كورشىلەرى باسۋ ايتقان:
– «ەرلى-زايىپتىلاردىڭ اراسىنا ەسى كەتكەن تۇسەدى» دەۋشى ەدى بۇرىنعىلار. جاستار وزدەرى جاراسىپ كەتەدى. ءۇي بولعان سوڭ, ىدىس-اياق سىلدىرلاماي تۇرا ما؟ سىلدىرلاسا سىلدىرلاسىن, سىنباسا بولدى عوي.
ءدال وسى ساتتە جون ارقامنىڭ سىزداپ كەتكەنى. اتامنىڭ اق تاياعى تيگەن جەر. ءسوزى دە ەسىمدە. ۇيا بۇزعان وڭبايدى.